Talking to Teens with Honesty: Insights from the 'Desert Island' Theatre Project

Δέκα Χρόνια Ορίζοντας (2016-2025)
Κάθε εβδομάδα μέσα στο 2026 θα δημοσιεύουμε ένα απόσπασμα από συνεντεύξεις ή κριτικά κείμενα της δεκαετούς πορείας του Ορίζοντα. Κείμενα που αναδεικνύουν την ύπαρξη στην Κύπρο ενός ζωντανού και απαιτητικού πολιτιστικού πεδίου. Συγχρόνως καταδεικνύουν την αναγκαιότητα δομικών αλλαγών στο χώρο του πολιτισμού, όπως και την απουσία οράματος και πολιτικής από την Πολιτεία, που δυστυχώς συνεχίζει μέχρι σήμερα.
Απόσπασμα από συνέντευξη με την ομάδα επιμελητών των Δράσεων του ΘΟΚ Νέ@ σε έρημο νησί, την Ειρήνη Ανδρέου, τον Γιάννη Καραούλη και την Ελένη Μολέσκη, στον Ορίζοντα της Κυριακάτικης Χαραυγής ημ. 20/02/2022
Λαμβάνετε υπόψη σας (στην επιλογή των έργων αλλά και στην παρουσίασή τους) και τον «κοινωνικό περίγυρο» της Κύπρου ή προσπαθείτε να πάρετε κάποια ζητήματα ένα βήμα πιο κάτω;
Γιάννης Καραούλης: Στην επιλογή των έργων περισσότερο μας κινεί ο ενθουσιασμός κι η αγάπη μας για κάποιο κείμενο. Το λεξιλόγιο με το οποίο χτίζεις μια παράσταση θέλεις να επικοινωνεί στο συγκεκριμένο κοινό που απευθύνεσαι, όμως οι αναζητήσεις και οι ανησυχίες της εφηβείας, οι φόβοι και τα όνειρα είναι στην ουσία τους κοινά. Απευθυνόμαστε σε εφήβους (και όχι μόνο). Και τα θέματα που ακουμπάμε και ο τρόπος με τον οποίο μιλάμε για αυτά, θεωρούμε ότι οι έφηβοί μας είναι έτοιμοι να τα δούνε. Οι έφηβοι έχουν ήδη από μόνοι τους κάνει ή είναι έτοιμοι να κάνουν το βήμα παρακάτω. Ας το αντιληφθεί και ο «κοινωνικός περίγυρος» για να το κάνει μαζί τους.
Υπάρχουν ζητήματα που δεν «μπορούμε» και δεν «πρέπει» να μιλάμε γι’ αυτά στα παιδιά και στους εφήβους;
Ειρήνη Ανδρέου: Όχι, δεν υπάρχουν τέτοια ζητήματα. Στους εφήβους μπορούμε να μιλήσουμε για όλα, κι αυτοί με τη σειρά τους θα προσλάβουν το κάθε θέμα από τη θέση στην οποία βρίσκονται τη δεδομένη στιγμή (ηλικιακή, γνωσιακή κ.λπ.). Οι έφηβοι πάνω απ’ όλα έχουν ανάγκη να τους μιλάμε με ειλικρίνεια και να μην τους αποκλείουμε από πεδία που οι ενήλικες προαποφασίζουμε ως ακατάλληλα γι’ αυτούς. Με λίγα λόγια, έχουν ανάγκη να μην τους υποτιμούμε. Και η εμπειρία από την επαφή μαζί τους, μας έδειξε πως είναι πολύ πιο ανοιχτοί, απελευθερωμένοι, ενήμεροι και έτοιμοι για συζήτηση, για μια σειρά ζητημάτων που οι ενήλικες ακόμη θεωρούν «ταμπού».
Πώς μπορούν τέτοια έργα να φτάσουν σε περισσότερο κοινό; Εκτός από εφήβους, νομίζω θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμα σε γονείς, εκπαιδευτικούς και άλλους. Υπάρχει συνεργασία με το Υπουργείο Παιδείας;
Ελένη Μολέσκη: Ναι, αυτός είναι ο στόχος. Επιλέγουμε έργα με θέματα που μας αφορούν όλους, αυτό που αλλάζει είναι ότι τα βλέπουμε μέσα από τα μάτια νέων ανθρώπων. Δυστυχώς, τόσο Το παράδειγμα του δόκτορα Κόρτσακ όσο και αυτή η παραγωγή μας εγκρίθηκαν η πρώτη από τρίτη γυμνασίου και πάνω και η δεύτερη μόνο για λύκεια. Προσωπικά απογοητεύτηκα, αλλά δεν το βάζουμε κάτω. Επικοινωνούμε με όσα περισσότερα σχολεία, καθηγητές, ομάδες εφήβων μπορούμε για να μεταφέρουμε το μήνυμα. Κάνουμε έναν αγώνα και κάθε βήμα είναι νίκη. Θα μπορούσε όμως να υπάρξει μεγαλύτερη στήριξη.