We Are at War with Organized Crime: Arm the Minister, a Commando Team is Needed

Το οργανωμένο έγκλημα ξεπέρασε κάθε όριο. Της ανοχής. Της λογικής. Της ασφάλειας. Της αξιοπιστίας του κράτους. Δεν μιλάμε πια για απλές συγκρούσεις. Ούτε για μεμονωμένα περιστατικά. Πλέον, ο υπόκοσμος δρα ανοιχτά. Θρασύτατα. Προκλητικά. Οι φατρίες του υποκόσμου συμπεριφέρονται σαν να ελέγχουν εδάφη που τους ανήκουν. Ο τρόπος δράσης τους γίνεται ολοένα και πιο προκλητικός. Ακόμη και στην εξώπορτα μιας Αστυνομικής Διεύθυνσης. Λες και το θράσος τους δοκιμάζει αντοχές. Πλέον, αυτό μας αφορά όλους!
Φτάνουν τα λόγια. Φτάνουν οι καταδίκες. Φτάνουν και οι διαβεβαιώσεις περί μηδενικής ανοχής. Όταν το οργανωμένο έγκλημα βγαίνει στον δρόμο, τρομοκρατεί και στέλνει μηνύματα ισχύος, έχουμε σύγκρουση. Και όταν υπάρχει σύγκρουση, υπάρχει και πόλεμος. Αυτό καλείται ο κάθε Κύπριος, είτε ανήκει στο χώρο της πολιτικής, είτε υπηρετεί το κράτος, είτε είναι απλός πολίτης, να εμπεδώσει.
Τα όσα εκτυλίχθηκαν στη Λάρνακα είναι η κορύφωση. Χρόνια τώρα παρακολουθούμε το οργανωμένο έγκλημα να θεριεύει. Φτάσαμε πια στη στιγμή που ο υπόκοσμος με θράσος κραυγάζει ότι δεν φοβάται. Ότι θεωρεί το κράτος αδύναμο. Διστακτικό. Εγκλωβισμένο σε νομικά κενά και σε πολιτικές αδυναμίες. Αν αυτό δεν αντιμετωπιστεί τώρα, αποφασιστικά και τολμηρά, τότε δεν θα υπάρξει αύριο.
Μέσα σε αυτή τη σκοτεινή πραγματικότητα την οποία προκάλεσαν όσα συνέβησαν στη Λάρνακα, ιδιαίτερη βαρύτητα αποκτούν οι τοποθετήσεις του νέου Υπουργού Δικαιοσύνης. Όχι γιατί ωραιοποιούν την κατάσταση, αλλά ακριβώς επειδή την περιγράφουν ωμά. «Το έγκλημα έχει αποθρασυνθεί», λέει. Το κράτος «δεν έχει όλα τα εφόδια» παραδέχεται. Αυτές οι κουβέντες δεν είναι επικοινωνιακές. Είναι πολιτικά βαριές. Και δημιουργούν ευθύνη.
Κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι υποδηλούν και αδυναμία του κράτους. Όμως, για πρώτη φορά γίνεται αυτή η παραδοχή. Αυτή είναι η αξία της. Όταν εκείνος ο οποίος καλείται να πολεμήσει έναν τόσο επικίνδυνο αντίπαλο, τολμά δημοσίως να ισχυριστεί την αδυναμία του, τότε υπάρχει ελπίδα. Επειδή ξέρει πού πατά. Επειδή δείχνει στην κοινωνία ότι αφού ξέρει πού πατά, αξίζει να τον εμπιστευτεί. Ώστε να βρει τρόπο να υπερβεί την αδυναμία. Και να χτυπήσει τον ισχυρό αντίπαλο εκεί όπου θα πονέσει.
Ο Φυτιρής δείχνει μέχρι στιγμής να διαθέτει τσαγανό. Κυρίως, δείχνει διάθεση να συγκρουστεί. Μιλά ανοιχτά για οργανωμένο έγκλημα. Για φατρίες που ανταγωνίζονται μεταξύ τους. Για ανάγκη να παταχθεί στη ρίζα του το κακό. Καλεί τη Βουλή να κινηθεί άμεσα. Να ξεμπλοκάρει νομοθεσίες. Να δώσει εργαλεία στην Αστυνομία ώστε το κράτος να πάψει να τρέχει πίσω από τον υπόκοσμο.
Αυτό είναι το σημείο μηδέν. Από εδώ και πέρα, κανείς δεν δικαιούται να κρύβεται. Απαιτείται γενική κινητοποίηση. Όλα τα κόμματα οφείλουν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Όλες οι υπηρεσίες να λειτουργήσουν συντεταγμένα. Ολόκληρη η κοινωνία να καταλάβει ότι η ουδετερότητα δεν έχει χώρο. Ή είσαι με το κράτος δικαίου ή αφήνεις την παρανομία να κυριαρχήσει.
Πρέπει να παραμεριστεί η μικροπολιτική. Πρέπει να παραμεριστούν οι ιδεοληψίες. Πρέπει να παραμεριστούν τα φοβικά σύνδρομα. Όταν η κοινωνία απειλείται, η Δημοκρατία οφείλει να αμυνθεί.
Λοιπόν ναι, πρέπει να δοθούν στον Υπουργό όλα τα απαραίτητα όπλα. Όχι μεταφορικά, κυριολεκτικά και θεσμικά. Η νομοθεσία πρέπει να αλλάξει αμέσως. Χρειάζεται ειδικό σώμα. Με εκπαίδευση τύπου κομάντος. Που να μην λειτουργεί αμυντικά, αλλά επιθετικά. Ένα σώμα που να χτυπά γρήγορα. Στοχευμένα. Αλύπητα. Εκεί που πονά ο υπόκοσμος. Στα δίκτυα, στα χρήματα, στους ανθρώπους-κλειδιά.
Παράλληλα, η τεχνολογία δεν μπορεί να συνεχίσει να αντιμετωπίζεται μόνο ως απειλή για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ο υπόκοσμος χρησιμοποιεί προηγμένα μέσα επικοινωνίας. Αν το κράτος δεν μπορεί να παρακολουθεί, να χαρτογραφεί και να προλάβει, τότε απλώς θα μετρά ζημιές. Χρειάζεται σύγχρονο νομικό πλαίσιο για τις παρακολουθήσεις. Που να βρίσκεται ένα βήμα μπροστά από τον υπόκοσμο αλλά κι ένα βήμα πίσω από την καταπάτηση δικαιωμάτων των υπόλοιπων πολιτών.
Τίποτα από αυτά, όμως, δεν θα πετύχει χωρίς τους πολίτες. Η έκκληση του Φυτιρή για καταγγελίες, ακόμη και ανώνυμες, είναι κρίσιμη. Ο φόβος είναι το οξυγόνο του οργανωμένου εγκλήματος. Αν δεν του το στερήσουμε, καμία αστυνομική επιχείρηση δεν θα είναι αρκετή.
Απευθυνόμαστε, όμως, και στον ίδιο τον Κώστα Φυτιρή. Οφείλεις να προχωρήσεις μέχρι τέλους. Να συγκρουστείς. Να αντέξεις. Να μη συμβιβαστείς με ημίμετρα και «ισορροπίες». Δεν αρκεί να αλλάξεις την ονομασία στην ταμπέλα των Φυλακών. Δεν αρκεί η ανέγερση νέων Φυλακών. Μέχρι το 2030 ο πόλεμος θα βρίσκεται σε εξέλιξη.
Μην παρασυρθείς από ξεπερασμένες αποτυχημένες υποδείξεις κάποιων γραφείων στο Αρχηγείο της Αστυνομίας. Δοκιμάστηκαν για χρόνια και δεν μπόρεσαν. Φτιάξε δική σου ομάδα. Με ανθρώπους που έχουν παπάρια στην ψυχή. Και θα είναι έτοιμοι να κτυπήσουν κατά μέτωπο τον υπόκοσμο. Χωρίς γραφειοκρατικά δεσμά. Χωρίς πολιτικές παρεμβάσεις.
Γιατί μόνο μέσα από τη σύγκρουση θα καθαρίσει το τοπίο. Μόνο έτσι μπορεί να επιστρέψει η ασφάλεια. Μόνο έτσι θα σταλεί το μήνυμα ότι σε αυτή τη χώρα δεν κυβερνούν οι φατρίες και ο φόβος, αλλά το κράτος και ο νόμος. Η Λάρνακα σήμανε την κήρυξη του πολέμου. Αν το κράτος δεν τον κερδίσει, το κόστος θα το πληρώσει η κοινωνία.