Fifty-Six MPs, Not Fifty-Six Saviors

Του Πατριάρχη
Στις 24 Μαΐου ψηφίζουμε για Βουλή. Όχι για Πρόεδρο, όχι για «εθνάρχες» της γειτονιάς, όχι για μικρούς αυτοκράτορες του καναπέ που νομίζουν πως η Δημοκρατία είναι προσωπική εφαρμογή στο κινητό τους ή κολυμβήθρα του Σιλωάμ που θα τους ξεπλύνει από την δικαστικώς διαπιστωμένη ανικανότητα.
Εκλέγουμε 56 νομοθέτες, δηλαδή ανθρώπους που υποτίθεται ότι θα συντάσσουν νόμους, θα ελέγχουν την εκτελεστική εξουσία και θα προσπαθούν, έστω στοιχειωδώς, να κάνουν το κράτος να λειτουργεί χωρίς να τρίζει κάθε φορά που κατεβαίνει στο νου τους μια νέα παρανοϊκή ιδέα.
Κι όμως, αν παρακολουθήσει κανείς τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, θα νομίσει ότι κάποιοι υποψήφιοι κατεβαίνουν για να υπογράφουν διατάγματα, να στέλνουν τελεσίγραφα, να «καθαρίζουν» τη διαφθορά σε δεκαπέντε μέρες και να αλλάζουν το Σύνταγμα μεταξύ δύο stories και ενός βίντεο με δραματική μουσική υπόκρουση. Τάζουν τα πάντα στους πάντες, από λύσεις για την ακρίβεια μέχρι θαύματα για τη δικαιοσύνη, λες και η Βουλή είναι κέντρο εξυπηρέτησης πολιτών (πελατών). Την ίδια στιγμή παριστάνουν τους αντισυστημικούς τιμωρούς, αυτούς που θα «τελειώσουν» το παλαιό πολιτικό σύστημα για τις πελατειακές σχέσεις, τη διαφθορά και την αδιαφάνεια.
Μόνο που το έργο έχει ένα πρόβλημα. Οι περισσότεροι από αυτούς μιμούνται ακριβώς εκείνο που δηλώνουν ότι πολεμούν. Η ίδια υπεραπλούστευση, η ίδια εύκολη ενοχοποίηση «των άλλων», η ίδια γλώσσα που διψά για likes και όχι για λύσεις, η ίδια υπόσχεση ότι «εγώ μόνος μου θα τα αλλάξω όλα». Αυτό δεν είναι αντισυστημισμός, είναι μια αναπαλαίωση του παλιού λαϊκισμού με νέο φίλτρο, καλύτερο φωτισμό και πιο ατακαδόρικο μοντάζ.
Η Βουλή, για να το θυμηθούμε χωρίς θεατρικές υπερβολές, δεν είναι χώρος εξασφάλισης προσωπικής δόξας. Είναι πεδίο δύσκολων συμβιβασμών και σοβαρότητας αλλά και επίμονης δουλειάς. Θέλει γνώση διαδικασιών, ανάγνωση νομοσχεδίων, επιτροπές, ακροάσεις, προτάσεις που να στέκουν νομικά και οικονομικά. Θέλει, επίσης, ένα ελάχιστο μέτρο αυτογνωσίας. Αν δεν μπορείς να ξεχωρίσεις τι κάνει ένας βουλευτής από τι κάνει ένας υπουργός, τότε το μόνο που εκπροσωπείς είναι την φιλοδοξία σου να γίνεις χαλίφης στη θέση του χαλίφη.
Δεν γίνεται να καταγγέλλεις τις πελατειακές σχέσεις και την ίδια ώρα να μοιράζεις υποσχέσεις σαν κουπόνια σε σούπερ μάρκετ. Δεν γίνεται να μιλάς για «νέα πολιτική» με τα εργαλεία της παλιάς, μόνο πιο θορυβώδη και πιο ανεύθυνα. Η κοινωνία δεν χρειάζεται άλλους σωτήρες, χρειάζεται σοβαρούς νομοθέτες, με συναίσθηση των ορίων τους, με σεβασμό στους θεσμούς, με αντοχή στη λεπτομέρεια και με ειλικρίνεια όταν η απάντηση είναι «δεν γίνεται».
Στις 24 Μαΐου, λοιπόν, ας ψηφίσουμε ανθρώπους που καταλαβαίνουν τι ζητούν, γιατί αν εκλέξουμε 56 «Προέδρους», στο τέλος θα μείνουμε χωρίς Βουλή, χωρίς έλεγχο και χωρίς δικαιολογίες.
Η σοβαρότητα πρέπει επιτέλους να επικρατήσει της γραφικότητας, πριν η τελευταία καταστεί ο κανόνας της πολιτικής μας ζωής.