Ένας πλανήτης στα χέρια των νταήδων

Η υποκρισία όσων θέλουν να δικαιολογήσουν τα νταηλίκια του Τραμπ δεν τους επιτρέπει να δουν τη μεγάλη εικόνα. Και μιλούν για το τυραννικό καθεστώς Μαδούρο και τον λαό της Βενεζουέλας που αξίζει καλύτερες μέρες και δημοκρατία και πλούτο κι άλλα τέτοια φιλοσοφημένα ευχολόγια.
Είναι οι ίδιοι που καταδικάζουν τη Ρωσία για την εισβολή στην Ουκρανία, ενώ θα μπορούσαν (όπως άλλοι) να μιλούν με τον ίδιο τρόπο και για το διεφθαρμένο καθεστώς Ζελένσκι και να δικαιολογούν τον Πούτιν, που πήγε για να βοηθήσει τους Ουκρανούς να αποκτήσουν τη δημοκρατία που τους αξίζει. Διότι, η μεγάλη εικόνα είναι ακριβώς ίδια. Δυο νταήδες της υφηλίου (ίδιοι με τους νονούς της νύχτας, που πουλούν προστασία με το ζόρι), ο Τραμπ και ο Πούτιν, με την οικονομική και τη στρατιωτική τους δύναμη, παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο σε βάρος γειτονικών τους χωρών και την εθνική κυριαρχία και τη βούληση των λαών.
Όταν, για παράδειγμα, το μεγάλο κόμμα της Κύπρου, ο ΔΗΣΥ, καταδικάζει και καλά κάνει, τη Ρωσία για τη δράση της στην Ουκρανία χωρίς να μασά τα λόγια του, κι ας χάνει η Κύπρος το ρωσικό στήριγμα -είναι θέμα αρχών και δικαιοσύνης, λέμε- είναι υποκρισία και ασυνέπεια να μιλά για τη δράση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα ως να πρόκειται για μια υγιή δημοκρατική διαδικασία κατά την οποία «η διεθνής κοινότητα οφείλει να σταθεί υπέρ μιας ειρηνικής, δημοκρατικής μετάβασης, με πλήρη σεβασμό στο διεθνές δίκαιο και τον Χάρτη του ΟΗΕ». Ποιος σεβασμός στο διεθνές δίκαιο; Αυτός του Τραμπ;
Τόσο ο Πούτιν, όσο και ο Τραμπ διασύρουν απροκάλυπτα όλους τους κανόνες του διεθνούς δικαίου (το μόνο στήριγμα της Κύπρου απέναντι στην τουρκική απειλή) και επιβάλλουν τον «νόμο του ισχυρού» ως κανόνα στη διεθνή τάξη. Κι εμείς εδώ που βιώνουμε στο πετσί μας τον νόμο του ισχυρού, μασάμε τα λόγια μας! Και θαυμάζουμε τον κυνικό «πλανητάρχη»!
Δεν έχει καμιά σημασία αν ο Μαδούρο ήταν αρχηγός μαφιόζικου καθεστώτος στη Βενεζουέλα. Σημασία έχει η ωμή στρατιωτική επέμβαση μιας ισχυρής χώρας, όχι μόνο στα εσωτερικά μιας άλλης, αλλά και με γκανγκστερική απαγωγή του Προέδρου της χώρας. Και της συζύγου του! Και απειλώντας στη συνέχεια και την αντιπρόεδρο της χώρας, όπως και άλλα κράτη (Κολομβία, Κούβα, Γροιλανδία, Μεξικό), λες και επιστρέψαμε εκατό – διακόσια χρόνια πίσω, στις εποχές των αποικιοκρατικών καθεστώτων.
Όταν ο ίδιος ο Τραμπ δηλώνει χωρίς περιστροφές ότι η Ουάσιγκτον θα αναλάβει τη διακυβέρνηση της Βενεζουέλας «για κάποιο διάστημα» και οι αμερικανικές εταιρείες θα επιστρέψουν («θα φέρουμε τις εταιρίες μας, θα ξοδέψουμε όσα χρειάζονται για την ανοικοδόμηση και θα αρχίσουμε να βγάζουμε λεφτά»), τι άλλο χρειάζεται για να αντιληφθεί κάποιος ότι αυτή η ιστορία δεν έχει σχέση με την αποκατάσταση της δημοκρατίας προς όφελος του λαού της χώρας;
Τα μάθαμε καλά αυτές τις μέρες: Η Βενεζουέλα διαθέτει τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου στον κόσμο. Κάπου 303 δισεκατομμύρια βαρέλια, το 17% των παγκόσμιων αποθεμάτων. Αλλά παράγει λιγότερο από ένα εκατομμύριο βαρέλια πετρελαίου την ημέρα. Οι αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες εκδιώχθηκαν από τη Βενεζουέλα το 2000, όταν ο Ούγκο Τσάβες εθνικοποίησε τα περιουσιακά στοιχεία των ξένων εταιρειών. Αμέσως μετά την αρπαγή του Μαδούρο ο Τραμπ κάλεσε τις αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες να επενδύσουν για την ανοικοδόμηση του ενεργειακού τομέα της Βενεζουέλας. Οι πετρελαϊκές υποδομές, είπε, «φτιάχτηκαν από εμάς και πέρασαν σε ξένα χέρια», αλλά επιστρέφουν πλέον υπό αμερικανικό έλεγχο.
Αν εξελιχθούν όλα, όπως τα σχεδιάζει ο Τραμπ και οι ενεργειακοί κολοσσοί, όπως η ExxonMobil, που εκδιώχθηκαν επί Τσάβες, υπολογίζεται ότι τα επόμενα λίγα χρόνια, οι ΗΠΑ θα μπορούν να ελέγχουν και την παραγωγή και τις διεθνείς τιμές πετρελαίου. Παράλληλα, επειδή από την προηγούμενη θητεία του Τραμπ, το 2019, η Ουάσιγκτον επέβαλε πετρελαϊκό εμπάργκο στη Βενεζουέλα, ο Μαδούρο πουλούσε πετρέλαιο στη «μαύρη αγορά», κυρίως στην Ασία και ειδικά στην Κίνα. Κι αυτός είναι ένας ακόμα στόχος της επέμβασης Τραμπ: Να πλήξει και την Κίνα.
Μπροστά σε όλα αυτά τα τεράστια παιχνίδια, λοιπόν, διαβάζουμε ανακοινώσεις κυπριακών κομμάτων και τοποθετήσεις κυπριακών φωστήρων, να μιλούν για τον λαό της Βενεζουέλας που θα αποκτήσει τώρα δημοκρατία και ελευθερία, και μας φαίνεται σαν να διαβάζουμε ανέκδοτα.