Του Πατριάρχη
Αυτό που βλέπουμε αυτές τις μέρες να συμβαίνει γύρω από τη Κύπρο έχει τη δική του αξία και δεν πρέπει να το προσπεράσουμε σαν ένα τυχαίο συμβάν. Η Ελλάδα, η Γαλλία, η Ιταλία, η Ισπανία, η Ολλανδία και η Γερμανία λένε με ξεκάθαρο τρόπο ότι η ασφάλεια της Κύπρου είναι και ασφάλεια της Ευρώπης. Δεν το λένε μόνο με δηλώσεις, αλλά το δείχνουν και στην πράξη, με αποστολή στρατιωτικών δυνάμεων στην περιοχή, για να καταστήσουν σαφές ότι τα ευρωπαϊκά σύνορα δεν είναι κάτι θεωρητικό, αλλά κάτι που πρέπει να προστατεύεται.
Κάποιοι, ζωσμένοι τ’ άρματα της φαντασίας τους, θέτουν αμέσως το γνωστό ερώτημα. Αφού ενδιαφέρονται τόσο πολύ, γιατί δεν έρχονται να μας ελευθερώσουν από την τουρκική κατοχή; Το ερώτημα ακούγεται λογικό, αλλά στην ουσία του είναι αφελές και απλοϊκό. Η Κυπριακή Δημοκρατία δεν έχει αποφασίσει ένοπλο αγώνα για απελευθέρωση. Καμία πολιτική δύναμη δεν λέει ότι πρέπει να πάμε σε πόλεμο για να διώξουμε την Τουρκία. Όλοι, χωρίς εξαίρεση, μιλούν για πολιτική λύση, για διαπραγματεύσεις και για διαδικασία μέσα από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, όσο κι αν ο οργανισμός αυτός έχει αποδείξει πολλές φορές τα όριά του. Δεν μπορείς λοιπόν από τη μια να λες ότι θέλεις λύση με διαπραγμάτευση και από την άλλη να ζητάς από άλλους να κάνουν πόλεμο για λογαριασμό σου. Δεν δουλεύει έτσι η πραγματική ζωή, όσο κι αν μερικοί προτιμούν τα εύκολα συνθήματα.
Το σημαντικό είναι άλλο. Για πρώτη φορά βλέπουμε τόσο καθαρά μια συλλογική κίνηση προστασίας της Κύπρου ως ευρωπαϊκού χώρου και αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία. Για χρόνια η Κύπρος αντιμετωπιζόταν από πολλούς εταίρους σαν μια μακρινή υπόθεση της Ανατολικής Μεσογείου και σαν ένα πρόβλημα που αφορά κυρίως τους Ελληνοκυπρίους και την Ελλάδα. Τώρα όμως τα πράγματα φαίνεται να αλλάζουν, καθώς η παρουσία ευρωπαϊκών δυνάμεων στην περιοχή δείχνει ότι η Κύπρος αντιμετωπίζεται πιο σοβαρά ως εξωτερικό σύνορο της ΕΕ.
Η στάση της Ελλάδας έχει φυσικά ξεχωριστή σημασία. Όχι μόνο λόγω των δεσμών με την Κύπρο, αλλά και γιατί δείχνει στην πράξη ότι θεωρεί την ασφάλεια της Κυπριακής Δημοκρατίας δική της ευθύνη και αυτό δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι πολιτικό μήνυμα με βάρος.
Δίπλα στην Ελλάδα στέκονται και άλλες ευρωπαϊκές χώρες, που επίσης αναγνωρίζουν ότι υπάρχει κίνδυνος στην περιοχή και ότι αυτός ο κίνδυνος δεν αφορά μόνο ένα μικρό νησί στην άκρη του χάρτη.
Όταν εταίροι μας στέλνουν δυνάμεις για προστασία, σημαίνει ότι αναγνωρίζουν πως υπάρχει απειλή και όταν αυτή η αναγνώριση γίνεται συλλογικά, τότε αποκτά ακόμα μεγαλύτερη σημασία. Είναι σαν να λένε πως η Κύπρος δεν είναι μόνη της, ούτε είναι μια ασήμαντη γωνιά που την θυμούνται μόνο στις επετείους και στις ανακοινώσεις.
Αυτό ασφαλώς δεν λύνει το Κυπριακό και δεν τερματίζει την τουρκική κατοχή. Βεβαίως δεν αλλάζει από μόνο του τα δεδομένα, όμως δείχνει κάτι που δεν υπήρχε σε αυτό τον βαθμό μέχρι σήμερα. Αρχίζει να διαμορφώνεται μια πιο καθαρή ευρωπαϊκή αντίληψη για την ασφάλεια των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ και αυτό είναι σημαντικό, γιατί η ασφάλεια είναι η βάση για όλα τα υπόλοιπα. Χωρίς ασφάλεια δεν υπάρχει ούτε σταθερότητα, ούτε σοβαρή εξωτερική πολιτική, ούτε πραγματική προοπτική. Οι καιροί δεν σηκώνουν αυταπάτες και πατριωτικές κορώνες χωρίς αντίκρισμα.
Typos
Cyprus is Not Alone, and That Matters
The author analyzes the growing international support for Cyprus, emphasizing that the security of Cyprus is now considered the security of Europe. Countries such as Greece, France, Italy, Spain, the Netherlands and Germany demonstrate this support by sending military forces to the region. The author rejects the idea of a direct military intervention to liberate Cyprus, given the preference for a political solution and negotiations. He points out that the collective movement to protect Cyprus as a European country is an important step, as for years Cyprus has been treated as a regional issue. Greece's stance is particularly important, as it considers the security of Cyprus to be its own responsibility.
