Nostalgia for Revolutionaries and Critique of Globalization

Σήμερα στα μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης υπάρχουν μπόλικοι Φιντέλ Κάστρο, Τσε Γκεβάρα, Μαντέλα και Σαλβαδόρ Αλιέντε. Τους νοσταλγήσατε, έτσι δεν είναι; Και εγώ τους νοστάλγησα. Παρακολουθώ εκείνη την τρομερή ομιλία που έκανε ο Κάστρο στο βήμα των Ηνωμένων Εθνών κουνώντας τα χέρια του. Ύστερα εκείνη τη μεγαλοπρεπή είσοδο του Τσε στο κτήριο του ΟΗΕ με την πίπα του στην άκρη του στόματός του. Ο Κάστρο είπε το εξής στον Τσε μια μέρα: «Ερνέστο, θα έρθεις μαζί μου στην Κούβα να κάνεις την επανάσταση;»
Τσε: «Είσαι λίγο τρελός. Θα κάνουμε την επανάσταση, θα απελευθερώσουμε τον λαό!»
Κάστρο: «Ναι Ερνέστο, περιμένω την απάντησή σου».
Τσε: «Εντάξει, θα έρθω, όμως έχω έναν όρο. Μετά την Κούβα θα κάνουμε επανάσταση σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική και ύστερα στον κόσμο!»
Ο Κάστρο χαμογέλασε: «Ναι, εγώ είμαι λίγο τρελός, όμως εσύ φίλε μου είσαι θεότρελος»!
Ο Κάστρο και ο Τσε είναι δύο θρυλικοί επαναστάτες του 20ού αιώνα που δεν θα ξεχαστούν ποτέ ενόσω υπάρχει η ανθρωπότητα.
Όταν διαλύθηκε η Σοβιετική Ένωση χαρήκατε επειδή περάσαμε από τον διπολικό κόσμο στον κόσμο με μόνο ένα πόλο και τελείωσε ο Ψυχρός Πόλεμος. Μιλήσατε για παγκοσμιοποίηση. Τέλειωσε το έθνος κράτος! Ζήτω η νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων! Διότι βιαστήκατε πολύ, δεν δυσκολευτήκατε καθόλου να περάσετε οριζοντίως από την Αριστερά στη Δεξιά, από τον Σοσιαλισμό στον Φιλελευθερισμό. Κατά την άποψή σας είχαν τελειώσει πλέον οι επαναστάσεις. Είχε περάσει η μόδα του Καρλ Μαρξ και είχε παλιώσει. Ο σκουπιδότοπος ήταν πλέον ο τόπος για τον Λένιν. Βάλατε το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της πάλης των τάξεων και διακηρύξατε την αδελφοσύνη του μόχθου και του κεφαλαίου. Και ακριβώς τότε το τρένο στο οποίο επιβιβάστηκε στην Κωνσταντινούπολη έμπαινε στον ομιχλώδη σταθμό Κίεβο στη Μόσχα. Ήταν το τελευταίο φθινόπωρο του Σοσιαλισμού. Κίτρινα και κόκκινα φύλλα έπεφταν στις λεωφόρους της Μόσχας. Και ο σοβιετικός λαός ετοιμαζόταν να θάψει στην ιστορία τους επαναστάτες του 1917 οι οποίοι αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για εσάς. Πέρασα από τη σχολή στο κέντρο της Μόσχας όπου έζησα τα χρόνια μου. Στους διαδρόμους υπήρχε ένα τεράστιο άγαλμα του Λένιν καμωμένο από γύψο. Στο πόδι του είχε ανοίξει μια τεράστια πληγή. Ήταν φανερό πως ένας θυμωμένος νέος του είχε δώσει μια κλοτσιά. Ο κοσμήτοράς μας ήταν ο ίδιος ακόμα. Μπήκα στο γραφείο του. Καθόταν στο γραφείο του ανάμεσα στις εφημερίδες που ήταν απλωμένες στο πάτωμα. Δυσκολεύτηκε να με αναγνωρίσει μετά από χρόνια. «Έλα να κάνεις διαλέξεις μερικές φορές τη βδομάδα εδώ», μου είπε. «Πώς γίνεται, Γιάσεν Νικολάγιεβτς», του είπα, «σε αυτή τη σχολή μάς μάθατε τον Μαρξισμό -Λενινισμό. Να έρθω τώρα εγώ εδώ και να επαινώ τον Φιλελευθερισμό;»
Τα McDonalds ήταν αυτά που έθεσαν τέρμα στον Μαρξισμό στη Μόσχα. «Τελείωσε αυτή η υπόθεση», είπα όταν η ουρά για χάμπουργκερ έγινε πενταπλάσια σε μήκος από την ουρά στο μαυσωλείο του Λένιν.
Και ακριβώς τότε εσείς με τις ομάδες Conflict Resolution μπαίνατε στο Όσλο, στο Δουβλίνο, στις Βρυξέλλες, στο Βερολίνο, στη Νέα Υόρκη. Μαθαίνατε την κουλτούρα της συναίνεσης, τη δημοσιογραφία της ειρήνης, τις βλαβερές συνέπειες του ψησίματος ψωμιού σε πέτρινο φούρνο και πόσο μεγάλο πρέπει να είναι το αγγουράκι. Αρχίσατε να μην αναφέρεστε στον ιμπεριαλισμό, στα μονοπώλια. Σας μάθαιναν νέα πράγματα στα Workshop. Κοροϊδεύατε τον Κάστρο, προχωρούσατε τόσο πολύ με τους Ευρωπαίους ιεραπόστολους που αποκαλούσατε τον Τσε «τρομοκράτη». Πειράζατε τον παππού και τον πατέρα σας που δεν εγκατέλειψαν ποτέ τον Σοσιαλισμό αποκαλώντας τους «παλιά κεφάλια». Καημένους που δεν συμβάδισαν με την νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων! Πήρε το μερίδιό της από όλα αυτά και η μοιρασμένη μας πατρίδα. Πετάξατε στα σκουπίδια λέγοντας πως πάλιωσαν τα γνωστά σας συνθήματα που κάποτε τα είχατε κάνει σημαία. Δεν είπατε ποτέ ξανά «ανεξάρτητη, αδέσμευτη Κύπρος απαλλαγμένη από όλες τις ξένες βάσεις»! Υπήρξαν πολύ επιτυχημένα τα πειράματα που έκαναν πάνω σας οι ειδικοί των Workshop! Άρχισε η εποχή των σχεδίων και όχι της επανάστασης. Εισέρρευσαν εκατομμύρια από τα ταμεία των λεφτάδων…
Σήμερα τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης είναι γεμάτα με τους Κάστρο, Τσε, Μαντέλα, Αλιέντε και Λένιν. Τι έγινε; Τους νοσταλγήσατε, έτσι δεν είναι. Και εγώ τους νοστάλγησα. Θυμηθήκατε τον ιμπεριαλισμό επειδή έδειξε το πιο απεχθές του πρόσωπο; Τώρα βρίσκετε πως έχει δίκαιο ο Μαρξ που είπε «προλετάριοι όλοι του κόσμου ενωθείτε»; Τέλειωσε η κουλτούρα της συναίνεσης όταν υπέστησαν γενοκτονία εβδομήντα χιλιάδες άνθρωποι στη Γάζα; Θυμηθήκατε την επανάσταση όταν η παγκόσμια τάξη των ληστών θέλησε να κυριαρχήσει στον κόσμο; Πότε αρχίσατε να αγαπάτε ξανά τον Κάστρο και τον Τσε;