Αυτό είναι μιζέρια. Είναι μαζοχισμός. Η θεωρία πως για όλα φταίνε οι Ελληνοκύπριοι δεν είναι παρά ένα αφήγημα, που έχει συγκεκριμένη στόχευση. Εκφράζει μια άτυπη πολιτική πλατφόρμα, που διαπερνά οριζόντια το πολιτικό- οικονομικό κατεστημένο. Ευτυχώς είναι χαμηλών πτήσεων και μειωμένης εμβέλειας. Προκαλούν, όμως, «θόρυβο» και δημιουργούν εντυπώσεις.
Ακόμη και για την παραίτηση του Γιοχάνες Χαν από τη θέση του ειδικού απεσταλμένου της Ε.Ε. για το Κυπριακό, φταίει η Λευκωσία, όπως αναφέρουν οι γνωστοί της μίζερης τάσης του Κυπριακού. Ο άνθρωπος, βέβαια, παραιτήθηκε επειδή ανέλαβε Πρόεδρος του γενικού συμβουλίου της αυστριακής Εθνικής Τράπεζας (OENB). Πήρε θέση Κεντρικού Τραπεζίτη της χώρας του. Εκ των υστέρων ο λόγος της παραίτησης σημειώνεται με μικρά γράμματα, με μορφή σχεδόν υποσημείωσης, για να τονιστεί πως η φυγή Χαν οφείλεται στη Λευκωσία και στον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη! Αναδεικνύεται η παραίτηση για να υποδειχθεί πως απέτυχε η Λευκωσία, ότι ο διορισμός ήταν «ένα ακόμη επικοινωνιακό τρικ». Σε κάθε περίπτωση, έχει γίνει γνωστό ότι το θέμα του αντικαταστάτη του κ. Χαν έχει ήδη συζητηθεί μεταξύ Κυπριακής Δημοκρατίας και Ευρωπαϊκής Επιτροπής και προσεχώς θα διορισθεί αντικαταστάτης του. Και μέχρι τότε λέγονται και γράφονται πολλά για την… αποτυχία της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Το ίδιο αφήγημα των μίζερων της όποιας λύσης, αναπτύσσεται και για την Προσωπική Απεσταλμένη του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, Μαρία Άνχελα Ολγκίν. Παρουσιάζεται να είναι κακοφανισμένη με την κυπριακή πλευρά. Και είναι όντως. Γιατί όμως; Επειδή δεν προβαίνει σε μονομερείς κινήσεις για να διευκολυνθεί η διαδικασία. Γιατί δεν αναγνωρίζει κάποιες πραγματικότητες, ως αποτέλεσμα του χρόνου που πέρασε. Επειδή δεν βοηθά τον Έρχιουρμαν μέχρι να… εδραιωθεί. Να διευκολυνθεί, με δικές μας υποχωρήσεις, ώστε να μην αντιδράσει η Τουρκία. Η κ. Ολγκίν κινείται στην ίδια λογική των προκατόχων της, που ήθελαν την ελληνοκυπριακή πλευρά να προβαίνει σε υποχωρήσεις γιατί αυτό θα βοηθούσε τον Ερντογάν να εδραιωθεί στην Τουρκία. Τότε που κάποιοι επένδυαν στον… σωτήρα Ταγίπ.
Κανείς από όλους αυτούς, της προσέγγισης τούτης, δεν έχει εκφράσει παράπονο ή διαμαρτυρήθηκε ή διαφώνησε με την κ. Ολγκίν, που ασκεί στο Κυπριακό καθήκοντα μερικής απασχόλησης, έρχεται μερικά 24ωρα στην Κύπρο και έχει αποφασίσει πως μέχρι το καλοκαίρι θα υπάρχει διάλειμμα ( στο Κυπριακό) για λόγους, που δεν ισχύουν. Ούτε η άσκηση της εκ περιτροπής Προεδρίας στην Ε.Ε., ούτε οι βουλευτικές εκλογές είναι εμπόδιο στις όποιες κινήσεις στο Κυπριακό. Ούτε ο κ. Έρχιουρμαν χρειάζεται χρόνο προσαρμογής στα νέα του καθήκοντα καθώς οι νόρμες έρχονται έτοιμες από την Άγκυρα. Αυτές δεν διάβαζε, άλλωστε, θέτοντας τις προϋποθέσεις του για να επαναρχίσουν οι διαπραγματεύσεις; Κάποιες από αυτές αν και… μύριζαν Τατάρ, παραπέμπουν στη διπλωματική γλώσσα του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών.
Η πτέρυγα, λοιπόν, αυτή της μίζερης τάσης στο Κυπριακό, παρακάμπτει μονίμως το προφανές. Ότι το πρόβλημα στην Κύπρο δεν είναι οι Ελληνοκύπριοι ή ακόμη και οι Τουρκοκύπριοι, αλλά η Τουρκία και η κατοχή. Το μείζον είναι η συμπεριφορά της κατοχικής πλευράς, που είναι προβλεπτή και επαναλαμβανόμενη. Αλλά αυτά είναι υποσημείωση. Γιατί η λογική τους είναι πως για να λυθεί το Κυπριακό πρέπει να «ταΐζουμε» συνέχεια την Τουρκία. Και για να διαμορφωθούν συνθήκες, ώστε να τροφοδοτείται το αχόρταγο θηρίο με τις υποχωρήσεις της Λευκωσίας, πρέπει να δημιουργηθεί αίσθημα ενοχής. Επαναλαμβάνουν ότι φταίνε οι Ελληνοκύπριοι για τα πάντα. Που δεν λύνεται το Κυπριακό, που διορίσθηκε Κεντρικός Τραπεζίτης ο κ. Χάν, που η κ. Ολγκίν έχει κι άλλες ασχολίες. Φταίνε και γιατί, αντί να αποχωρήσει η κατοχική Τουρκία από την Κύπρο, ενισχύεται και αναβαθμίζει τις υποδομές κατεχόμενα.
Αυτομαστίγωμα; Το σύνδρομο της Στοκχόλμης; Να τους βοηθήσουμε, πάντως, δεν μπορούμε.
Blaming Nicosia for Mr. Johannes Hahn's Appointment
The article strongly criticizes a trend in the Cypriot political scene, which it describes as "miserable" and "masochistic," that blames all problems on the Greek Cypriot side. The author believes that this approach is a narrative with a specific agenda and expresses an informal political platform. In particular, it criticizes the attempt to blame the government of Christodoulides for the resignation of the EU Special Envoy for Cyprus, Johannes Hahn, while the real reason was his assumption of a new position at the Austrian National Bank. Similarly, it criticizes those who believe that the UN Secretary-General's Personal Envoy, Maria Angela Holguin, is biased against the Cypriot side, arguing that she simply does not yield to Turkey's demands. The author concludes by emphasizing that the real problem in Cyprus is not the Greek Cypriots, but the Turkish side and its policies.
