It's Not a 'Peace Council,' It's Trump's Power Game

Του Πατριάρχη
Όσοι πίστεψαν ότι ο Ντόναλντ Τραμπ θα περιοριζόταν στην «εργολαβική» ανοικοδόμηση της Γάζας και την φαντασίωση του να την μετατρέψει σε Ριβιέρα, μάλλον δεν κατανόησαν ακόμα το μέγεθος του ναρκισσισμού, της εγωπάθειας και της ιδιοτέλειας του Προέδρου των ΗΠΑ. Αυτό που ξεκίνησε ως ένα ad hoc όργανο για την επίβλεψη της ανθρωπιστικής βοήθειας και της ανοικοδόμησης των ερειπίων της Γάζας, μεταλλάχθηκε με συνοπτικές διαδικασίες στο Νταβός, πριν από μερικά 24ωρα, σε κάτι πολύ πιο σκοτεινό και επικίνδυνο. Το Board of Peace (Συμβούλιο Ειρήνης), το οποίο σχεδιάστηκε από τον Τραμπ ως ένα μόνιμο, παγκόσμιο «διευθυντήριο» υπό την απόλυτη εποπτεία του Αμερικανού Προέδρου, που φιλοδοξεί να λειτουργήσει ως ένας παρα-ΟΗΕ, παρακάμπτοντας τη διεθνή νομιμότητα και το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.
Η παγίδα στήθηκε αριστοτεχνικά. Το Συμβούλιο αυτό δεν εδράζεται στο Διεθνές Δίκαιο, αλλά στην προσωπική επιρροή και το «πορτοφόλι». Μάλιστα με την είσοδο της Τουρκίας και την πρόσκληση προς τη Ρωσία (την οποία ο Πούτιν εξετάζει σοβαρά με το βλέμμα στα δισεκατομμύρια της που μπορεί να του φέρει η μόνιμη έδρα), ο Τραμπ δημιουργεί μια λέσχη ισχυρών όπου ο επιτιθέμενος και ο αμυνόμενος κάθονται στο ίδιο τραπέζι, όχι για να λογοδοτήσει ο παραβάτης, αλλά για να λάβει μέρος στην δημιουργία σφαιρών επιρροής.
Για την Κύπρο και την Ελλάδα, η συμμετοχή σε ένα τέτοιο όργανο δεν είναι μια απλή διπλωματική γραφειοκρατική απόφαση, αλλά μια ηθική και νομική αυτοκτονία.
Η θέση του Προέδρου Χριστοδουλίδη και του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη είναι κυριολεκτικά τραγική. Από τη μία πλευρά, μια άρνηση συμμετοχής στο Board of Peace θα εκλαμβανόταν από τον Τραμπ ως προσωπική προσβολή και εχθρική ενέργεια, με πιθανές άμεσες επιπτώσεις στις διμερείς σχέσεις με τις ΗΠΑ, ειδικά σε μια εποχή που η αμερικανική υποστήριξη στα εξοπλιστικά ζητήματα και την ενέργεια θεωρείται κρίσιμη και από την άλλη, η αποδοχή ισοδυναμεί με νομιμοποίηση των παρανομιών. Πώς θα μπορούσε η Λευκωσία να συμμετέχει σε ένα όργανο «ειρήνης» μαζί με την Τουρκία, όταν η Άγκυρα συνεχίζει να κατέχει το 37% του κυπριακού εδάφους; Πώς μπορεί η Αθήνα να συνυπάρχει σε ένα σώμα που υποτίθεται ότι προασπίζει τη σταθερότητα, με μια Ρωσία που ισοπεδώνει την Ουκρανία και μια Τουρκία που αμφισβητεί την κυριαρχία στο Αιγαίο;
Η αποδοχή της πρόσκλησης Τραμπ αποτελεί de facto αναγνώριση ότι η ισχύς και το θράσος υπερέχουν του Δικαίου.
Η συμμετοχή της Ρωσίας και της Τουρκίας στο Συμβούλιο αυτό, την ώρα που παραβιάζουν κάθε έννοια Διεθνούς Δικαίου, μετατρέπει το Board of Peace σε ένα πλυντήριο παρανομιών. Αν η Κύπρος και η Ελλάδα, απεμπολούν το ισχυρότερο όπλο τους, που είναι η επίκληση της διεθνούς νομιμότητας. Αν το «Δίκαιο» ορίζεται πλέον από τις διαθέσεις του Προέδρου Τραμπ και τις οικονομικές συνεισφορές των μελών, τότε η Κύπρος παύει να είναι θύμα εισβολής και μετατρέπεται σε ένα «προς διευθέτηση» ζήτημα σε μια ιδιωτική ατζέντα.
Είναι προφανές ότι ο Τραμπ χρησιμοποιεί τη Γάζα ως «δούρειο ίππο» για να επιβάλει μια νέα τάξη πραγμάτων, όπου ο ΟΗΕ θα είναι διακοσμητικός και οι αποφάσεις θα λαμβάνονται σε κλειστά γραφεία με όρους real estate.
Η Κύπρος και η Ελλάδα οφείλουν να κινηθούν με χειρουργική ακρίβεια. Η συμμετοχή σε ένα όργανο που περιφρονεί τις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας για το Κυπριακό και την κυριαρχία των κρατών, είναι μια παγίδα στην οποία αν πέσουμε δεν θα υπάρχει πισωγύρισμα. Η «ειρήνη» του Τραμπ δεν φαίνεται να αφορά το Δίκαιο, αλλά τη διευθέτηση των συμφερόντων των ισχυρών, ακόμα κι αν αυτοί είναι οι ίδιοι που παρανομούν.