Έπαθε έμφραγμα το πρωί και το αντιλήφθηκαν το βράδυ – €468.000 για ιατρική αμέλεια – Καβγάς για το ποιος θα πληρώσει τη λυπητερή

Ένα καρδιογράφημα που διενεργήθηκε, αλλά έμεινε αναξιολόγητο, ένα έμφραγμα που εκδηλώθηκε από τις 10:30 το πρωί και αναγνωρίστηκε μόνο όταν η ασθενής κατέρρευσε τα μεσάνυχτα, μόνιμη καρδιακή βλάβη 30%–40% και αποζημιώσεις ύψους €468.000. Όλα αυτά συνοψίζονται σε υπόθεση ιατρικής αμέλειας που κατέληξε στο Ανώτατο Δικαστήριο, με κλινική και γιατρό να συγκρούονται μεταξύ τους για το ποιος φέρει τελικά την ευθύνη και ποιος θα πληρώσει τα σπασμένα.
Το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε τις δύο εφέσεις που είχαν καταχωριστεί στην υπόθεση ιατρικής αμέλειας σε βάρος ιατρικού κέντρου και γιατρού με ειδίκευση στη γαστρεντερολογία, επικυρώνοντας την πρωτόδικη απόφαση για καταβολή αποζημιώσεων ύψους €468.181 πλέον τόκων.
Η υπόθεση αφορούσε αγωγή για ιατρική αμέλεια που καταχωρίστηκε το 2010 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού. Η ενάγουσα είχε μεταβεί στις 28 Φεβρουαρίου 2009 σε κλινική στη Λεμεσό, με έντονους πόνους στο στομάχι και τάση για εμετό. Σύμφωνα με τα ευρήματα του πρωτόδικου Δικαστηρίου, η επί καθήκοντι ιατρός στις Πρώτες Βοήθειες δεν έλαβε πλήρες οικογενειακό ιατρικό ιστορικό, ούτε προέβη σε ορθή αξιολόγηση των συμπτωμάτων. Αργότερα κλήθηκε στην κλινική ο τριτοδιάδικος γαστρεντερολόγος, ο οποίος εξέτασε την ασθενή και έδωσε οδηγίες για σειρά εξετάσεων, μεταξύ αυτών και για καρδιογράφημα.
Το καρδιογράφημα διενεργήθηκε από μέλος του νοσηλευτικού προσωπικού, κατά παράβαση των κανονισμών της κλινικής που προέβλεπαν ότι έπρεπε να γίνεται από ιατρό. Ωστόσο, ούτε ο γαστρεντερολόγος ούτε η υπεύθυνη ιατρός ορόφου εξέτασαν το αποτέλεσμα. Το Δικαστήριο έκρινε ότι το συγκεκριμένο καρδιογράφημα παρουσίαζε εμφανή σημεία οξέος εμφράγματος του μυοκαρδίου, τα οποία θα μπορούσαν να διαπιστωθούν από ιατρούς οποιασδήποτε ειδικότητας.
Η διάγνωση του εμφράγματος έγινε τελικά γύρω στα μεσάνυχτα, όταν η κατάσταση της ασθενούς επιδεινώθηκε και μεταφέρθηκε στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, όπου διενεργήθηκε δεύτερο καρδιογράφημα. Διαπιστώθηκε ότι το έμφραγμα είχε επέλθει ήδη από τις 10:30 το πρωί της ίδιας ημέρας. Η ασθενής μεταφέρθηκε ακολούθως στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού και στη συνέχεια σε ιατρικό κέντρο στη Λευκωσία, όπου υποβλήθηκε σε εξειδικευμένες επεμβάσεις, συμπεριλαμβανομένης της τοποθέτησης απινιδωτή.
Το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε ότι η καθυστέρηση στη διάγνωση και θεραπεία είχε ως αποτέλεσμα νέκρωση σημαντικού τμήματος του μυοκαρδίου, με μόνιμη μείωση της καρδιακής λειτουργίας κατά 30%–40%. Η ενάγουσα κατέστη ανίκανη προς εργασία και λαμβάνει καθημερινή φαρμακευτική αγωγή για τη διατήρησή της στη ζωή.
Η κλινική κρίθηκε υπεύθυνη για την αμέλεια των εργοδοτούμενων ιατρών της και διατάχθηκε να καταβάλει το σύνολο των αποζημιώσεων. Παράλληλα, το Δικαστήριο επιδίκασε συνεισφορά 25% στον γαστρεντερολόγο, ήτοι €117.045,36 πλέον τόκων, κρίνοντας ότι η παράλειψή του να εξετάσει το καρδιογράφημα συνέτεινε αιτιωδώς στην περαιτέρω βλάβη της ασθενούς.
Και οι δύο πλευρές άσκησαν έφεση, αμφισβητώντας τα ευρήματα περί αμέλειας και επιρρίπτοντας η μία στην άλλη την αποκλειστική ευθύνη. Το Ανώτατο Δικαστήριο, ωστόσο, έκρινε ότι δεν συνέτρεχε λόγος παρέμβασης στην αξιολόγηση της μαρτυρίας από το πρωτόδικο Δικαστήριο, επισημαίνοντας ότι τέτοια παρέμβαση δικαιολογείται μόνο σε περίπτωση αντινομικής προσέγγισης, κάτι που δεν διαπιστώθηκε.
Στην απόφασή του, το Ανώτατο υπογράμμισε ότι τόσο η κλινική, διά των ιατρών της, όσο και ο τριτοδιάδικος ιατρός παρέλειψαν να επιδείξουν τον απαιτούμενο βαθμό επιμέλειας. Η κλινική κρίθηκε ότι υπήρξε αμελής ήδη από το στάδιο της εισαγωγής της ασθενούς και στη μετέπειτα παρακολούθησή της, ενώ ο γαστρεντερολόγος για τη μη αξιολόγηση του καρδιογραφήματος που ο ίδιος είχε ζητήσει.
Καταλήγοντας, το Δικαστήριο απέρριψε και τις δύο εφέσεις και δεν εξέδωσε διαταγή για έξοδα.
Η απόφαση εκδόθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2026 από τριμελή σύνθεση του Δικαστηρίου, αποτελούμενη από τους Δικαστές Γ.Ν. Γιασεμή, Ι. Ιωαννίδη και Α. Δαυίδ, με εισηγητή τον Δικαστή Γ.Ν. Γιασεμή.