How Trump Got Stuck in the Strait of Hormuz: Allies, Surprise, and the Escalation Trap

Ο Αμερικανός πρόεδρος βρίσκεται μπροστά σε δίλημμα – Το κάλεσμα στους Ευρωπαίους συμμάχους οι οποίοι κρατούν αποστάσεις και ζητούν αποκλιμάκωση
Στρατηγική διεξόδου από τα Στενά του Ορμούζ αναζητά η αμερικανική διοίκηση, καθώς η μετατόπιση των στρατιωτικών επιχειρήσεων στο πιο κρίσιμο σημείο για την «οικονομία του πετρελαίου» στη Μέση Ανατολή, αναγκάζει τόσο το Λευκό Οίκο, όσο και το Πεντάγωνο σε επικαιροποίηση της στρατηγικής τους.
Η μετατόπιση του ενδιαφέροντος στα Στενά του Ορμούζ και η ανάγκη διασφάλισης της ελεύθερης ναυσιπλοΐας εκβάλλει δυνητικά τόσο στα αμερικανικά ράφια των σούπερ μάρκετ, όπως και στις τιμές των υγρών καυσίμων στις ΗΠΑ, με αποτέλεσμα να εξετάζεται τώρα μια κατάλληλη οδός απεμπλοκής, με στοιχεία νικηφόρας ρητορικής απέναντι στις επιχειρήσεις στο Ιράν.
Κατά τους New York Times, «η προθυμία και η ικανότητα του Ιράν να διαταράξει την παγκόσμια οικονομία πνίγοντας το Στενό του Ορμούζ, μια ζωτικής σημασίας ναυτιλιακή οδό για το πετρέλαιο και το εμπόριο, εξέπληξε την κυβέρνηση Τραμπ», αιφνιδιάζοντας το περιβάλλον του Αμερικανού Προέδρου, αν και δημοσιεύματα θέλουν τους επιτελείς του να είχαν προβλέψει σε επίπεδο σεναρίων αρκετά από τα ιρανικά αντίποινα.
Το δίλημμα Τραμπ
Υπό αυτό το πρίσμα, ο 47ος Πρόεδρος των ΗΠΑ έχει έρθει αντιμέτωπος με το δίλημμα ή «να παραμείνει στη μάχη για να επιτύχει τους τρομακτικά φιλόδοξους στόχους που έχει θέσει ή να προσπαθήσει να αποσυρθεί από μια διευρυνόμενη και εντεινόμενη σύγκρουση που προκαλεί καταστροφικά στρατιωτικά, διπλωματικά και οικονομικά κύματα σοκ», όπως επισημαίνει η εφημερίδα, την ώρα που η τυχόν χρονική επέκταση του πολέμου έχει κινητοποιήσει τους Δημοκρατικούς της Βουλής.
Οι τελευταίοι ζητούν ενημέρωση τόσο από τον Υπουργό Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο, όσο και από τον Υπουργό Πολέμου, Πίτερ Χέγκσεθ, τη στιγμή που για αρκετούς αναλυτές, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ έχει καταστεί μέρος της «παγίδας της κλιμάκωσης» με δεδομένο ότι οι εντεινόμενες στρατιωτικές επιχειρήσεις έχουν παράξει δύο συνέπειες.
Αφενός την καλύτερη προετοιμασία των Ιρανών σε στρατηγικό επίπεδο μετά το πρώτο κύμα βομβαρδισμών στην επιχείρηση «Μεταμεσονύχτιο σφυρί» και αφετέρου τον «στραγγαλισμό» των Στενών του Ορμούζ από ιρανικούς βαλλιστικούς πυραύλους, drones και νάρκες, ώστε να πιεστεί γρήγορα και αποφασιστικά η αμερικανική διοίκηση να αναθεωρήσει ως προς τους σκοπούς και τη διάρκεια των επιχειρήσεων.
Σωσίβιο οι Σύμμαχοι
Σε μια προσπάθεια να κερδίσει χρόνο, αλλά και πολύτιμη συνδρομή σε Συμμάχους, ο Αμερικανός Πρόεδρος έτεινε χείρα φιλίας προς τις ευρωπαϊκές κυρίως ηγεσίες, προετοιμάζοντας την ίδια στιγμή μια παγκόσμια αρμάδα για την προάσπιση των Στενών.
«Ας ελπίσουμε ότι η Κίνα, η Γαλλία, η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα, το Ηνωμένο Βασίλειο και άλλες χώρες που επηρεάζονται από αυτόν τον τεχνητό περιορισμό θα στείλουν πλοία στην περιοχή, ώστε το Στενό του Ορμούζ να μην αποτελεί πλέον απειλή από ένα έθνος που έχει αποκεφαλιστεί εντελώς», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Πρόεδρος Τραμπ σε ανάρτησή του στο Truth Social, σε ένα έμμεσο προσκλητήριο των συμμαχικών χωρών να συνδράμουν με πλοία στην ναυτική δύναμη που σχεδιάζει.
Στρατιωτικοί κύκλοι, όμως, στην Ευρώπη υπογραμμίζουν πως ο εγκλωβισμός πολεμικών πλοίων στα Στενά θα ήταν ο πλέον εύκολος στόχος για τους Ιρανούς, που θα πολλαπλασίαζαν τις όποιες απώλειες, μαζί με τα επίπεδα κινδύνου για τη διέλευση των δεξαμενόπλοιων. Στην κατεύθυνση αυτή, η σημερινή μορφή του ΝΑΤΟ και συνακόλουθα των ευρωατλαντικών σχέσεων, που είχαν τεθεί υπό αμφισβήτηση τον τελευταίο χρόνο από πλευράς του Ντόναλντ Τραμπ αποκτούν άλλο νόημα, μολονότι οι Ευρωπαίοι εταίροι δεν μοιάζουν διατεθειμένοι να ρισκάρουν στα Στενά τυχόν εμπλοκή τους στις πολεμικές επιχειρήσεις.