Imminent Days and Iranian Scenarios of Asymmetric Escalation

Μέχρι την Τετάρτη, υπολογίζεται ότι ο αμερικανικός στρατός θα έχει ολοκληρώσει τις προετοιμασίες του ενόψει μιας στρατιωτικής κίνησης εναντίον του Ιράν.
Ο όρος «κίνηση» δεν χρησιμοποιείται τυχαία από τους αναλυτές, καθώς ανάμεσα στα σενάρια που υπάρχουν είναι και ο ναυτικός αποκλεισμός, όπως και άλλα μέτρα στρατιωτικής φύσης, χωρίς όμως να υπάρξει άμεσο χτύπημα.
Μέτρα τα οποία, ωστόσο, μοιάζουν όλο και λιγότερο πιθανά.
Το Ιράν γνωρίζει βεβαίως τις προετοιμασίες και συνεχίζει τις απειλές.
Τι, όμως, μπορεί να κάνει και σε ποιο βαθμό;
Σε στρατιωτικό επίπεδο καταγράφει σοβαρές αδυναμίες. Για παράδειγμα, όπως τονίζουν αναλυτές στο Ισραήλ, υπολογίζεται ότι διαθέτει (ακόμη) 2.000 βαλλιστικούς πυραύλους. Ωστόσο, δεν έχει επαρκή αριθμό εκτοξευτών, καθώς οι πλείστοι καταστράφηκαν κατά τις επιθέσεις του Ισραήλ. Τι σημαίνει αυτό;
Σημαίνει ότι κάθε κύμα εκτοξεύσεων περιορίζεται αριθμητικά σε μερικές δεκάδες πυραύλους, ενώ οι πλείστοι χρησιμοποιούν υγρά και όχι στερεά καύσιμα. Αυτό, με τη σειρά του, σημαίνει πως απαιτούνται έως και δύο ώρες για ανεφοδιασμό, κάτι που διευκολύνει τον εντοπισμό και την καταστροφή τους.
Η αεράμυνα του Ιράν είχε σχεδόν καταστραφεί στις προηγούμενες ισραηλινές επιθέσεις και αυτό αποτελεί άλλο ένα σημείο τεράστιας αδυναμίας. Η δε ιρανική αεροπορία διαθέτει πεπαλαιωμένα μαχητικά, ενώ το εμπάργκο και οι ελλείψεις ανταλλακτικών μειώνουν την απαιτούμενη εκπαίδευση. Θα ήταν αστείο να μιλήσει κανείς για αποτρεπτική ικανότητα, όχι δυνατότητα, αλλά έστω ικανότητα, έναντι των ΗΠΑ και του Ισραήλ.
Συνεπώς, μπορεί κανείς να θεωρήσει τελειωμένο το καθεστώς και προδεδικασμένη την έκβαση του πολέμου;
Κάθε άλλο.
Στρατιωτικά, το Ιράν δεν μπορεί να κάνει πολλά εάν, λ.χ., θέλει να επαναλάβει μια μεγάλης κλίμακας επίθεση κατά του Ισραήλ, όπως τις δύο περασμένες φορές. Σήμερα, συν τοις άλλοις, το Ισραήλ έχει «κλείσει» τα κενά της αντιπυραυλικής του άμυνας και, αν και θεωρείται βέβαιο ότι θα υπάρξει επίθεση και κατά του Ισραήλ, μια τέτοια κίνηση μεγάλης κλίμακας δεν πρέπει να αναμένεται. Συνεπώς;
Συνεπώς, η συζήτηση οδηγείται σε μια λογική ασύμμετρου ή σχεδόν ασύμμετρου πολέμου. Γιατί λ.χ. το Ιράν να μην πλήξει τις αμερικανικές βάσεις στον Κόλπο και αλλού;
Στον Πόλεμο των Έντεκα (κατά κάποιους Δώδεκα ημερών) με το Ισραήλ το Ιράν είχε καταστήσει σαφές στις χώρες με αμερικανικές βάσεις ότι τις θεωρούσε «νόμιμο στόχο» και το απέδειξε με την επίθεση εναντίον της μεγαλύτερης από αυτές, της Αλ Ουντέιτ στο Κατάρ.
Στη βάση, η οποία θεωρείται το προκεχωρημένο αρχηγείο της Κεντρικής Διοίκησης του αμερικανικού στρατού, της CENTCOM, βρίσκονται πάνω από 10.000 Αμερικανοί στρατιωτικοί.
Παράλληλα, διαθέτει μία από τις μεγαλύτερες αεροπορικές υποδομές εκτός ΗΠΑ (σ.σ. στη φωτογραφία), με δυνατότητα φιλοξενίας βομβαρδιστικών, μαχητικών και αεροσκαφών ανεφοδιασμού.
Στις υποδομές αυτές υπάρχει και μεγάλος αριθμός UAV, τόσο drones όσο και μεγάλα στρατιωτικά UAV τύπου MALE, τα επιθετικά μεσαίου ύψους, και τα HALE, τα κατασκοπευτικά μεγάλου ύψους.
Και γιατί, αλήθεια, να είναι μόνο ένα το πλήγμα και να μην είναι πολλά μαζί, σε σημεία όπου δεν υπάρχει επαρκής αντιαεροπορική κάλυψη; Γιατί να μην είναι αυτά, μαζί με τον μεγάλο φόβο των Δυτικών – και όχι μόνο – τα ενδεχόμενα πλήγματα στα Στενά του Ορμούζ, τη σημαντικότερη δίοδο της παγκόσμιας ναυσιπλοΐας και του διεθνούς εμπορίου;
Γιατί να μην είναι αυτά όλα και, επιπροσθέτως, τρομοκρατικά χτυπήματα στη Μέση Ανατολή και στη Δύση; Και γιατί σ’ αυτά να μην προστεθούν, λ.χ., οι εσωτερικές αναταραχές μέσω των proxies, των εντολοδόχων της Τεχεράνης στις χώρες της περιοχής, με κυριότερο το Ιράκ, μετά τον Λίβανο και τη Συρία – η Υεμένη είναι δεδομένη και η κύρια ανησυχία είναι η απειλή των Χούθι στη ναυσιπλοΐα.
Γιατί όχι και στον πετρελαϊκό άξονα Σαουδικής Αραβίας–Κουβέιτ ή και στο Μπαχρέιν, το οποίο θεωρείται ένα από τα πιο επικίνδυνα σημεία ανάφλεξης, με πλούσιο ιστορικό υπόσκαψης της σουνιτικής βασιλικής οικογένειας από το Ιράν μέσω σιιτικού στοιχείου;
Όλα αυτά δείχνουν να οδηγούν προς μία συγκεκριμένη κατεύθυνση ή, καλύτερα, αναγκαιότητα: ένα γρήγορο τέλος για το καθεστώς των μουλάδων.
Και αυτό παραπέμπει σε μια μεγάλη εκστρατεία με μαζικά χτυπήματα, καθώς κανείς πια δεν πιστεύει ότι ένα τέτοιο βάρβαρο και απολίτιστο καθεστώς φανατικών, το οποίο, όπως μάθαμε χθες, σκότωσε 36.000 ανθρώπους μέσα σε μερικά 24ωρα για να κρατηθεί στην εξουσία, θα μπορούσε να επηρεαστεί αλλιώς.
Μόνο που εδώ δεν χρειάζεται επηρεασμός, αλλά συντριβή. Και ο κίνδυνος της διάχυσης κάθε άλλο παρά αμελητέος είναι.