The Conscious Distortion of Truth and the Normalization of the Monstrous

Είναι αδύνατο να κατανοήσουμε με κοινά μέτρα τους τρικυμισμένους εγκεφάλους τέτοιων σαϊνιών μας! Βγάζουν αυτές τις μέρες τη σοφία τους περίπατο για να εξηγήσουν τις θέσεις του Τουφάν Ερχιουρμάν, διότι, λένε, δεν τις κατάλαβε ο Νίκος Χριστοδουλίδης και μας οδηγεί στη διχοτόμηση. Ενώ ο Ερχιουρμάν θέλει λύση κι επανένωση!
Θύμωσαν γιατί σχολίασε ο Πρόεδρος τις δηλώσεις του Τουρκοκύπριου και τόλμησε να του πει: αν θέλει δύο κράτη να το πει δημοσίως. Αλλά τα σαΐνια μας, έτρεξαν να του εξηγήσουν ότι οι θέσεις του Ερχιουρμάν οδηγούν στην επανένωση, όχι στα δύο κράτη και είναι οι θέσεις του Χριστοδουλίδη που οδηγούν στη διχοτόμηση. Κάνουν κάτι εγκεφαλικούς ακροβατισμούς μοναδικούς, είναι αδύνατο να τους παρακολουθήσει η κοινή λογική. Κι εμείς αδύνατο να δώσουμε ερμηνεία.
Καταφύγαμε στο άρθρο του γνωστού ακαδημαϊκού και τακτικού μέλους της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Επιστημών & Τεχνών, πρώην πρύτανη του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου, Κώστα Γουλιάμου, ο οποίος την Παρασκευή σχολίαζε στον Φιλελεύθερο, το άρθρο της Μαρία Άνχελα Ολγκίν που προκάλεσε αντιδράσεις. «Στοιχειοθετεί συνειδητή παραποίηση της αλήθειας», έγραφε, «που, ipso facto, κανονικοποιεί μέσω του λόγου το τερατώδες, δηλαδή την κατοχή και τον παράνομο εποικισμό. Όπου μέσω αποσιώπησης ή/και γλωσσικής κακοποίησης, διαστρέφονται η αλήθεια και τα ιστορικά δεδομένα».
Απολογούμαι για την αντιγραφή, αλλά οι αναφορές του δίνουν εξηγήσεις και για τα δικά μας σαΐνια, αυτά που αναφέρω στην αρχή, και τα μεταφέρω εδώ γιατί αξίζει να διαβαστούν. Γράφει ο Κ. Γουλιάμος:
«Λέξεις και όροι -λόγου χάρη εισβολή, κατοχή, εποικισμός και τόσες άλλες- αφαιρούνται από το πολιτικό λεξιλόγιο του ηγεμονικού λόγου. Στόχος είναι ν’ αποδεχθεί ο λαός ανά περίοδο και κατά περίπτωση το απεχθές πρόσωπο του θύτη/δυνάστη, εισβολέα, αποικιοκράτη και ιμπεριαλιστή, νομιμοποιώντας μάλιστα το μεθοδευμένα ηγεμονικό του αφήγημα. Με άλλα λόγια, κανονικοποιείται το τερατώδες. Το δε τραγελαφικό ή/και πολιτικά οξύμωρο είναι πως μέσα από έναν αντιδραστικό φονταμενταλισμό πολιτικής ορθότητας, η αστική προπαγάνδα προσπαθεί να εμπεδώσει ένα «προοδευτικό» περιεχόμενο ή/και νόημα στα ειδεχθή στοιχεία και γνωρίσματα μιας αλλοτριωμένης – πραγμοποιημένης στάσης και συμπεριφοράς. Υπό αυτό το πρίσμα, η κανονικοποίηση κάθε τερατώδους αποκτά ιδιότητα “κοινής λογικής”».
Αυτό κάνουν και οι «δικοί μας» εμπειρογνώμονες του Κυπριακού οι οποίοι πείσθηκαν (από ποιους;) ότι σήμερα και υπό συνθήκες κατοχής, «πολιτική ορθότητα» είναι να κανονικοποιούν όσα τερατώδη ακούμε από την τουρκική πλευρά. Και ειδικά από τον Ερχιουρμάν, όπως και τα προηγούμενα χρόνια από άλλους. Έτσι, όταν εμείς, ή άλλοι, σχολιάζουμε και απαντούμε στα τερατώδη της άλλης πλευράς γινόμαστε εμείς αυτομάτως οι εχθροί τους και όχι οι κατακτητές της πατρίδας τους. Διότι, στο τρικυμισμένο μυαλό τους είναι εμείς που ευθυνόμαστε και για τη διχοτόμηση και για τη μη λύση, όχι οι σαράντα χιλιάδες Τούρκοι στρατιώτες, όχι οι Τουρκοκύπριοι, που πολεμούν ένοπλα από το 1960 για τη διχοτόμηση ή την όποιας μορφής χωριστή κυριαρχία.
Όπως θυμίζει ο Γουλιάμος, στην «Ιστορία» (Βιβλίο Γ), ο Θουκυδίδης σημείωνε: «Κατήντησαν να μεταβάλουν αυθαιρέτως την καθιερωμένην σημασίαν των λέξεων, δια των οποίων δηλούνται τα πράγματα».
Έτσι, μεταβάλλουν αυθαιρέτως και την καθιερωμένην σημασίαν των λέξεων όταν μας εξηγούν τι εννοεί ο Ερχιουρμάν κάθε φορά που με όσα δηλώνει αποκαλύπτει τις πραγματικές του επιδιώξεις. Προχτές, ας πούμε, ρωτήθηκε αν υπάρχει κοινή γραμμή με την Άγκυρα στο Κυπριακό και απάντησε πως δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα: «Το σημαντικό δεν είναι να χρησιμοποιούμε τις ίδιες λέξεις, αλλά να έχουμε το ίδιο σημείο εκκίνησης. Και έχουμε το ίδιο σημείο εκκίνησης»! Επειδή η Άγκυρα έχει σημείο εκκίνησης τη λύση δύο κρατών, η κοινή λογική λέει ότι μιλά και ο Ερχιουρμάν για την ίδια λύση. Αλλά, όχι, δεν πρέπει να το δούμε έτσι, πρέπει να το δούμε αλλιώς, εξηγούν. Έμαθαν να βλέπουν τα πράγματα όπως θα ήθελαν ή όπως θα έπρεπε, να είναι και όχι όπως είναι στην πραγματικότητα.
Όταν δηλώνει πως «ο αγώνας γίνεται για τα δικαιώματά μας στις περιοχές κοινής δικαιοδοσίας» και εννοεί τα δικαιώματα, που ανέφερε λίγες μέρες προηγουμένως: «υδρογονάνθρακες, ενέργεια, θαλάσσιες ζώνες, εμπορικές οδοί, ασφάλεια και ιθαγένεια της ΕΕ: αυτά είναι κοινές αρμοδιότητες που μας αφαιρέθηκαν», αλλά εμείς δεν πρέπει να σχολιάζουμε ότι αυτός είναι ο στόχος (παρότι ο ίδιος δηλώνει ότι για αυτά γίνεται ο αγώνας) και όχι η λύση ή η επανένωση ή, έστω, η ΔΔΟ. Διότι, μας τα εξηγούν αλλιώς οι εμπειρογνώμονες. Έχουν δικά τους πλυντήρια να ξεπλένουν το τερατώδες και να του δίνουν ιδιότητα «κοινής λογικής».
Ήθελα να ΄ξερα, όμως, μόνοι τους τα σκέφτονται ή τους έδωσαν κανένα εξειδικευμένο λεξικό να βρίσκουν τα λήμματα και τα λύματα της προπαγάνδας.