The Neo-Colonialism of Trump and the Unchallenged British

Δεν… ανακάλυψαν τυχαία την Κύπρο όταν αναζητούσαν μια «λύση» για τη Γροιλανδία. Μια «λύση» για να… καλμάρουν τον Τραμπ και εν πολλοίς να του δώσουν αυτό που ήθελε. Τέθηκε προς υιοθέτηση το μοντέλο Κύπρου, σύμφωνα με το οποίο οι Βρετανοί, διά των δοτών Συμφωνιών του 1960, εξασφάλισαν με τις δυο κυρίαρχες στρατιωτικές βάσεις την παρουσία τους στο νησί.
Ως εκ τούτου, ο Τραμπ, που ήθελε να εισβάλει στη Γροιλανδία ή να την αγοράσει, μπορεί να «συμβιβασθεί» με αυτό το μοντέλο και να έχει τα ίδια αποτελέσματα. Οι κυρίαρχες βάσεις διασφαλίζουν άλλωστε τις στρατηγικές επιδιώξεις των ΗΠΑ. Θυμήθηκαν, λοιπόν, στο ΝΑΤΟ και στην Ουάσιγκτον την Κύπρο, για να βολέψουν τις επεκτατικές βλέψεις του Αμερικανού Προέδρου, των ΗΠΑ. Επικαλούνται, όμως, ένα παράδειγμα που είναι ξεπερασμένο και το οποίο, σύμφωνα με το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, παραβιάζει το Διεθνές Δίκαιο. Για τα αποικιακά κατάλοιπα, ξένες στρατιωτικές παρουσίες, όπως αυτές της Βρετανίας στην Κύπρο και στον Μαυρίκιο, υπάρχει ξεκάθαρη απόφαση του Δικαστηρίου της Χάγης.
Τον κ. Τραμπ ποσώς τον ενδιαφέρει ποιου είναι το μοντέλο, ποιος το εντόπισε και γιατί. Δεν τον ενδιαφέρει εάν συνάδει ή όχι με το Διεθνές Δίκαιο. Ούτε αυτοί που έκαναν τις αναγκαίες «ανασκαφές» για να του σερβίρουν το μοντέλο των Βρετανικών Βάσεων στην Κύπρο, ενδιαφέρονται το πως και γιατί. Αξιοποιούν μια περίπτωση, για να καλύψουν μια πολιτική πράξη, που δεν έχει καμία σχέση με την έννομη διεθνή τάξη. Επιβεβαιώνοντας πως ό,τι εξυπηρετεί τους γεωπολιτικούς στόχους των ισχυρών, τούτο ενίοτε έχει επιπτώσεις στους αδύναμους.
Δεν έγινε, όμως, τυχαία η επιλογή αυτή. Εκφράζει μια προσέγγιση για τη διαχείριση ζητημάτων. Πρόκειται για την επικαιροποίηση του αποικιακού μοντέλου. Και η επικαιροποίηση δεν αφορά τον εκσυγχρονισμό του, αλλά τη δυναμική επιστροφή αυτού του ξεπερασμένου και τυραννικού μοντέλου.
Φαίνεται δε πως ο Τραμπ έχει δείξει ότι δεν ορρωδεί προ ουδενός και δεν πρόκειται να κρατήσει τα προσχήματα γιατί απλά δεν λογαριάζει κανένα. Η αξίωση του Αμερικανού Προέδρου να κατακτήσει με τον έναν ή άλλο τρόπο τη Γροιλανδία επαναφέρει με έντονο τρόπο την παλιά κοπής αποικιοκρατία. Οι… λύσεις, που πρόσφεραν στον Τραμπ οι συνεργάτες του ενισχύει αυτή την πολιτική πρακτική.
Ο «ηγεμόνας» Ντόναλντ Τραμπ στρέφεται κατά πάντων. Ακόμη και σε εταίρους, συμμάχους στο ΝΑΤΟ, όπως είναι η Δανία. Είναι σαφές πως ο αποικισμός, ο μεταποικισμός κάνει κύκλους και αναπαράγεται με διαφορετική μορφή. Μπορεί η παλιά περίοδος, των μεγάλων αποικιακών δυνάμεων, να έχει τελειώσει, αλλά μια καινούργια ξεκινά, με τις ίδιες «ιδεολογικές» πρακτικές. Επί της ουσίας, ο επεκτατισμός εξακολουθεί να υπάρχει ως πρακτική στο διεθνές γίγνεσθαι. Από τις ΗΠΑ μέχρι την Τουρκία…
Με αφορμή την «προβολή» της κυπριακής περίπτωσης, επανέρχεται το θέμα και από την άλλη πλευρά . Επανέρχεται το θέμα της από-αποικιοποίησης. Και το ζητούμενο είναι πώς αντιδρούν τα μικρά κράτη στις επιδιώξεις των ισχυρών παικτών. Σε σχέση με την Κύπρο, το βρετανικό μοντέλο φαντάζει ανεπηρέαστο από τις γεωπολιτικές αλλαγές, γιατί δεν αμφισβητείται, δεν αντιμετωπίζει αντιδράσεις προς την κατεύθυνση της κατάργησής του. Η Λευκωσία διαχρονικά, ακόμη και να ενοχλείται από τη βρετανική συμπεριφορά, τις μεθοδεύσεις του Λονδίνου, το θέμα των βάσεων δεν τίθεται. Κρατείται μακριά από τις όποιες συζητήσεις. Κι αυτό, ενώ με αφορμή τη μάχη του Αγίου Μαυρικίου στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, η Κυπριακή Δημοκρατία παρουσιάσθηκε ως ενδιαφερόμενο μέρος και οι παρεμβάσεις της ήταν καθοριστικής σημασίας για την έκβαση της απόφασης. Και μετά; Τίποτε. Σιωπητήριο. Δεν έχει αξιοποιηθεί η απόφαση. Την ώρα κατά την οποία, αυτή η στάση αφήνει το Φόρεϊν Όφις να συνεχίζει τις μεθοδεύσεις του διά «ευφάνταστων ιδεών» στο Κυπριακό.