Με βαθιά συγκίνηση οι μαθητές του Γυμνάσιο Αποστόλου Παύλου Πάφου είχαν την ευκαιρία να ακούσουν τη ζωντανή μαρτυρία του Αντρέα Μάτσα, ενός ανθρώπου που έζησε από κοντά την τραγωδία του 1974 και επέστρεψε από την αιχμαλωσία για να αφηγηθεί την αλήθεια του.
Το ζήτημα των αγνοουμένων της Κύπρου αποτελεί μία από τις πιο οδυνηρές και διαχρονικές πληγές της σύγχρονης ιστορίας του τόπου μας. Μετά τα γεγονότα του 1974, εκατοντάδες άνθρωποι χάθηκαν μέσα στη δίνη της εισβολής και των συγκρούσεων. Δεν υπήρξε αποχαιρετισμός. Δεν υπήρξε τάφος. Μόνο αναμονή.
Ο κ. Μάτσας, μέσα από την προσωπική του εμπειρία ως αιχμάλωτος της τουρκικής εισβολής, μετέφερε στους μαθητές όχι μόνο ιστορικά γεγονότα, αλλά κυρίως ανθρώπινα βιώματα. Μίλησε για τον φόβο, την αγωνία, την ελπίδα. Για εκείνους που επέστρεψαν, και για εκείνους που δεν γύρισαν ποτέ. Για τις οικογένειες των αγνοουμένων, το δράμα δεν ήταν στιγμιαίο, ήταν καθημερινό. Μητέρες που κράτησαν την πόρτα ανοιχτή για χρόνια.
Σύζυγοι που δεν φόρεσαν ποτέ μαύρα, γιατί «ίσως να ζει». Παιδιά που μεγάλωσαν με μια φωτογραφία στο εικονοστάσι και μια φράση χαραγμένη μέσα τους, το «Δεν ξεχνώ». Η απουσία χωρίς βεβαιότητα είναι ένα ιδιαίτερο είδος πένθους, μια πληγή που δεν κλείνει, γιατί δεν υπάρχει τέλος.
Η αναζήτηση των αγνοουμένων συνεχίζεται μέσα από τις προσπάθειες της Διερευνητική Επιτροπή Αγνοουμένων, ενός δικοινοτικού οργανισμού που εργάζεται αδιάκοπα για τον εντοπισμό, την εκταφή και την ταυτοποίηση λειψάνων μέσω επιστημονικών μεθόδων DNA. Κάθε ταυτοποίηση φέρνει μαζί της ένα διπλό φορτίο: τη λύτρωση της αλήθειας και τον πόνο της επιβεβαίωσης. Περισσότερο από πολιτικό ζήτημα, το θέμα των αγνοουμένων είναι πρωτίστως ανθρώπινο, όπως αναφέρθηκε. Πίσω από κάθε όνομα υπάρχει μια ιστορία που έμεινε μισή. Ένας άνθρωπος που έφυγε χωρίς να ξέρει ότι δεν θα επιστρέψει. Μια οικογένεια που έμαθε να ζει με το «αν».
Η παρουσία του Αντρέα Μάτσα στο σχολείο του Γυμνασίου Αποστόλου Παύλου δεν ήταν απλώς μια ομιλία, ήταν μάθημα μνήμης και ευθύνης. Ήταν υπενθύμιση ότι η ιστορία δεν είναι μόνο σελίδες βιβλίων, αλλά πρόσωπα, βιώματα και αλήθειες που ζητούν δικαίωση.
Και όσο υπάρχουν ακόμη αγνοούμενοι, η ιστορία δεν έχει κλείσει. Η αναζήτηση συνεχίζεται, καταλήγει η ανακοίνωση του Γυμνασίου.
“A Child with a Photograph”: The Memory That Doesn’t Fade at the Apostle Paul Gymnasium in Paphos
Students at the Apostle Paul Gymnasium in Paphos had the opportunity to hear the moving testimony of Andreas Matsas, a man who experienced the tragedy of 1974 and his captivity firsthand. Mr. Matsas’ speech concerned the issue of missing persons in Cyprus, a timeless wound for Cypriot society. Through his personal experience, he described the fear, anxiety, and hope experienced by prisoners and their families. Mr. Matsas spoke about the families of the missing, who live with uncertainty and anticipation for years. He described mothers who kept the door open, wives who did not wear black, and children who grew up with a photograph and the hope that the missing person would return. Absence without certainty is a special kind of grief, a wound that does not heal. The search for the missing continues through the Committee on Missing Persons, which works to locate, exhume, and identify remains using DNA scientific methods. Each identification brings relief, but also the pain of confirmation. The issue of missing persons is primarily human, as behind every name lies a story that remained unfinished. The presence of Mr. Matsas at the school was a lesson in memory and responsibility, a reminder that history is not just pages of books, but people, experiences, and truths that seek justice. The search for the missing will continue until everyone is found and an end is put to this drama.
You Might Also Like
Μαθαίνουμε ιστορία ή αναπαράγουμε αφηγήματα;
Feb 1
THE GRAMMAR JUNIOR SCHOOL – Η ιστορία του παιδιού σας ξεκινά εδώ
Feb 3
Εύρηκα PowerWash
Feb 5
Άννη Αλεξούι: Για ένα πράγμα μετανιώνω, που δεν πήρα τον νόμο στα χέρια μου
Feb 6
Έμετ, Κάιλι, Αμπέλ… Θλίψη για τα θύματα της 18χρονης τρανς στον Καναδά (pics)
Feb 13