The 'Donroe Doctrine': Trump's Reorientation and Its Limits

Το γεωπολιτικό τοπίο εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται από αμείωτη ένταση. Οι καθιερωμένες νόρμες αμφισβητούνται και οι παραδοσιακές δομές των διεθνών σχέσεων βρίσκονται σε κατάσταση ορατής παρακμής. Από την απροκάλυπτη σύλληψη του Προέδρου της Βενεζουέλας, Νικολά Μαδούρο, στις αρχές Ιανουαρίου 2026, έως τον εξαντλητικό πόλεμο στην Ουκρανία και την έλλειψη προόδου στις διαπραγματεύσεις, ο κόσμος παραμένει σε κατάσταση ασταθούς ρευστότητας. Στο Ιράν, ένα νέο κύμα διαμαρτυριών που πυροδότησε η δραματική κατάρρευση του ριάλ, του νομίσματος, αντιμετωπίστηκε με απειλές στρατιωτικών επιθέσεων από την Ουάσινγκτον, ενώ ακόμη και το καθεστώς της Γροιλανδίας έχει γίνει σημείο ανάφλεξης για τη δυτική συμμαχία.
Ο κόσμος είναι πολυπολικός και η σχετική δύναμη των Ηνωμένων Πολιτειών έναντι χωρών όπως η Κίνα μειώνεται. Σε απάντηση, η Ουάσινγκτον υποχωρεί πιο κοντά στη γεωγραφία της, το δυτικό ημισφαίριο. Αυτό που εκφράζει επί του παρόντος η κυβέρνηση Τραμπ είναι κάτι περισσότερο από μια απλή αλλαγή πολιτικής. Πρόκειται για μια ολοκληρωμένη στρατηγική, που πλέον είναι ευρέως γνωστή ως «Δόγμα Donroe». Κατά συνέπεια, οι προοπτικές για το 2026 υποδηλώνουν ένα παγκόσμιο περιβάλλον που θα είναι πιο απρόβλεπτο, πιο ασταθές και πολύ πιο ρευστό από τα ταραχώδη γεγονότα του 2025. Σε αυτό το άρθρο εξετάζουμε πιο αναλυτικά τα ζητήματα.
Το τεστ της Βενεζουέλας
Σε αυτό το πλαίσιο, η Βενεζουέλα αναδεικνύεται ως το κύριο σημείο εστίασης. Ως χώρα της Λατινικής Αμερικής με απίστευτο πλούτο, η Βενεζουέλα έχει περάσει το μεγαλύτερο μέρος των τελευταίων τριάντα ετών αντιδρώντας ενεργά στην αμερικανική επιρροή, αναζητώντας την ενδυνάμωση των στρατηγικών και οικονομικών της δεσμών με την Κίνα και τη Ρωσία. Από τη σκοπιά της σημερινής κυβέρνησης στην Ουάσινγκτον, αυτή η στροφή από ενοχλητική έγινε απαράδεκτη απειλή για την εθνική ασφάλεια.
Ωστόσο, οι επιθετικές ενέργειες που πραγματοποιήθηκαν και συγκεκριμένα η επιχείρηση «Absolute Resolve» στις 3 Ιανουαρίου 2026 - κινδυνεύουν να ανοίξουν το «κουτί της Πανδώρας». Η χειρουργική επέμβαση για την απαγωγή ενός εν ενεργεία αρχηγού κράτους και τη μεταφορά του στη Νέα Υόρκη για δίκη ήταν μια επίδειξη ωμής δύναμης, αλλά δεν οδήγησε σε μια δημοκρατική «Άνοιξη». Αντίθετα, υποστηρίζοντας την Ντέλσι Ροντρίγκες, την αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Μαδούρο, ως σταθεροποιητικό πρόσωπο, και παραγκωνίζοντας την αντιπολίτευση, η Ουάσινγκτον έδειξε ότι προτεραιότητά της είναι η σταθερότητα που θα εξασφαλίζει το πετρέλαιο. Αντί να σηματοδοτούν το τέλος της αστάθειας, αυτές οι κινήσεις ενδεχομένως να αντιπροσωπεύουν την αρχή ενός νέου, κλιμακωμένου κύκλου αντιπαράθεσης.
Ο πολεμικός κύκλος
Ο παγκόσμιος πολεμικός κύκλος έχει επιταχυνθεί από την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2022. Ανεξάρτητα από την πολιτική στάση του καθενός απέναντι στον πόλεμο στην Ουκρανία και τις σύνθετες αιτίες του, είναι όλο και πιο δύσκολο να αρνηθεί κανείς ότι η επέκταση του ΝΑΤΟ ανατολικά διαδραμάτισε βασικό ρόλο στην πρόκληση των εχθροπραξιών. Ακόμη και ο Ντόναλντ Τραμπ, με τον χαρακτηριστικό του ευθύ τρόπο, το έχει παραδεχτεί. Μετά την αποτυχία ειρηνευτικών πρωτοβουλιών, είναι οδυνηρά σίγουρο ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία θα τελειώσει τελικά στο πεδίο της μάχης και όχι στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
Το τραγικό, χωρίς μια βιώσιμη ειρηνευτική συμφωνία, η Ρωσία πιθανότατα θα επιδιώξει να καταλάβει περισσότερα εδάφη. Μια τελική, αποφασιστική μάχη για την Οδησσό φαίνεται πιο πιθανή από ό,τι όχι. Η Οδησσός έχει να κάνει με τον έλεγχο της Μαύρης Θάλασσας και η απώλειά της θα σημαίνει ότι η Ουκρανία δεν θα είναι πλέον βιώσιμο κράτος.
Η κατάσταση για τις ευρωπαϊκές χώρες είναι εξαιρετικά δύσκολη. Για να αποτρέψουν την πλήρη κατάρρευση της Ουκρανίας και να πολεμήσουν τη Ρωσία, οι ευρωπαϊκές χώρες θα πρέπει να στείλουν τα δικά τους στρατεύματα στο θέατρο των επιχειρήσεων. Μια τέτοια κλιμάκωση θα απαιτούσε την επανεισαγωγή της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας σε όλη την Ευρώπη, μια πολιτική που αναμφίβολα θα συναντούσε σφοδρή αντίσταση από τους πληθυσμούς των κρατών μελών. Αυτό ανοίγει το ενδεχόμενο εκτεταμένων κοινωνικών αναταραχών στις μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Παρά τις ορατές απειλές, οι ευρωπαϊκές ελίτ φαίνεται να αγνοούν σε μεγάλο βαθμό το μέγεθος της κρίσης και να είναι αποφασισμένες να συνεχίσουν τον πόλεμο, ακόμη και χωρίς να υπάρχει σαφής προοπτική νίκης. Τα διακυβεύματα είναι υπαρξιακά, αλλά μια συνεκτική ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας παραμένει εντελώς ανύπαρκτη.
Η γένεση του «Δόγματος Donroe»
Η επέμβαση στη Βενεζουέλα δεν πρέπει να θεωρηθεί ως μεμονωμένο γεγονός. Το υποκείμενο κίνητρο ήταν η επαναβεβαίωση της ηγεμονίας των Ηνωμένων Πολιτειών στο δυτικό ημισφαίριο. Αυτή η στρατηγική στοχεύει ευθέως στην εξουδετέρωση της επιρροής της Κίνας και στον καθορισμό των όρων του εμπορίου στη Λατινική Αμερική. Αυτή η στρατηγική, την οποία ο ίδιος ο Τραμπ έχει υιοθετήσει ως «Δόγμα Donroe» αντιπροσωπεύει τη σημαντικότερη αλλαγή στην αμερικανική εξωτερική πολιτική από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.
Το αρχικό Δόγμα Μονρόε, που διατυπώθηκε για πρώτη φορά από τον Πρόεδρο Τζέιμς Μονρόε το 1823, κήρυττε το Δυτικό Ημισφαίριο «κλειστό» σε περαιτέρω ευρωπαϊκή αποικιστική επέκταση. Αν και αρχικά είχε σχεδιαστεί ως αμυντική ασπίδα, το δόγμα εξελίχθηκε με την πάροδο των δεκαετιών σε ένα επιθετικό εργαλείο. Το 1904, ο Θεόδωρος Ρούσβελτ πρόσθεσε ένα συμπλήρωμα που μετέτρεψε τις Ηνωμένες Πολιτείες σε «διεθνή αστυνομική δύναμη». Αυτό προέβλεπε ότι οι ΗΠΑ θα είχαν το δικαίωμα να παρεμβαίνουν στις χώρες της Λατινικής Αμερικής για να σταθεροποιούν τις οικονομίες τους ή να αποτρέπουν την ευρωπαϊκή επέμβαση. Το «Δόγμα Donroe» αντιπροσωπεύει την τελευταία εξέλιξη αυτής της έννοιας, εκφράζοντας τον βασικό αναπροσανατολισμό των αμερικανικών παγκόσμιων προτεραιοτήτων.
Η μηχανική της ημισφαιρικής ηγεμονίας
Η πρακτική εφαρμογή του «Δόγματος Donroe» μπορεί να αναλυθεί σε διάφορους στρατηγικούς πυλώνες. Πρώτον, το Δυτικό Ημισφαίριο αποτελεί την πρώτη προτεραιότητα της Ουάσινγκτον. Η Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας του Τραμπ που δημοσιοποιήθηκε τον περασμένο Δεκέμβριο προσδιορίζει τους μη ημισφαιρικούς ανταγωνιστές -συγκεκριμένα την Κίνα, τη Ρωσία και το Ιράν- ως υπαρξιακές απειλές στην περιοχή. Δεύτερον, το δόγμα αυτό χαρακτηρίζεται από οικονομικό εξαναγκασμό. Ενώ οι δασμοί αποτελούν μέρος της εργαλειοθήκης, το πραγματικά ισχυρό όπλο είναι η εφαρμογή δευτερευουσών κυρώσεων. Οι χώρες που διατηρούν στενές οικονομικές σχέσεις με την Κίνα αντιμετωπίζουν αυξανόμενες κυρώσεις. Τρίτον, η χρήση στρατιωτικής δύναμης είναι ρητά στο τραπέζι. Η επέμβαση στη Βενεζουέλα, αν και ο «εύκολος» στόχος, αποτελεί απόδειξη.
Το πεδίο εφαρμογής αυτής της δογματικής προσέγγισης επεκτείνεται επίσης γεωγραφικά. Διευρύνει τον ορισμό της εμβέλειας του Δόγματος Μονρόε, επεκτείνοντάς την από τις Αλεούτιες Νήσους έως τη Γροιλανδία και την Αρκτική, έως την Ανταρκτική. Πρόκειται για άμεση αντίδραση στην έκταση της κινέζικης διείσδυσης. Το 2000, το εμπόριο της Κίνας με τη Λατινική Αμερική ήταν περίπου $12 δισεκατομμύρια. Μέχρι το 2024, ο αριθμός αυτός εκτοξεύθηκε στα $518 δισεκατομμύρια. Σήμερα, η Κίνα έχει ξεπεράσει τις Ηνωμένες Πολιτείες ως ο κορυφαίος εμπορικός εταίρος της Βραζιλίας, της Χιλής, του Περού, της Ουρουγουάης και ακόμη και της Αργεντινής.
Γροιλανδία και Ιράν
Η πίεση για τη Γροιλανδία, που συνοψίζεται στη ρητορική της κυβέρνησης, «με κάθε μέσο και τρόπο» από τις αρχές του 2026, φαίνεται να καθοδηγείται από την επιθυμία να εξασφαλιστεί ο «Πολικός Διάδρομος του Μεταξιού» από τη διείσδυση Κίνας και Ρωσίας. Ενώ οι ΗΠΑ κατέχουν ήδη τα δικαιώματα στη Γροιλανδία μέσω της συνθήκης του 1951, η τρέχουσα προσπάθεια για επίσημη προσάρτηση ή απόλυτη κυριαρχία σηματοδοτεί την ετοιμότητα των ΗΠΑ, να διακινδυνεύσουν ακόμα και το τέλος της συμμαχίας του ΝΑΤΟ για χάρη της ημισφαιρικής ενοποίησης.
Όσον αφορά το Ιράν, κανείς δεν ξέρει πραγματικά τι συμβαίνει μέσα στη χώρα. Το κράτος παραμένει μια αυταρχική οντότητα με έλεγχο πάνω στη ροή των πληροφοριών. Αυτή η φάση διαμαρτυριών φαίνεται να οφείλεται στην κατάρρευση του νομίσματος, του ριάλ. Αλλά αυτό που τις κάνει ξεχωριστές είναι ότι εμπλέκεται η τάξη των εμπόρων, οι «Bazaaris». Αυτή είναι η τάξη που ένωσε τις δυνάμεις της με τους κληρικούς το 1979 για να ανατρέψει τον Σάχη, και τώρα βγήκε στους δρόμους. Ωστόσο, οι διαμαρτυρίες δεν ανατρέπουν καθεστώτα. Τα καθεστώτα συνήθως καταρρέουν από μέσα, μόνο όταν ο εσωτερικός μηχανισμός ασφαλείας στρέφεται εναντίον της ηγεσίας, στην περίπτωση του Ιράν, το Σώμα Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης ή ο στρατός. Προς το παρόν, δεν υπάρχουν ενδείξεις για τέτοια ρήξη.
Η συναλλακτική αυτοκρατορία
Το κυρίαρχο θέμα αυτής της νέας εποχής είναι η εμφάνιση μιας συναλλακτικής Αμερικής. Η Ουάσινγκτον συμπεριφέρεται ως αυτοκρατορία που προτίθεται να εκμεταλλευτεί τους υποτελείς της ή να τους εγκαταλείψει αν η σχέση δεν αποφέρει πλέον άμεσο όφελος. Αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές στην αυξανόμενη αβεβαιότητα σχετικά με την Ευρώπη.
Αν ο κόσμος γίνεται όλο και πιο πολυπολικός, και αυτό είναι γεγονός, η υπονόμευση της διεθνούς φιλελεύθερης τάξης -του συστήματος που στήριξε την αμερικανική δύναμη από το 1945 έως περίπου το 2020- έχει βαθιές οικονομικές επιπτώσεις. Καθώς ο κόσμος κινείται προς την πολυπολικότητα, η παγκόσμια θέση του δολαρίου θα υποβαθμίζεται, οδηγώντας σε πιο ασταθή πληθωρισμό. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, το κεφάλαιο θα αναζητήσει φυσικά άλλες εναλλακτικές οδούς. Αυτά είναι σημάδια ότι ο κόσμος γύρω μας αλλάζει ριζικά.
Η πραγματική καμπή θα έρθει όταν ένας Πρόεδρος των ΗΠΑ αναγκαστεί να επιβάλει πραγματικές περικοπές δαπανών και να προχωρήσει προς έναν ισοσκελισμένο προϋπολογισμό. Μέχρι εκείνη την ημέρα, θα ζούμε σε έναν κόσμο που θα χαρακτηρίζεται από τη σύγκρουση των μεγάλων δυνάμεων, όπου «η δύναμη κάνει το δίκιο» και όπου το δολάριο υφίσταται προοδευτική υποτίμηση. Είναι ένας κόσμος όπου τόσο τα άτομα όσο και τα έθνη πρέπει να αναζητούν συνεχώς ασφαλή καταφύγια σε ένα τοπίο κινούμενης άμμου.
*Οικονομολόγου, μπλόγκερ, ελεύθερου επαγγελματία, προέδρου της Εταιρείας Κυπριακών Οικονομικών Μελετών. Το άρθρο δημοσιεύεται και στο προσωπικό μπλογκ του συγγραφέα, https://ioannistirkides.substack.com/