Cuba: The Twilight of a Non-Existent 'Paradise'

Του Πατριάρχη
Η Κούβα βρίσκεται σήμερα σε δεινή κατάσταση, μετά την απώλεια της κρίσιμης στήριξης από το καθεστώς του Νικολάς Μαδούρο. Η έλλειψη καυσίμων έχει οδηγήσει στην απόλυτη κατάρρευση, με κλειστά εργοστάσια, νοσοκομεία χωρίς ρεύμα, δρόμους χωρίς αυτοκίνητα και ένα λαό που ψάχνει στα σκουπίδια για φαγητό, αναζητώντας διέξοδο στην πορνεία, τα λιγοστά δολάρια των τουριστών και το όνειρο της απόδρασης προς το Μαϊάμι.
Όπως πάντα, το καθεστώς και οι υπερασπιστές του δείχνουν με το δάχτυλο αποκλειστικά προς τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Τραμπ, λένε, με την αυστηροποίηση του εμπάργκο, κάνει την κατάσταση απάνθρωπη. Πράγματι, το εμπάργκο είναι σκληρό και σε πολλές περιπτώσεις δημιουργεί απάνθρωπες συνθήκες. Αλλά πιο βαθιά και συστηματικά απάνθρωπο, είναι το ίδιο το καθεστώς της Αβάνας. Εδώ και 65 χρόνια έχει μετατρέψει την Κούβα σε μια τεράστια, υπαίθρια φυλακή όπου ο λαός δεν είναι πολίτης αλλά κρατούμενος. Δεν υπάρχει ελευθερία λόγου, δεν υπάρχει δικαίωμα διαμαρτυρίας, δεν υπάρχει ιδιωτική πρωτοβουλία και όποιος τολμήσει να διαφωνήσει κινδυνεύει με φυλακή, εξορία ή εξαφάνιση (παλιές δοκιμασμένες σοβιετικές μέθοδοι). Για δεκαετίες το καθεστώς επιβίωνε ως παράσιτο πάνω σε ξένες πλάτες.
Πρώτα η Σοβιετική Ένωση έστελνε πετρέλαιο, τρόφιμα και όπλα με τιμή κάτω του κόστους, μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ ήρθε η σειρά της Βενεζουέλας του Τσάβες και του Μαδούρο, που αντάλλαζε πετρέλαιο με γιατρούς – σκλάβους και στο βάθος πάντα η Ρωσία, το Ιράν, η Κίνα και όποιος άλλος ήθελε να ενοχλήσει την Ουάσιγκτον.
Το ίδιο το καθεστώς δεν παρήγαγε σχεδόν τίποτα. Απλώς μοίραζε τις ξένες επιδοτήσεις και παρουσίαζε ένα ανύπαρκτο «σοσιαλιστικό θαύμα». Και το παρουσίαζε καλά για τους δυτικούς ανόητους! Στα διεθνή βήματα και στα αριστερά σαλόνια της Ευρώπης και της Λατινικής Αμερικής η Κούβα ήταν το φωτεινό παράδειγμα, με δήθεν μηδενικό αναλφαβητισμό, δωρεάν υγεία υψηλής ποιότητας για όλους, εξάλειψη των φυλετικών διακρίσεων και γιατρούς που εξάγονταν σε όλο τον κόσμο.
Ήρθε η ώρα να αποκαλυφθεί πως το παραμύθι είχε δράκο.
Ο αναλφαβητισμός εξαφανίστηκε στα χαρτιά, αλλά η πραγματική παιδεία έγινε κομματική κατήχηση. Η υγεία είναι δωρεάν μόνο για τον τουρίστα και τον στενό κύκλο της νоμενκλατούρας, ενώ ο απλός Κουβανός περιμένει μήνες για μια επέμβαση και ψάχνει ασπιρίνη στη μαύρη αγορά. Οι γιατροί εξάγονται σαν εμπόρευμα, ενώ τους κρατούν διαβατήρια και στέλνουν πίσω στο καθεστώς το μεγαλύτερο μέρος του μισθού τους. Όσο για τις ανύπαρκτες φυλετικές διακρίσεις έγιναν νέες, ταξικές. Λευκοί, μαύροι και μιγάδες εξίσου φτωχοί και εξίσου φιμωμένοι. Πίσω από τη καλοστημένη προπαγάνδα υπήρχαν πάντα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα βασανιστήρια, οι πολιτικοί κρατούμενοι και οι πνιγμένοι στη θάλασσα που προσπαθούσαν να φύγουν με σχεδίες. Υπήρχε η πείνα της «Ειδικής Περιόδου» μετά το 1991, η καταστολή των διαδηλώσεων την Άνοιξη του 2003 και η σφαγή των διαδηλωτών του Ιουλίου 2021.
Το καθεστώς δεν άλλαξε ποτέ. Απλώς άλλαζε χορηγούς και τώρα οι χορηγοί τελείωσαν.
Η Βενεζουέλα δεν μπορεί πια να στείλει ούτε ένα βαρέλι πετρέλαιο χωρίς να καταρρεύσει η ίδια, η Ρωσία έχει τα δικά της μέτωπα και η Κίνα υπολογίζει κέρδη και όχι ιδεολογία. Για το Ιράν δεν συζητώ του οποίου το θεοκρατικό καθεστώς τρίζει.
Το μοντέλο που στηριζόταν σε ξένες πλάτες, σε δανεικά και σε ψέματα, έχει φτάσει στο τέλος του. Δεν υπάρχει πια σωσίβιο στη Μόσχα και στο Καράκας και μένει μόνο η πραγματικότητα. Ένας λαός που πεινάει, ένα καθεστώς που δεν μπορεί να δώσει ούτε ρεύμα για λίγες ώρες, και μια ιστορία 65 χρόνων που αποδεικνύεται πια, με τον πιο σκληρό τρόπο, ότι ήταν ένα τεράστιο, εγκληματικό ψέμα. Η Κούβα δεν καταρρέει εξαιτίας του εμπάργκο.
Καταρρέει επειδή το καθεστώς, από την πρώτη μέρα, επέλεξε να θυσιάσει τον λαό του στον βωμό της διατήρησης της εξουσίας και τώρα που δεν υπάρχει πια κανείς να πληρώσει τον λογαριασμό, η αυλαία επιτέλους πέφτει.