Geopolitics is Not a Space for Sentimentality

Η είδηση της τηλεφωνικής επικοινωνίας μεταξύ του Προέδρου Χριστοδουλίδη και του Βολοντίμιρ Ζελένσκι την πρώτη κιόλας μέρα του χρόνου, δεν ήταν απλώς μια εθιμοτυπική ανταλλαγή ευχών.
Η επιβεβαίωση πως ο Ουκρανός Πρόεδρος θα βρεθεί στη Λευκωσία στις 7 Ιανουαρίου για την τελετή έναρξης της Κυπριακής Προεδρίας του Συμβουλίου της ΕΕ, αποτελεί μια διπλωματική επιτυχία που αναβαθμίζει το κύρος της Κυπριακής Δημοκρατίας σε μια κρίσιμη συγκυρία.
Ωστόσο, όπως συμβαίνει συχνά στα καθ’ ημάς, πριν καλά καλά στεγνώσει το μελάνι των ανακοινώσεων, άρχισαν να ψιθυρίζονται τα γνωστά «παράπονα». Γιατί ο Ζελένσκι δεν κάνει ρητή αναφορά στην τουρκική εισβολή και κατοχή; Γιατί δεν ταυτίζει δημόσια το δράμα της δικής του χώρας με εκείνο της Κύπρου;
Η εξωτερική πολιτική και η εθνική επιβίωση δεν ασκούνται με όρους ηθικοπλαστικούς, αλλά με όρους ψυχρού ρεαλισμού. Ο Ζελένσκι ηγείται ενός κράτους που δίνει μάχη για την ύπαρξή του απέναντι σε έναν κολοσσό. Σε αυτή τη μάχη, η Τουρκία δεν είναι απλώς ένας γείτονας, αλλά είναι ένας παίκτης «κλειδί».
Για την Ουκρανία, το να ανοίξει μέτωπο με την Άγκυρα αυτή τη στιγμή θα ισοδυναμούσε με στρατηγική αυτοκτονία. Η εφαρμογή της Συνθήκης του Μοντρέ από την Τουρκία εμποδίζει τη διέλευση επιπλέον ρωσικών πολεμικών πλοίων στη Μαύρη Θάλασσα. Μια ρήξη με τον Ερντογάν θα μπορούσε να αλλάξει τις ισορροπίες εις βάρος του ουκρανικού ναυτικού.
Επίσης τα τουρκικά drones Bayraktar έγιναν σύμβολο της ουκρανικής αντίστασης στα πρώτα στάδια του πολέμου, ενώ η αμυντική συνεργασία των δύο χωρών είναι ζωτικής σημασίας για τον εξοπλισμό του Κιέβου.
Τέλος η Τουρκία παραμένει ένας από τους ελάχιστους διαύλους επικοινωνίας με τη Μόσχα, έχοντας παίξει κομβικό ρόλο στη συμφωνία για τα σιτηρά και στις ανταλλαγές αιχμαλώτων.
Είναι, λοιπόν, δυνατόν να περιμένουμε από έναν ηγέτη που καίγεται το σπίτι του, να βγει και να καταγγείλει τον μοναδικό του «προμηθευτή» και «θυρωρό» για ένα ζήτημα που, όσο δίκαιο κι αν είναι, δεν αφορά την άμεση επιβίωση του δικού του λαού;
Αντί να μεμψιμοιρούμε για το τι δεν λέει ο Ζελένσκι, ας δούμε τι κάνει. Η επιλογή του να παρευρεθεί στην έναρξη της Κυπριακής Προεδρίας στις 7 Ιανουαρίου στέλνει ξεκάθαρο μήνυμα για το πως αντιμετωπίζει την Κυπριακή Δημοκρατία, σε αντίθεση με τον Πούτιν και τον Λαβρόφ που εδώ και χρόνια παίζουν με τις λέξεις μιλώντας για Βόρεια Κύπρο.
Η Ουκρανία επενδύει στην Κύπρο ως τον «έντιμο διαμεσολαβητή» εντός της ΕΕ που μπορεί να προωθήσει τα ενταξιακά της κεφάλαια. Επίσης η παρουσία Ζελένσκι στη Λευκωσία υπογραμμίζει ότι η Κύπρος είναι το ακραίο ανατολικό σύνορο της Ευρώπης, μια γέφυρα σταθερότητας σε μια φλεγόμενη περιοχή.
Το γεγονός ότι ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης τονίζει διαρκώς πως η στήριξή μας πηγάζει από το γεγονός ότι είμαστε και εμείς θύματα εισβολής, γίνεται αποδεκτό από το Κίεβο. Η σιωπή του Ζελένσκι δεν είναι άγνοια, είναι διπλωματική ανάγκη.
Η Κυπριακή Δημοκρατία, ως κράτος-μέλος της ΕΕ, οφείλει να συμπεριφέρεται ως ώριμος εταίρος. Η επίσκεψη Ζελένσκι είναι μια ευκαιρία να δείξουμε ότι η Κύπρος μπορεί να διαχειριστεί μείζονα ευρωπαϊκά ζητήματα, χωρίς να εγκλωβίζεται σε ένα εσωστρεφές σύνδρομο καταδίωξης. Στη γεωπολιτική σκακιέρα, κερδίζει όποιος βλέπει την επόμενη κίνηση, όχι όποιος κλαίει πάνω από το πιόνι που χάθηκε πριν από 50 χρόνια, γιατί η παρτίδα δεν χάθηκε.