Οι βουλευτές, η παράσταση «ευαισθησίας» 3 μήνες πριν την κάλπη και η πολιτική βόμβα της 24ης Μαΐου

Κάπου ανάμεσα στην αγωνία της κάλπης, στο φόβο της αποχής και της φυγής των ψήφων για άλλα… μετερίζια, αναβιώνει το αναμενόμενο θαύμα. Τα βουλευτικά κόμματα και οι βουλευτές τους ανακαλύπτουν ξανά πως υπάρχει κοινωνία. Όχι αποσπασματικά. Όχι δειλά. Μαζικά. Συντονισμένα. Σχεδόν συγκινητικά. Κοινωνία με προβλήματα. Με αγωνίες. Με θυμό. Και -το σημαντικότερο- με δικαίωμα ψήφου.
Τρεις μήνες πριν από τις βουλευτικές εκλογές, η Βουλή μετατρέπεται σε τηλεμαραθώνιο ευαισθησίας. Ό,τι πονά, κατατίθεται. Ό,τι ενοχλεί, νομοθετείται. Ό,τι θυμώνει, γίνεται πρόταση νόμου με αιτιολογική έκθεση γεμάτη «κοινωνική δικαιοσύνη» και «άμεση ανακούφιση».
Ξαφνικά βλέπουν οργανωμένα σύνολα. Βλέπουν αδικίες. Βλέπουν προβλήματα. Βλέπουν δράματα. Και με ταχύτητα, που ούτε σε fast track αδειοδοτήσεις δεν είδαμε, καταθέτουν σωρεία προτάσεων νόμου.
Οι εκποιήσεις; Κατατίθενται αλλαγές με ρυθμό πολυβόλου. Οι εγγυητές; Προστατεύονται με διατυπώσεις που στάζουν μέλι. Οι άνθρωποι που κινδυνεύουν να χάσουν τα σπίτια τους; Ξαφνικά βρίσκονται στο επίκεντρο του κοινοβουλευτικού σύμπαντος. Λες και το πρόβλημα γεννήθηκε μόλις χθες.
Μόνο που χρόνια τώρα άνθρωποι ξεσπιτώνονται. Χρόνια τώρα οικογένειες κουβαλούν το βάρος απάνθρωπων αποφάσεων. Τότε η κοινοβουλευτική ευαισθησία λειτουργούσε με χαμηλές στροφές. Υπήρχαν «ισορροπίες», «νομικές πτυχές», «τεχνικές δυσκολίες». Τώρα, όλα αυτά, ως δια μαγείας, εξαφανίζονται.
Πάρτε το ζήτημα των κατεχομένων περιουσιών. Συγκεκριμένο κόμμα, προωθεί πρόταση για σύσταση ταμείου απώλειας χρήσης, που να καλύπτει όλους όσοι κατείχαν περιουσία στα κατεχόμενα, όχι μόνο τους πρόσφυγες. Ιδέα που ακούγεται τολμηρή και δίκαιη. Μόνο που ταμείο για παρόμοιο σκοπό ψηφίστηκε πριν από χρόνια και δεν λειτούργησε ποτέ.
Ας μην είμαστε όμως μίζεροι. Το σημαντικό δεν είναι αν κάτι εφαρμόστηκε ή αν μπορεί να εφαρμοστεί. Το σημαντικό είναι να υπάρχει πρόταση. Να υπάρχει εξαγγελία. Να ακούγεται στο μικρόφωνο. Ποιος θα χαλάσει μια ωραία εξαγγελία με τη μίζερη πραγματικότητα της εφαρμογής; Η πολιτική, άλλωστε, είναι η τέχνη του να υπόσχεσαι κάτι καλύτερο από αυτό που έκανες.
Στο προσκήνιο προκαλούν σαματά και μερικές εμπνεύσεις υψηλής πολιτικής δημιουργικότητας! Από ευφάνταστους πολιτικούς αστέρες. Μερικοί βουλευτές απαίτησαν να επιστραφεί η διαφορά από τα πρόστιμα των 300 ευρώ για παραβίαση γραμμής στις κάμερες τροχαίας, αφού από 1η Μαρτίου, αλλάζει ο νόμος και το ποσό μειώνεται στα 85 ευρώ. Δηλαδή, αν πλήρωσες 300 τα προηγούμενα χρόνια, να πάρεις πίσω τα 215. Η ιδέα θα μπορούσε να διεκδικήσει βραβείο φαντασίας.
Τι σημασία έχει αν κάτι τέτοιο είναι δημοσιονομικά αδύνατο; Τι σημασία έχει αν θα τιναχτούν τα ταμεία στον αέρα; Τι σημασία έχει αν πρόκειται για νομικό παραλογισμό; Τι σημασία έχει ότι το κράτος δεν μπορεί να λειτουργήσει αναδρομικά σαν ATM καλής διάθεσης;
Λεπτομέρεια ότι τα έσοδα έχουν ήδη εγγραφεί, δαπανηθεί, κλείσει. Λεπτομέρεια ότι αν εφαρμοζόταν αυτή η λογική, κάθε αλλαγή νομοθεσίας θα άνοιγε ουρά επιστροφών. Σημασία έχει ότι ειπώθηκε. Ότι γράφτηκε. Ότι κάπου, κάποιος θα πει «τουλάχιστον αυτοί μας σκέφτηκαν».
Η Βουλή θυμίζει σκηνή θεάτρου, όπου όλοι παίζουν τον ρόλο του υπερασπιστή του λαού. Κανείς δεν θυμάται ποιος ψήφιζε τι πριν τρία ή πέντε χρόνια. Κανείς δεν θυμάται ποιος σιωπούσε όταν οι συνέπειες ήταν πιο οδυνηρές. Όλοι θυμούνται, όμως, ότι έρχονται εκλογές.
Κάπου εδώ, ωστόσο, αγνοούν ότι κρύβεται μια πολιτική βόμβα. Που θα εκραγεί στις 24 Μαΐου. Δεν είναι απλώς ότι οι προτάσεις είναι καθυστερημένες. Είναι ότι υποτιμούν ευθέως τη νοημοσύνη της κοινωνίας.
Διότι για να πιστεύεις ότι μια πρόταση της τελευταίας στιγμής διαγράφει χρόνια αδράνειας, πρέπει να θεωρείς τον ψηφοφόρο αφελή. Για να νομίζεις ότι μια εντυπωσιακή εξαγγελία αρκεί για να σβήσει τη μνήμη, πρέπει να πιστεύεις ότι το μυαλό του κόσμου λειτουργεί με χρονικό ορίζοντα τριμήνου.
Η αυξανόμενη αποχή και η απομάκρυνση από τα παραδοσιακά κόμματα δεν είναι σύμπτωμα. Είναι ξεκάθαρο μήνυμα οργής. Είναι αποτέλεσμα σωρευμένης δυσπιστίας. Είναι η απάντηση μιας κοινωνίας, που έχει κουραστεί να βλέπει το ίδιο έργο με διαφορετικά σκηνικά.
Όσο περισσότερο πλειοδοτούν την υστάτη σε ευαισθησία, τόσο περισσότερο αποκαλύπτουν την αμηχανία τους. Όσο πιο εντυπωσιακές γίνονται οι προτάσεις της τελευταίας στιγμής, τόσο πιο καθαρά εμφανίζεται ο πανικός τους. Αργήσατε κύριοι και κυρίες των παραδοσιακών κομμάτων. Όχι πολλούς μήνες. Πολλά χρόνια.
Το πρόβλημα σας είναι ότι όλες αυτές τις ευφάνταστες προτάσεις λίγο πριν από την στιγμή της κρίσης, τις καταθέτετε σε μια κοινωνία που σας έχει προ πολλού υποβαθμίσει στην κλίμακα της αξιοπιστίας. Που ακούει, αλλά δεν εντυπωσιάζεται πια. Που διαβάζει, αλλά δεν ξεγελιέται πλέον.
Το θέατρο μπορεί να συνεχιστεί μέχρι και την ημέρα της κάλπης. Οι ρόλοι μπορούν να παιχτούν με όλο και πιο έντονο πάθος. Οι ατάκες να γίνουν ακόμη πιο δραματικές. Αλλά αυτή τη φορά, το κοινό δεν είναι αφελές. Έχει πάψει να πιστεύει σε ατάλαντους πρωταγωνιστές. Καμία παράσταση -όσο καλοστημένη κι αν είναι- δεν μπορεί να σώσει πια τους ερασιτεχνικούς θιάσους σας. Δεν θα κερδίσετε ξανά το χειροκρότημά τους. Οι θεατές -τουλάχιστον, πολύ μεγάλη μερίδα τους- έχει ξυπνήσει…