Ο Νίκος Χριστοδουλίδης, πριν ακόμα αναλάβει επισήμως την ηγεσία της Κύπρου, πριν από τρία χρόνια, είχε ήδη στις πλάτες του αρκετούς χαρακτηρισμούς, μεταξύ των οποίων και αυτόν του αναποφάσιστου. Ακόμα και οι ηγέτες των κομμάτων που τον είχαν στηρίξει προεκλογικά, στις συνομιλίες που είχαμε τότε μαζί τους, υπογράμμιζαν ότι ο νέος Πρόεδρος της Κύπρου δεν έπαιρνε εύκολα αποφάσεις.
Στην τριετία της διακυβέρνησης Χριστοδουλίδη, είτε συζητήσεις γίνονται είτε δημοσκοπήσεις, όλοι καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα: «έξω πάμε καλά». Σαν να μπορεί να προκύψει αυτό από μόνο του, έτσι από το πουθενά!
Όμως ας έρθουμε στο σήμερα και στην κρίση που ταλανίζει την ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου — μια κρίση που για πρώτη φορά έφερε την Κύπρο να βρίσκεται μπλεγμένη. Κάποιοι θεωρούν ότι αυτό οφείλεται στην εξωτερική πολιτική που ακολουθεί η παρούσα κυβέρνηση.
Αυτό το επιχείρημα περί «εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης» το ακούμε εδώ και καιρό. Είναι η μόνιμη φράση που βγαίνει από τα χείλη κάποιων κάθε φορά που ξεσπά μια κρίση στην περιοχή και αρχίζουν τα γνωστά σενάρια περί εμπλοκής της Κύπρου — χωρίς ποτέ να επαληθεύονται.
Ας μείνουμε λοιπόν στο σήμερα.
Σχεδόν ένα 24ωρο μετά την έναρξη των επιχειρήσεων ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν, ένα drone αναχώρησε από τον Λίβανο και κατευθύνθηκε προς τη βρετανική βάση στο Ακρωτήρι. Όπως πλέον έχει επιβεβαιωθεί, το εκτόξευσαν στελέχη της Χεζμπολάχ. Και στο χειρότερο σενάριο: το drone κατάφερε να πέσει εντός των βάσεων, χωρίς να πλήξει στόχο, προσκρούοντας σε ένα κτίριο.
Η Κύπρος βρέθηκε ξαφνικά στο στόχαστρο μιας τρομοκρατικής οργάνωσης — ένεκα της παρουσίας των βρετανικών βάσεων στο νησί — της οποίας οι διασυνδέσεις με το καθεστώς του Ιράν ήταν πολύ καλά γνωστές σε όλους. Η Χεζμπολάχ έδειξε ότι ήξερε πολύ καλά τι έκανε και πού έπρεπε να στείλει το drone: προς τις βρετανικές βάσεις, που παραμένουν στο στόχαστρό της.
Στον Λόφο, ο Πρόεδρος και οι συνεργάτες του θα μπορούσαν να συνεχίσουν κανονικά τη δουλειά τους και να πουν πως ήταν για τις βάσεις, όχι για την Κυπριακή Δημοκρατία, και άρα τίποτα δεν συμβαίνει. Κάποιοι στο παρελθόν λειτουργούσαν έτσι.
Ο κατά πολλούς αναποφάσιστος Χριστοδουλίδης επέλεξε να μην ακολουθήσει την πεπατημένη των προκατόχων του: να μην κινηθεί δηλαδή στη λογική ότι «ήταν για τους Εγγλέζους, δεν ήταν για την Κύπρο», να μην εκδώσει μια ανακοίνωση στο στιλ «δεν πρέπει να εμπλέκουν την Κύπρο» και να θεωρεί ότι έκανε το καθήκον του.
Αντί γι’ αυτό, επέλεξε να κάτσει στα τηλέφωνα και να μιλήσει με σειρά Ευρωπαίων ηγετών που κατά την εκτίμησή του θα μπορούσαν να βοηθήσουν πρακτικά και ουσιαστικά το νησί στην αντιμετώπιση ενός πιθανού νέου περιστατικού.
Δύο εξ αυτών που έστειλαν βοήθεια, ο Εμανουέλ Μακρόν και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, θα βρεθούν σήμερα στην Πάφο, στην αεροπορική βάση, για συνάντηση με τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη. Δεν ξέρω αν κάποιοι θα συγκεντρωθούν εκεί για να τους πουν να πάρουν τα πλοία και τα αεροπλάνα τους και να φύγουν από το νησί γιατί το καθιστούν στόχο. Δεν θα το απέκλεια, με τα μυαλά που κουβαλούν ορισμένοι.
Σκεφτήκατε, όλοι εσείς που ψάχνατε σωτήρες ανάμεσα σε κάποιους που το μόνο που ξέρουν είναι να φτιάχνουν βιντεάκια στα social media ή να εμφανίζονται ως αλάνθαστοι κριτές των πάντων, τι θα γινόταν αν τύγχανε να βρισκόταν εκεί στον Λόφο ένας τέτοιος; Μήπως περίμεναν κάποιοι ότι θα έβρισκε λύση στο πρόβλημα ένα ολόγραμμα;
Την ώρα λοιπόν που άλλοι ετοίμαζαν το επόμενο βίντεό τους ή ανακοίνωναν ψηφοδέλτια και υποψηφίους, κάποιοι είχαν να ασχοληθούν με την προστασία αυτού του τόπου — όχι με εξυπνάδες του καναπέ, αλλά πρακτικά, απευθυνόμενοι σε άλλους ηγέτες. Την ώρα που χρειαζόταν δράση, στήριξη και προστασία, ο Χριστοδουλίδης δεν ήταν αναποφάσιστος και δεν έγειρε πίσω λέγοντας ότι ήταν πρόβλημα κάποιου άλλου.
Cyprus President Faces Criticism Amidst Regional Crisis
Nikos Christodoulides, President of Cyprus, is facing criticism for his handling of the current crisis in the Eastern Mediterranean, with some accusing him of indecisiveness. Despite initial reservations, he appears to have chosen a more decisive approach, focusing on diplomacy and communication with other European leaders. The recent drone attack by Hezbollah against a British base in Cyprus highlighted the need for immediate reaction and coordination. Christodoulides chose not to disclaim responsibility, but to take initiatives to prevent further escalation. The arrival of Emmanuel Macron and Kyriakos Mitsotakis in Cyprus, following Christodoulides' initiatives, is an indication of the international support Cyprus is receiving. The discussion about the presence of British bases and their role in the crisis remains open. The author emphasizes the importance of decisiveness and proactive action in times of crisis, criticizing the tendency of previous governments to avoid taking responsibility. The crisis in the Eastern Mediterranean requires a new approach and a more active participation of Cyprus in international affairs.
