Η φάμπρικα δεν σταματά και οι ζωές μετριούνται σαν αναλώσιμες

«Η φάμπρικα δε σταματά, δουλεύει νύχτα μέρα», λέει το τραγούδι, έτσι όπως το αποτύπωσε ο Γιώργος Σκούρτης. Κάθε φορά που το ακούω, η συγκίνηση με πλημμυρίζει, γιατί κουβαλά μέσα του ιδρώτα, κούραση και μια σιωπηλή αξιοπρέπεια. Όμως η πρόσφατη είδηση του θανάτου πέντε γυναικών εργατριών στην Ελλάδα, στα Τρίκαλα, στη νυχτερινή βάρδια, μετατρέπει τη συγκίνηση σε οργή. Μας υπενθυμίζει με τον πιο ωμό τρόπο ότι τα εργατικά δυστυχήματα δεν ανήκουν στο παρελθόν, ζουν ανάμεσά μας, παρ’ όλη την τεχνολογική πρόοδο και την ανάπτυξη που διακηρύσσεται.
Πέντε γυναίκες. Πέντε ονόματα: Αναστασία, Σταυρούλα, Ελένη, Βάσω, Αγάπη. Για τους πολλούς, απλοί αριθμοί σε ένα δελτίο ειδήσεων. Για τους δικούς τους ανθρώπους, όμως, μάνες, κόρες, αδελφές, σύζυγοι. Καθεμία κουβαλούσε τη δική της ιστορία. Μια γυναίκα που ήθελε λίγα ακόμα χρόνια για να συμπληρώσει τα ένσημά της και να πάρει σύνταξη. Μια άλλη που έκλεισε την επιχείρησή της μετά την κρίση του κορονοϊού και βρέθηκε εργάτρια. Κάποια που διάλεγε τη νυχτερινή βάρδια για να είναι τα πρωινά με τα παιδιά της. Δεν «επέλεξαν» τον κίνδυνο. Επέλεξαν την επιβίωση.
Κι όμως, σε μια χώρα που διακηρύσσει την ανάπτυξη και την πρόοδο, εργαζόμενοι συνεχίζουν να πηγαίνουν στη δουλειά με το στομάχι σφιγμένο, να χτυπούν την κάρτα τους και να μην είναι βέβαιοι ότι θα επιστρέψουν σπίτι. Δεν πρόκειται για «ατυχήματα». Πρόκειται για αποτελέσματα εγκληματικών παραλείψεων. Η ευθύνη βαραίνει πρώτα τους εργοδότες, που συχνά θυσιάζουν την ασφάλεια στο βωμό του κέρδους, αγνοώντας ή υποβαθμίζοντας τα μέτρα προστασίας. Δεν είναι απλώς παραλείψεις, είναι επιλογές που θέτουν σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές.
Το ίδιο βαραίνει και τις αρμόδιες ελεγκτικές υπηρεσίες. Η αδράνεια, η υποχρηματοδότηση, οι ανεπαρκείς έλεγχοι και οι καθυστερήσεις στην επιβολή κυρώσεων δημιουργούν ένα κενό ασφάλειας όπου οι εργάτες γίνονται αναλώσιμοι. Κάθε φορά που ένα εργοστάσιο, ένα εργοτάξιο ή μια επιχείρηση λειτουργεί χωρίς να εφαρμόζει τα απαραίτητα μέτρα προστασίας, το κράτος αποτυγχάνει στον θεμελιώδη ρόλο του να προστατεύει τις ζωές των πολιτών του.
Η εργασία δεν μπορεί να σκοτώνει. Τα ουσιαστικά μέτρα ασφαλείας σε κάθε χώρο δουλειάς δεν είναι πολυτέλεια ούτε χάρη. Είναι δικαίωμα. Και είναι υποχρέωση της Πολιτείας και των εργοδοτών να τα εγγυώνται. Κάθε φάμπρικα, κάθε βάρδια, κάθε κέρδος χάνει κάθε νόημα μπροστά σε μια ανθρώπινη ζωή. Μια κοινωνία που συνηθίζει να μετρά τους νεκρούς εργαζόμενους, είναι μια κοινωνία που έχει αποτύχει. Ο σεβασμός στη ζωή, η ασφάλεια και η αξιοπρέπεια των εργαζομένων πρέπει να γίνουν προτεραιότητα, χωρίς εκπτώσεις. Κάθε όνομα, κάθε ιστορία, κάθε χαμένη ζωή αξίζει μνήμη αλλά και δικαιοσύνη.