Η πρόσφατη τοποθέτηση του πρώην υπουργού Άμυνας κ. Χαράλαμπου Πετρίδη, μέσω σχετικού άρθρου με τίτλο «οι συντάξεις δοκιμάζονται από την ακρίβεια και όχι από τον χρόνο», αν και ακούγεται λογικό λέει τις μισές αλήθειες. Κατά την άποψή μου, οι μισές αλήθειες είναι και οι πιο επικίνδυνες. Ναι, η ακρίβεια πράγματι διαβρώνει τα εισοδήματα. Όμως δεν δημιούργησε το πρόβλημα. Απλά το αποκάλυψε.
Οι χαμηλές απολαβές, οι ανεπαρκείς αναπροσαρμογές και η έλλειψη ουσιαστικής συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης, δεν είναι φαινόμενα των τελευταίων δύο ετών. Είναι αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών και παραλείψεων, που συσσωρεύονται εδώ και χρόνια. Όταν οι αυξήσεις περιορίζονται σε €15 ή €20 τον μήνα, δεν μπορούμε να μιλάμε για σοβαρή κοινωνική πολιτική. Πρόκειται για ποσά που εξαφανίζονται, μπροστά στις αυξήσεις σε τρόφιμα, ρεύμα, καύσιμα, φάρμακα και σε άλλα είδη πρώτης ανάγκης. Η πραγματικότητα των συνταξιούχων και ειδικά των χαμηλοσυνταξιούχων, δεν είναι στατιστική άσκηση είναι καθημερινός αγώνας επιβίωσης.
Αν το πρόβλημα ήταν μόνο ο πληθωρισμός, τότε θα βλέπαμε ένα σύστημα που λειτουργεί σωστά σε «κανονικές» συνθήκες και να πιέζεται μόνο σε περιόδους κρίσης. Η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική: βλέπουμε ένα σύστημα που αντιδρά καθυστερημένα, που διορθώνει αποσπασματικά και αφήνει εκκρεμότητες να χρονίζουν.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι εθελόντριες γυναίκες υπαξιωματικοί της Εθνικής Φρουράς, που από το 2016 άρχισαν να οδηγούνται σε πρόωρη συνταξιοδότηση χωρίς να έχουν συμπληρώσει τα προβλεπόμενα συντάξιμα χρόνια και που ο νόμος καθορίζει. Γυναίκες που υπηρέτησαν επί χρόνια, κάλυψαν ανάγκες της ΕΦ και βρέθηκαν αντιμέτωπες με ασαφείς ρυθμίσεις. Η διαχρονική αδράνεια εκ μέρους των αρμόδιων Υπουργείων Άμυνας και Οικονομικών, δεν έλυσε το πρόβλημα απλά το συντήρησε.
Όταν το κράτος, δεν προνοεί έγκαιρα και αφήνει ανθρώπους να φτάνουν σε συνταξιοδοτικά αδιέξοδα, λόγω έλλειψης πολιτικής βούλησης, τότε το πρόβλημα είναι βαθύτερο. Η ακρίβεια επιβαρύνει το πρόβλημα και η αδράνεια κοστίζει περισσότερο γιατί πλήττει την εμπιστοσύνη.
Οι συνταξιούχοι του σήμερα και ειδικά οι χαμηλοσυνταξιούχοι, δεν έχουν τη δυνατότητα να «προσαρμοστούν» στην αγορά. Δεν μπορούν να διεκδικήσουν αύξηση, ούτε να αναζητήσουν δεύτερο εισόδημα. Η σύνταξη είναι το μοναδικό τους στήριγμα. Και όταν αυτή αποδεικνύεται ανεπαρκής, είτε λόγω χαμηλής βάσης είτε λόγω λανθασμένων αποφάσεων, το ζήτημα δεν είναι συγκυριακό. Είναι θεσμικό. Η αξιοπρέπεια στην τρίτη ηλικία, δεν είναι θέμα ισοσκελισμένων προϋπολογισμών. Είναι ζήτημα προτεραιοτήτων. Είναι επιλογή.
Σήμερα αν θέλουμε ειλικρινή συζήτηση για επίλυση του θέματος, ας αφήσουμε τους βολικούς τίτλους. Οι συντάξεις δεν δοκιμάζονται απλώς από τις τιμές, αλλά και από την απουσία έγκαιρων και δίκαιων αποφάσεων. Και αυτό δεν είναι συγκυρία. Είναι ευθύνη.
*Ταξχος ε.α.
Political Inaction Undermines Pensions
The discussion surrounding the state of pensions in Cyprus focuses on the impact of inflation, but the author argues that inflation merely highlighted pre-existing problems. These problems stem from years of political choices and omissions, such as inadequate increases and a lack of substantial pension reform. The situation is particularly difficult for low-income pensioners, who face a daily struggle for survival. The author criticizes the system's delayed response and piecemeal correction of problems, citing the example of volunteer female non-commissioned officers of the National Guard who were forced into early retirement due to ambiguous regulations. The lack of political will and the inaction of the relevant Ministries of Defense and Finance exacerbated the problem. The author emphasizes that pensioners do not have the financial capacity to adapt to rising prices or seek supplemental income, making their pension their only source of support. The inadequacy of the pension, whether due to a low base or incorrect decisions, is a systemic problem, not merely circumstantial. In conclusion, the author calls for an honest discussion to resolve the issue, leaving behind convenient headlines and recognizing that pensions are challenged not only by prices but also by the absence of timely and fair decisions. Dignity in old age is a matter of priorities and choices, and the responsibility for solving the problem lies with the state.
You Might Also Like
Το Υπουργείο Άμυνας και ένα μεμονωμένο περιστατικό
Feb 16
Ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό του υπερτουρισμού
Feb 17
Ένα μνημόσυνο στην Αρβελέρ και στην πολιτική μας κρίση
Feb 19
Η υπερβολή της διαφθοράς και η διαφθορά ης υπερβολής
Feb 24
ΑΠΟΕΛ: Πρόβλημα με Σταφυλίδη
Feb 26