Άννα Βαγενά: Η «Άγγελα Παπάζογλου» είναι βγαλμένη μέσα από τα σπλάχνα του λαού μας

Με αφορμή
Με αφορμή… την παράσταση «Άγγελα Παπάζογλου» του Γιώργη Παπάζογλου που πρωτοανέβηκε το 1999 και παρουσιάζεται στο Θέατρο Ριάλτο στις 17 Ιανουαρίου η Άννα Βαγενά μιλά στον Ορίζοντα:
Στο Ριάλτο η παρἀσταση που πρωτοανέβηκε το 1999
Ποια είναι για σας η Αγγέλα Παπάζογλου πέραν από την προσωπική της ιστορία;
Μετά από 26 χρόνια, που μεταφέρω στη σκηνή την φωνή της Αγγέλας Παπάζογλου, η Αγγέλα είναι πια για μένα, θα τολμούσα να πω το alter ego μου. Η σκέψη της, η προσωπικότητά της και το ήθος της με έχουν επηρεάσει βαθιά και έχουν καθορίσει πολλές αποφάσεις της ζωής μου.
Τι αντιπροσωπεύει ως φωνή της Μικρασιατικής μνήμης και εμπειρίας;
Η Αγγέλα Παπάζογλου δεν είναι μόνο η φωνή της μικρασιατικής μνήμης και εμπειρίας, θα έλεγα ότι είναι η φωνή της Εθνικής μας μνήμης με τους πόνους, τις συμφορές αλλά και τις στιγμές δόξας και υπερηφάνειας που ζήσαμε σαν Έθνος.
Ποια η σημασία της μουσικής –σμυρναίικα και ρεμπέτικα– στη ζωή της Αγγέλας Παπάζογλου, όπως και στη δραματουργία της παράστασης;
Η σημασία της μουσικής στη ζωή της Αγγέλας Παπάζογλου ήταν τεράστια. Ήταν κόρη μουσικού, η ίδια τραγουδίστρια του ρεμπέτικου και σύντροφος ζωής του σπουδαίου ρεμπέτη Βαγγέλη Παπάζογλου. Η ίδια λέει σε κάποιο σημείο της αφήγησής της για τους πρόσφυγες : «Όλα μας τα είχαν πάρει, μονάχα τα τραγούδια μας είχαν απομείνει.»
Τι πιστεύετε ότι κράτα αυτή την παράσταση ζωντανή και επίκαιρη εδώ και 26 χρόνια;
Ότι είναι βγαλμένη μέσα από τα σπλάχνα του λαού μας, αλλά και όλων των λαών που δέχτηκαν καταστροφή, ξεριζωμό και προσφυγιά, γεγονότα που δυστυχώς επαναλαμβάνονται και σήμερα.
Η σκέψη της, η προσωπικότητά της και το ήθος της με έχουν επηρεάσει βαθιά και έχουν καθορίσει πολλές αποφάσεις της ζωής μου
Από όλα αυτά τα χρόνια, υπάρχουν κάποιες στιγμές και αντιδράσεις από το κοινό που θυμάστε πιο έντονα;
Είναι πάρα πολλές και συγκινητικές οι αντιδράσεις του κόσμου. Θυμάμαι δύο παραστάσεις με ξεχωριστή εμπειρία. Η πρώτη ήταν όταν έπαιξα την Αγγέλα Παπάζογλου στις Οινούσσες, που απέχουν από τη Σμύρνη μόλις λίγα ναυτικά μίλια. Όταν τέλειωσε η παράσταση πέρασε από μπροστά μου σχεδόν όλο το κοινό, άνδρες και γυναίκες, και μου φιλούσαν το χέρι, σε ένδειξη ευγνωμοσύνης. Το ίδιο συνέβη και σε ένα άλλο ακριτικό χωριό μας, κοντά στη Φλώρινα. Όμως θα μου μείνουν αξέχαστες και οι παραστάσεις που έδωσα για πρώτη φορά στην Κύπρο, πριν από πολλά χρόνια, όταν ακόμη οι μνήμες από την τουρκική εισβολή ήταν ακόμη νωπές.
Όταν αρχίζει η παράσταση βγαίνει από μέσα μου αβίαστα και κυλάει σαν καθαρό νεράκι στο ρυάκι
Ποια είναι τα πλεονεκτήματα και ποιες οι δυσκολίες του να ερμηνεύετε τον ίδιο ρόλο για τόσα χρόνια;
Τώρα πια, δεν αισθάνομαι να ερμηνεύω έναν ρόλο. Όταν αρχίζει η παράσταση βγαίνει από μέσα μου αβίαστα και κυλάει σαν καθαρό νεράκι στο ρυάκι.
Υπάρχει κάτι, μετά από τόσα χρόνια, που μέσα από την παράσταση σας «δίδαξε» η Αγγέλα Παπάζογλου και το κουβαλάτε και εκτός σκηνής;
Η φράση που λέει «μην ξεχνάς, είναι αμαρτία να ξεχνάς!»
Θέατρο Ριάλτο, 17 Ιανουαρίου, 20:30
Συντελεστές
Κείμενο: Γιωργή Παπάζογλου, Επιλογή κειμένων και μουσική επιμέλεια: Λάμπρος Λιάβας, Σκηνοθεσία: Λάμπρος Λιάβας – Άννα Βαγενά, Σκηνικά – κοστούμια: Μάριος Σπηλιόπουλος
Στον ρόλο της Αγγέλας η Άννα Βαγενά.
Στον ρόλο της αναγνώστριας η Μαριάννα Μαυριανού.