Έρωτας… ετών 60! Η ιστορία αγάπης του Στέλιου και της Θέκλας

Η αγάπη είναι ένα συναίσθημα βαθύ και ανεπανάληπτο, που μέσα του χωρά τον αμοιβαίο σεβασμό, την εμπιστοσύνη, την εκτίμηση και τον θαυμασμό του ενός, για τον άλλον. Είναι εκείνη η ήσυχη δύναμη που ενώνει, στηρίζει και δίνει νόημα στο «μαζί».
Αυτή η αγάπη, δεμένη με έναν έρωτα που άντεξε στον χρόνο, ρίζωσε στις καρδιές της Θέκλας και του Στέλιου Αργυρού πριν από περισσότερες από έξι δεκαετίες. Και στον δρόμο που τότε χάραξαν, συνεχίζουν να βαδίζουν μέχρι σήμερα, χέρι χέρι, στα 82 τους χρόνια, με την ίδια τρυφερότητα και αφοσίωση που τους συντρόφευε από την αρχή.
Ερωτηθείσα η κυρία Θέκλα πως αισθάνεται για τα 61 χρόνια κοινής πορείας δηλώνει:
«Πάρα πολλά ωραία, πάρα πολλά ωραία. Εγώ από τον καιρό που γεννήθηκα και μεγάλωσα, πάντα είχα υπόψη μου την αγάπη. Και που παντρευτήκαμε με τον άντρα μου, λέω του, άμα είμαστε αγαπημένοι, ο Θεός θα μας βοηθήσει να κάνουμε ό,τι θέλουμε.»
Ξεφυλλίζουν το άλμπουμ της κοινής τους ζωής και συγκινούνται. Αναπολούν τα χρόνια της νιότης, αλλά ταυτόχρονα καμαρώνουν για όλα όσα έχουν καταφέρει μαζί. Η ιστορία τους αρχίζει από την Κυπερούντα εκεί όπου γεννήθηκαν και μεγάλωσαν.
«Ήταν έρωτας, αγάπη», αναφέρει ο κύριος Στέλιος.
«Είμαστε χωριανοί, συμμαθητές στην Κυπερούντα. Αγαπηθήκαμε μετά που τα δεκαέξι η πραγματικότητα. Αλλά δεν ήταν ο καιρός που βγαίναμε με τις κοπέλες μας. Απλώς είχαμε ένα φλερτ, μια αγάπη. Έτσι και τούτο διήρκεσε ως που και μεγαλώσαμε, ως που και έγινα 19 χρονών.»
Τελείωσαν το σχολείο και οι δρόμοι τους χώρισαν. Ο κύριος Στέλιος κατέβηκε στη Λευκωσία, ενώ η κυρία Θέκλα έμεινε στο χωριό. Η μοίρα όμως . . . είχε άλλα σχέδια. Ο κύριος Στέλιος, όπως μας περιγράφει είχε μια συνήθεια, όποτε είχε ελεύθερο χρόνο πήγαινε στο νοσοκομείο Λευκωσίας εθελοντικά, μήπως χρειαζόταν βοήθεια κάποιος, μήπως ερχόταν χωριανός του.
«Εκεί είδα την κυρία Θέκλα στο νοσοκομείο, στον παθολογικό Θάλαμο, που ήρθε από την Κυπερούντα και την κράτησαν μέσα. Εγώ άμα την είδα, είναι η πρώτη φορά που βρεθήκαμε, που συναντηθήκαμε, που φιληθήκαμε. Πήγα και της αγόρασα πιζάμες και ρόμπα. Και από τότε ξεκίνησε η αγάπη και ο στόχος για να παντρευτούμε.»
Από εκείνα τα Χριστούγεννα του 1963 και για πολλούς μήνες δεν είχαν επικοινωνία, ο κύριος Στέλιος είχε καταταγεί στο Στρατό, αλλά η φλόγα της αγάπης τους παρέμεινε ζωντανή. Ήταν όμως γραφτό να ξανασυνατηθούν. Το Σώμα ανεφοδιασμού μεταφορών του στρατού τον έστειλε απόσπαση στην Κυπερούντα για μεταφέρει πυρομαχικά από τις αποθήκες του νοσοκομείου στις νέες εγκαταστάσεις. Στο μαγειρείο του νοσοκομείου εργαζόταν η κυρία Θέκλα.
«Συναντηθήκαμε, μιλήσαμε και είπαμε μετά όταν θα κατέβω Λευκωσία να έρθει η Θέκλα και να πάμε μόνοι μας να το βάλουμε στην εφημερίδα. Και πήγαμε στο Φιλελεύθερο, βάλαμε το μόνοι μας να σου φέρει φωτογραφία τη νύχτα που το βάλαμε.Και επισημοποιήθηκε και είναι η κουβέντα, είναι επίσημη.»
Μια μαυρόασπρη φωτογραφία που ακόμα και σήμερα βρίσκεται στο σαλόνι του σπιτιού τους.
Οι αντιδράσεις των γονιών του κυρίου Στέλιου ήταν έντονες.
«Εγώ τους λέω ακούστε να σας πω εγώ αυτή θέλω για γυναίκα μου, τούτην ήθελα να πάρω, τούτην έπρεπε να πάρω. Έτσι. Και συνεχίσαμε αρραβωνιασμένοι, λογιασμένοι.Και πήγαμε στον πεθερό μου, πήγαινα στο σπίτι τους και με θέλανε με μεγάλες αγάπες, αγαπούσαμε.»
Στις 20 Ιουνίου του 1965 ενώθηκαν με τα ιερά δεσμά του γάμου. Τρεις μέρες μετά τον αντίγαμο τους, έφυγαν από το χωριό και εγκαταστάθηκαν μαζί στη Λευκωσία. Ευτύχισαν να αποκτήσουν 3 παιδιά και 5 εγγόνια και αυτός τονίζουν είναι ο πλούτος τους.
Ρωτήσαμε την κυρία Θέκλα τι αγαπά περισσότερο στον σύζυγό της:
«Τα πάντα, τα πάντα, τι να σου πω. Νομίζω αγαπάμε πάρα πολλά. Έχει πολλή αγάπη. Να το ρωτήσετε πίσω από μένα και να ακούσετε τι να σας πει για μένα. Δίχα μου δε ζει πάντως.»
Και δηλώνουν ερωτευμένοι μέχρι τον θάνατό τους. «Πάντα είμαστε και θα είμαστε έως που να πεθάνουμε», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Ο κύριος Στέλιος αγαπά την καλοσύνη της συζύγου του.
«Η καλοσύνη, είναι καλή γυναίκα, είναι καλή σύζυγος. Τι να σας πω. Δόξα σοι ο Θεός. Δεν μας άφησε να πεινάσουμε. Αυτό είπα στο νοσοκομείο που παντρεύτηκα, Μάλλον που τη χαρτώθηκα, αλλά να την πάρω γιατί θα τρώμε καλά. Γιατί ήταν στο μαγειρείο.»
Όσες δυσκολίες και εάν συνάντησαν στην κοινή τους πορεία βρήκαν το μυστικό για να κρατήσουν τον γάμο τους ζωντανό. Και δίνουν τις δικές τους συμβουλές στα νέα ζευγάρια.
Η κυρία Θέκλα συμβουλεύει τα ζευγάρια…
«Υπομονή! Εγώ θέλω να τους πω ότι έναν ανδρόγυνο δεν θα ταιριάζει ποτέ ο ένας με τον άλλο. Γιατί ο ένας είναι που άλλη οικογένεια, και ο άλλος που άλλη οικογένεια. Πρέπει να καταλάβεις ότι θα ζήσεις, θα υποχωρείς. Αν αποφασίσεις ότι είναι να κάνεις οικογένεια, είναι να κάνεις. Δεν μπορείς με το παραμικρό να χωρίζουμε, με το παραμικρό να κάνουμε αυτά που κάνουν οι νέοι σήμερα. Αλλά πρέπει να είναι άξιος ο άντρας που έχουν δίπλα τους. Και άξιος να μένει η γυναίκα με την προσευχή της και με τον καλό της τον τρόπο, φέρνει τον στον ίσιο δρόμο.»
«Εθύμωσες λίγο, κάλμαρε και εκείνο που λογαριάζεις να το κάνεις άφησ’ το, το θυμό που έχεις σήμερα να το φυλάξεις για αύριο», προσθέτει.
Στα 50 χρόνια της επετείου τους, ο κύριος Στέλιος και η κυρία Θέκλα ανανέωσαν τους όρκους αγάπης τους στην εκκλησία με τον πάτερ να ευλογεί ξανά τις βέρες τους.
Δείτε το ρεπορτάζ της Όλγας Κωνσταντίνου: