Cyprus Faces a Difficult Dilemma with Trump's 'Peace Council' Invitation

Διάβαζα μια ανακοίνωση του ΑΚΕΛ την Παρασκευή και σκεφτόμουν πόσο εύκολο είναι να βγάζεις αποφάσεις όταν δεν έχεις την ευθύνη να τις εφαρμόσεις. Όχι επειδή είναι του ΑΚΕΛ, για όλους το ίδιο ισχύει. Αλλά, αυτή τη φορά πρόκειται για ένα θέμα το οποίο είναι ίσως το δυσκολότερο δίλημμα για τον Νίκο Χριστοδουλίδη από τότε που ανέλαβε την προεδρία. Σχεδόν ανυπέρβλητο.
Είναι η πρόσκληση που έλαβε από τον Ντόναλντ Τραμπ για να συμμετέχει στο «συμβούλιο ειρήνης», που έστησε μόνος του και έβαλε τις βάσεις του προχτές στο Νταβός της Ελβετίας. Κάλεσε συγκεκριμένο αριθμό χωρών και ανάμεσά τους την Κύπρο και την Τουρκία. Τεράστιο το δίλημμα. Διότι, από τη μια δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί αν απαντήσεις αρνητικά στον Τραμπ και από την άλλη, δεν μπορείς να απαντήσεις θετικά όταν γνωρίζεις ότι το σχέδιο του είναι να στήσει ένα Συμβούλιο το οποίο θα υποκαταστήσει τα Ηνωμένα Έθνη. Πάνω στα οποία, ως γνωστό, εμείς στηρίζουμε την ύπαρξή μας.
«Προφανέστατα, η κυβέρνηση δεν αντιλήφθηκε πόσο επικίνδυνα για την διεθνή ασφάλεια και σταθερότητα είναι τα σχέδια Τραμπ», έλεγε η ανακοίνωση του ΑΚΕΛ. Αλλά, μάλλον, ούτε το ΑΚΕΛ ή άλλοι, αντιλήφθηκαν πόσο επικίνδυνο είναι για την Κύπρο να φτάσει στα αφτιά του Τραμπ ότι κάλεσε την Κυπριακή Δημοκρατία αλλά αρνήθηκε γιατί τον θεωρεί επικίνδυνο. Την ώρα μάλιστα που η Τουρκία δέχτηκε την πρόσκληση και πήγε ο Χακάν Φιντάν στο Νταβός και υπέγραψε το καταστατικό του αυθαίρετου πλανητάρχη.
Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης βιάστηκε να πανηγυρίσει όταν έλαβε την πρόσκληση. Κακώς, παρότι είχε δίκαιο όταν έλεγε πως αναγνωρίζεται ο ρόλος της Κύπρου στη Μέση Ανατολή. Με τον Τραμπ καλύτερα να είσαι συγκρατημένος. Διότι μπορεί ξαφνικά να ανακαλύψει ότι αυτόν τον ρόλο μπορεί να τον παίξει η Τουρκία ή η «τδβκ» της Τουρκίας, που βρίσκεται ήδη στο Συμβούλιο του. Δύσκολο φυσικά, διότι δεν έχει τις σχέσεις που σωστά ανέπτυξε η Κυπριακή Δημοκρατία στη Μέση Ανατολή, αλλά ποιος ξέρει τι ξημερώνει.
Τελικά, η Κύπρος δεν είπε ούτε ναι, ούτε όχι. Βρήκε δικαιολογία κάποιους «πρακτικούς λόγους» στις Βρυξέλλες, βόλεψε και η προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης κι έμεινε λίγο στο περίμενε. Και όντως, με τον Τραμπ, μόνο στο περίμενε μπορείς να είσαι. Περίμενε να δείξει. Καλά κάνουν και τα κόμματα και όλοι οι ειδικοί να μην βιάζονται. Είναι επικίνδυνα τα πράματα. Αυτό το Συμβούλιο Ειρήνης του Τραμπ, μπορεί να επηρεάσει και την Κύπρο καταλυτικά, γι΄ αυτό χρειάζεται μελέτη και προσεκτικά βήματα.
Είναι φανερό ότι ο Αμερικάνος Πρόεδρος επιχειρεί να αλλάξει το διεθνές σύστημα και το διεθνές δίκαιο, που έκανε την ανθρωπότητα κάπως πιο ανθρώπινη μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. «Δυστυχώς τα δεδομένα καταδεικνύουν ότι μεταφερόμαστε σε μια απολυταρχική διεθνή τάξη που, αν κανονικοποιηθεί, πολιτικά επιστρέφουμε στον 19ο αιώνα», έλεγε στο ΚΥΠΕ ο Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Κύπρου Κώστας Μ. Κωνσταντίνου. Είναι ο αιώνας που άνθησε και επεκτάθηκε η αποικιοκρατία και ο ιμπεριαλισμός και «ήταν άγνωστη η αρχή της αυτοδιάθεσης, τα εδάφη εκχωρούνταν χωρίς τη συναίνεση των πληθυσμών τους, αγοράζονταν ή ενοικιάζονταν, όπως για παράδειγμα η Αλάσκα, η Κύπρος, οι Παρθένοι Νήσοι, κ.λπ.».
Δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κάποιος πόσο επικίνδυνο είναι αυτό για την Κύπρο. Μόνη της δεν μπορεί να κάνει τίποτε. Αλλά, σε αυτό που στοχεύει ο Τραμπ μόνο μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπορεί να υπάρξει κάποιου είδους αντίσταση. Κι ευτυχώς, αυτό το εξάμηνο τουλάχιστον κατέχει και η Κύπρος τον θεσμικό ρόλο της προεδρίας και μπορεί να επηρεάσει σε ένα βαθμό, όσο μικρός κι αν είναι. Με προσοχή και σοβαρότητα. Χωρίς τις υστερικές φωνασκίες της αντιπολίτευσης και χωρίς τα αππώματα της κυβέρνησης.
Υ.Γ. «Η πολιτική δράση του Τραμπ μας αναγκάζει να ζούμε σε μια πολύ παράξενη πραγματικότητα: αυτή του λογικού παραληρήματος του πιο ισχυρού ηγέτη του πλανήτη», λέει η Ελίζαμπετ Ρουντινεσκό, η σημαντικότερη σήμερα Γαλλίδα ψυχαναλύτρια. «Το ζήτημα δεν αφορά μόνο τον Τραμπ, είναι δομικό: γιατί ένα ολόκληρο σύστημα δέχεται να λειτουργεί με βάση τον ναρκισσιστικό παραλήρημα; Αυτό λέει πολλά για το ποιος είναι: προτιμά να τον εξαπατούν παρά να ρισκάρει οτιδήποτε και δεν φοβάται το γελοίο. Εκεί βρίσκεται το ορατό του παραλήρημα: ένα παραλήρημα μεγαλείου, βασισμένο στη λατρεία του Εγώ του, ένα ναρκισσιστικό παραλήρημα θεατρίνου που γίνεται ακόμα πιο επικίνδυνο καθώς το περιβάλλον του υποκύπτει σε αυτό».
Μπροστά σε αυτό το φαινόμενο, λοιπόν, το ΑΚΕΛ «καλεί την κυβέρνηση να ενημερώσει τον λαό και την πολιτική ηγεσία για τις προθέσεις της έναντι της πρόσκλησης Τραμπ». Ποιες προθέσεις και κουραφέξαλα. Όλη η Ευρώπη και ο πλανήτης είναι σε αμηχανία, περιμένει κανένας ότι εμείς θα έχουμε τις σοφές απαντήσεις;