A Daughter's Wisdom: A Response to Workplace Irony

Εχθές το μεσημέρι, κάνοντας την καθιερωμένη κούρσα, παίρνοντας τη δεκάχρονη κόρη μου και τη φίλη της από το σχολείο, δεν μίλησα. Δεν είπα κουβέντα. Είχα μια πολύ δύσκολη ημέρα στη δουλειά και ενώ συνήθως τα εξωγηπεδικά προβλήματα τα αφήνω εκτός γηπέδου, ιδιαίτερα όταν η ροκόλα έχει μπει ήδη στον αγωνιστικό χώρο, εχθές, δεν μπορούσα να το ξεπεράσω και ήμουν τραγικά σιωπηλή. Τόσο σιωπηλή, που οι ροκόλες ανησύχησαν. «Μάμι είσαι καλά; Έγινε κάτι;».
Αν πρέπει να ξέρετε κάτι για εμένα είναι πως δεν καταφεύγω ποτέ σε ψέματα, ενώ σπάνια λέω μαλακίες. Εννοείται λοιπόν πως στη ροκόλα, είπα την αλήθεια: «Αγάπη μου ήταν μια πολύ δύσκολη μέρα στη δουλειά». «Γιατί μάμι μου;» ρώτησε το κορίτσι μου. «Με ειρωνεύτηκε δημοσίως κάποιος. Πληγώθηκα γιατί πρωτίστως είχα εκτίμηση σε αυτόν τον άνθρωπο και δεν το περίμενα, και δευτερευόντως γιατί η επιλογή μου να μην απαντήσω, ενδεχομένως να θεωρήθηκε αδυναμία». Η αλήθεια είναι πως μίλαγα στον εαυτό μου και προσπαθούσα κατά βάση να εκλογικεύσω τα συναισθήματά μου. Προς έκπληξή μου η απάντηση της ροκόλας με συντάραξε: «Καλώς ήρθες στον κόσμο των παιδιών». «Τώρα ξέρεις πώς αισθανόμαστε εμείς συνέχεια, ιδιαίτερα στο σχολείο. Ακόμη και οι δασκάλες μας ειρωνεύονται μάμι και νομίζουν πως δεν το καταλαβαίνουμε, επειδή επιλέγουμε να μην απαντάμε».
Ου γαμ@το! Αυτό πόνεσε αναγνώστη. Ήταν «χοντρό» και βρήκε στόχο. Η μικρή όμως προφανώς το έχει φιλοσοφήσει και η συμβουλή της ήταν αυτομάτου βολής και οπλίσεως!
«Δεν θα πρέπει να ανησυχείς μάμι, ούτε να στενοχωριέσαι! Δεν είσαι εσύ υπεύθυνη για το τι βγαίνει από το στόμα του κάθε ανθρώπου. Το τι λέει ο καθένας είναι πρόβλημα δικό του, μην το αφήσεις να γίνει δικό σου».
Σοκ! Σκεφτόμουνα πως αυτό το παιδί αποκλείεται να είναι δικό μου, αλλά είναι εντυπωσιακό πόσο μου μοιάζει! Ουάου, εγώ το έκανα όλο αυτό; Βέβαια επειδή δεν την έκανα μόνη μου, συμπλήρωσε «Νομίζω όμως μάμι πως αν θέλουν πόλεμο, θα πρέπει να τους τον δώσεις!».
Η κουβέντα συνεχίστηκε με όσα ανόητα και αχρείαστα σχόλια κάνει η ελαφρόμυαλη και προφανώς χασκιασμένη δασκάλα της κόρης μου, τα οποία δεν χρειάζεται να σου εξιστορήσω με τρομερές λεπτομέρειες… αυτή την εβδομάδα.
Έχω σκοπό όμως να ρωτήσω την ίδια, η οποία κι αυτή -ακριβώς όπως και όσοι ετοιμοθάνατοι ειρωνεύτηκαν εμένα- εκλαμβάνει τη σιωπή της κόρη μου ως κώφωση ή αδυναμία. Να ξεκαθαρίσω κάτι εκ μέρους της: είναι απλά η νηνεμία πριν την καταιγίδα, ή την καταγγελία, ή την απόλυση… γατάκια!