On Transgression *

Το Σκάνδαλο στο Προεδρικό, από τη στιγμή που βγήκε στη φόρα, όχι από κάποια σκανδαλοθηρική εφημερίδα ή έναν «βαρεμένο» πολιτικό αντίπαλο, δεν μπορεί με τίποτα να κουκουλωθεί πια.
Η εύκολη απόδοση ευθυνών σε κάποιες, δήθεν κακόβουλες δυνάμεις, για να τσακίσουν τον Πρόεδρο, κατ’ επέκταση και την Κύπρο, είναι «πολυπαιγμένο αφήγημα» που δεν πουλάει με τίποτα.
Σίγουρα, κάποιον λάκκο έχει η φάβα στην προκειμένη περίπτωση. Ο ρωσικός παράγων φαίνεται πως είναι αδιαμφισβήτητος. Και δεν «παίζεται» εύκολα.
Με κυπριακά-ευρωπαϊκά διαβατήρια στη τσέπη, αρμενίζει τα πέλαγα και ανεβαίνει πάνω από τα σύννεφα ως πολίτης της Κύπρου. Και, μάλιστα, ζάμπλουτος.
Πλούτισαν πολλοί από αυτήν την άθλια διευθέτηση. Τα αποτελέσματά της, ενδέχεται να είναι και η διεισδυτικότητά της σε όσα κέντρα εξουσίας θέλει. Γιατί όχι στο Προεδρικό;
Γιατί όχι και στο Άγιον Όρος. Κύριε ελέησον!
Όπως καταλαβαίνετε, αποφεύγω να μπω στην ουσία του «προεδρικού σκανδάλου». Δεν την κατέχω όσο χρειάζεται . Στέκομαι, επί του παρόντος, στις «παρυφές του λόφου» και συλλέγω πληροφορίες από εξαιρετικούς χορηγούς.
Πάντως, εάν ο μάστορας των κατασκοπευτικών μυθιστορημάτων, Τζον Λε Καρέ, έπλαθε ένα σενάριο σαν αυτό που πάει να περάσει το Προεδρικό, μπεστ-σελερ δεν θα γινόταν ποτέ.
Επιστρέφοντας στην Αθήνα, έπεσα με τα μούτρα σε κυπριακούς τηλεοπτικούς σταθμούς, για να μη χάσω ούτε ένα επεισόδιο.
Δυστυχώς, κάποια στιγμή έπεσα επάνω σε συνέντευξη του διευθυντή του Γραφείου Τύπου του Προέδρου της Δημοκρατίας, Βίκτωρα Παπαδόπουλου, με τον πολιτικό συντάκτη Σωτήρη Παρούτη. Τρόμαξα με την απρέπεια του πρώτου εναντίον του δεύτερου. Θα έπρεπε να ήξερε, διότι δεν είναι η πρώτη φορά που έχει αξίωμα στο Προεδρικό, ότι δεν είναι στις αρμοδιότητές του να «διαπληκτίζεται» με δημοσιογράφους, ακόμα και εάν δεν του αρέσουν οι ερωτήσεις τους.
Επίσης –και μου έχει συμβεί στο παρελθόν– το να παίρνεις τηλέφωνο έναν δημοσιογράφο για να του υποδείξεις ένα λάθος του, είναι θεμιτό. Το να εγκαλείς όμως κάποιον για κάτι που έγραψε ή είπε και, μάλιστα, με τόνο χωροφύλακα, ξεπερνάει κατ’ εμέ τα όρια της δημοσιογραφικής δεοντολογίας.
Ο δημοσιογράφος, κ. Προεδρικέ εκπρόσωπε, έχει υποχρέωση να ελέγχει την εξουσία και να υποβάλει στους εκπροσώπους της σκληρές, αλλά και δίκαιες ερωτήσεις.
Και τέλος, φαντάζομαι ότι για να πάρει κάποιος μια τόσο σημαντική θέση, ο εργοδότης του θα του έχει υπενθυμίσει «τα όριά του», πριν πιάσει δουλειά.
ΥΓ: Προτρέπω λοιπόν τον ΠτΔ, Νίκο Χριστοδουλίδη, να βρει και να διαβάσει τα βιογραφικά σημειώματα εκείνων που έγιναν Heads of Press Office, προέδρων και πρωθυπουργών στη Βρετανία και σε όλες τις χώρες της ΕΕ. Ακόμα και εάν φτάσουν στο σημείο να έχουν πολύ σκληρές ερωτήσεις από τους δημοσιογράφους, ποτέ δεν σηκώνουν τον τόνο της φωνής τους.
Δεν χρειάζεται.
(*) Απόφθεγμα του εικονιζόμενου Γάλλου ποιητή Ζακ Πρεβέρ, 1900-1977, περί «Υπερβατικότητας»: Υπάρχουν άνθρωποι που χορεύουν, χωρίς να πέφτουν σε έκσταση και άλλοι που πέφτουν σε έκσταση χωρίς να χορεύουν. Αυτό το φαινόμενο ονομάζεται υπερβατικότητα και στα μέρη μας είναι υπερεκτιμημένο.