*Άρθρο του Χρυσοβαλάντη Χαραλάμπους, Υποψήφιος Βουλευτής Λευκωσίας – Κίνημα «ΑΛΜΑ»
Όπως όλοι θυμόμαστε, ο Σιμόν Αϊκούτ, μετά από παραδοχή σε 40 κατηγορίες για σφετερισμό ελληνοκυπριακών περιουσιών στα κατεχόμενα, καταδικάστηκε από το Μόνιμο Κακουργιοδικείο Λευκωσίας σε ποινή φυλάκισης πέντε ετών.
Μόλις τέσσερις μήνες αργότερα, ο Υπουργός Δικαιοσύνης ανακοίνωσε την πρόθεσή του να αποδεχθεί αίτημα του Ισραήλ για μεταφορά του καταδικασθέντος ώστε να εκτίσει την ποινή του εκεί, επικαλούμενος ότι «έχουμε υποχρέωση να τηρήσουμε αυτή τη συμφωνία».
Η δήλωση αυτή δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
Η σχετική διεθνής πράξη, η Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τη Μεταφορά Καταδίκων (Στρασβούργο, 1983), πράγματι έχει κυρωθεί τόσο από την Κυπριακή Δημοκρατία όσο και από το Ισραήλ. Όμως τα άρθρα 2 και 3 της Σύμβασης είναι σαφή: η μεταφορά δεν επιβάλλεται. Επιτρέπεται μόνο εφόσον το κράτος καταδίκης δώσει τη ρητή συγκατάθεσή του.
Η απόφαση ανήκει αποκλειστικά στη διακριτική ευχέρεια της Κυπριακής Δημοκρατίας. Δεν υπάρχει καμία διάταξη που να δημιουργεί νομική υποχρέωση αποδοχής. Η παρουσίαση της μεταφοράς ως «αναπόφευκτης» ή «υποχρεωτικής» συνιστά στρέβλωση του περιεχομένου της Σύμβασης.
Πέραν τούτου, ακόμη και στην περίπτωση συναίνεσης, η Σύμβαση προϋποθέτει την πλήρωση συγκεκριμένων όρων, μεταξύ των οποίων και η ύπαρξη διπλού αξιοποίνου, δηλαδή το Ισραήλ να έχει αντίστοιχη νομοθεσία που να ποινικοποιεί τον σφετερισμό περιουσιών σε κατεχόμενα εδάφη. Το ζήτημα αυτό, υπό το πρίσμα της ιδιαίτερης φύσης των πράξεων, δεν είναι αυτονόητο και απαιτεί σοβαρή νομική τεκμηρίωση.
Αλλά το ουσιώδες ζήτημα είναι βαθύτερο.
Η υπόθεση δεν αφορά ένα κοινό αδίκημα. Αφορά τη συστηματική εκμετάλλευση ελληνοκυπριακής γης σε έδαφος υπό παράνομη στρατιωτική κατοχή. Αφορά περιουσίες προσφύγων. Αφορά το ίδιο το δικαίωμα ιδιοκτησίας και την κυριαρχία της Δημοκρατίας.
Η εκτέλεση της ποινής στην Κύπρο δεν είναι τυπική διαδικασία. Είναι μέρος της θεσμικής απάντησης του κράτους απέναντι σε πράξεις που πλήττουν ευθέως τους πολίτες του.
Η μεταφορά του καταδικασθέντος θα αποδυναμώσει το αποτρεπτικό μήνυμα της Δικαιοσύνης. Θα δημιουργήσει την εντύπωση ότι η ποινή μπορεί να απομακρυνθεί από το κράτος που πλήγηκε. Και ας μην υπάρχει καμία αυταπάτη: το καθεστώς υφ’ όρον απόλυσης και αποφυλάκισης στο κράτος εκτέλεσης είναι διαφορετικό, και η Κυπριακή Δημοκρατία δεν θα έχει κανέναν έλεγχο επί της πραγματικής διάρκειας της κράτησης.
Ο Αϊκούτ παραδέχθηκε ότι για μια δεκαετία εκμεταλλευόταν τη γη των προσφύγων μας. Η Κυπριακή Δημοκρατία έχει πλήρες νομικό δικαίωμα να αρνηθεί τη μεταφορά. Και υπό τις περιστάσεις αυτές, έχει και πολιτικό και ηθικό καθήκον να το πράξει.
Η αποδοχή του αιτήματος θα αποτελέσει πλήγμα για όλους όσοι αγωνίζονται να οδηγηθούν ενώπιον της δικαιοσύνης όσοι σφετερίζονται τις περιουσίες μας στα κατεχόμενα. Θα υπονομεύσει την αξιοπιστία της ποινικής μας πολιτικής. Και θα στείλει λάθος μήνυμα σε όσους θεωρούν ότι η εκμετάλλευση κατεχόμενης γης είναι “επένδυση χαμηλού ρίσκου”.
Η Κυπριακή Δημοκρατία είναι το κράτος που πλήττεται από τον σφετερισμό. Έχει κάθε νομικό και πολιτικό δικαίωμα να απαιτήσει την ουσιαστική και πλήρη εκτέλεση της ποινής εντός των συνόρων της.
Το κράτος δικαίου δεν εξαντλείται στην έκδοση μιας καταδικαστικής απόφασης. Κρίνεται από τη συνέπεια στην εφαρμογή της.
Καλώ τον Υπουργό να πράξει το αυτονόητο: Να αρνηθεί τη μεταφορά και να διαφυλάξει την αξιοπιστία της Δικαιοσύνης και της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Simon Iacout's Transfer is a Choice, Not an Obligation
Cyprus Parliamentary Candidate Chrysovalantis Charalambous analyzes the issue of the possible transfer of Simon Iacout, who was convicted of usurping Greek Cypriot properties in the occupied territories, to an Israeli prison. Mr. Charalambous points out that the transfer is not an obligation for Cyprus, but a choice that falls within the discretion of the government. He explains that the European Convention on the Transfer of Prisoners, signed by both Cyprus and Israel, does not require the transfer, but allows it only with the express consent of the sentencing state. In addition, the existence of double criminality is required, i.e. Israel must have legislation that criminalizes the acts for which Iacout was convicted. Mr. Charalambous emphasizes that this case does not concern a common crime, but the systematic exploitation of refugee properties in occupied territory. The enforcement of the sentence in Cyprus, according to him, is part of the state's institutional response to these actions. He expresses the opinion that the transfer of Iacout would weaken the deterrent message of justice and create the impression that the sentence can be avoided. He concludes that Cyprus has both a legal right and a political and moral duty to refuse the transfer, in order to protect the rights of refugees and the sovereignty of the country.
You Might Also Like
Αίτημα Ισραήλ για μεταφορά Αϊκούτ στο Ισραήλ: Τι λέει ο Υπουργός Δικαιοσύνης
Feb 9
Υπόθεση Αϊκούτ: Υποχρέωση της Κύπρου η τήρηση της συμφωνίας λέει ο Φυτιρής
Feb 9
Εντός της εβδομάδας η μεταφορά Αϊκούτ στο Ισραήλ – Καταδικάστηκε σε πενταετή φυλάκιση για σφετερισμό
Feb 15
Εντός της εβδομάδας η μεταφορά Αϊκούτ στο Ισραήλ, σύμφωνα με ισραηλινά ΜΜΕ
Feb 15
Ίσως και εντός της εβδομάδας η μεταφορά του σφετεριστή ε/κ περιουσιών Αϊκούτ στο Ισραήλ
Feb 15