From the 'Chichifiogkos' to the Sloppy and Now to the Ridiculous

Η Μαρία Άνχελα Ολγκίν στο στόχαστρο του ψευδοπατριωτισμού. Αναμενόμενο. Απλά άργησε να έρθει η κριτική. Της δόθηκε αρκετή περίοδος χάριτος και κανονικά θα πρέπει να είναι ευχαριστημένη. Ακόμα θα πρέπει να είναι ευγνώμων γιατί οι χαρακτηρισμοί που της αποδίδονται είναι ήπιοι, προς το παρόν βέβαια. Άλλο το ο «τσιτσιφιόγκος» του 'Εσπεν Μπαρθ Άϊντα και άλλο το «αστεία» για την κυρία Ολγκίν.
Πρώτος έσυρε το χορό ο διαπραγματευτής Μενέλαος Μενέλαου, προφανώς κατόπιν συνεννόησης με τον ΠτΔ και μετά ο ίδιος ο Πρόεδρος, αποκαλώντας τα επιχειρήματά της αστεία. Αφορμή προκάλεσε το άρθρο γνώμης που δημοσίευσε η Κολομβιανή διπλωμάτης. Και η Τζέην Χολ Λουτ πέρασε απο τα πυρά των άμωμων και αμόλυντων, αλλά με την κυρία Ολγκίν υπάρχει μια δυσκολία στα επίθετα. Μιαν ευπαρουσίαστη γυναίκα δεν τη λες ατημέλητη. Πού θα πάει όμως τώρα που την πιάσαμε στο στόμα μας, θα την χαρακτηρίσουμε καταλλήλως. Τα πυρά εναντίον της Άνχελα Ολγκίν είχαν και παράπλευρες απώλειες. Όποιος τολμά να εκφέρει άποψη εναντίον των επικριτών της, μπαίνει στο στόχαστρο των φωστήρων μας. Κλασικό παράδειγμα ο Αβέρωφ Νεοφύτου. Τόλμησε να πει το αυτονόητο, οτι δηλαδή η κριτική του Προέδρου κατά της απεσταλμένης του ΓΓ ήταν ατυχέστατη και δέχθηκε και αυτός πυρά απο τα παπαγαλάκια του λόφου.
Πραγματικά δεν είμαι σίγουρος αν είμαστε για κλάματα ή για γέλια. Πάντως για τα μπάζα σίγουρα είμαστε. Το θετικό για την Κολομβιανή διπλωμάτη είναι ότι δεν διατρέχει κανέναν κίνδυνο. Εμείς είμαστε γνωστοί για την αντίθεσή μας στην έμφυλη βία. Εκτός από μερικά περιστατικά βιασμών και ξυλοφορτώματος, σεβόμαστε το ασθενές φύλο. Άλλωστε υπάρχει και απόφαση του ΕΔΔΑ για το γεγονός αυτό. Θυμόμαστε όλοι την αναφορά του ευρωπαϊκού δικαστηρίου για τον βοηθό γενικό εισαγγελέα.
Τις προάλλες, ο Έλληνας πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, είχε μια επιτυχή συνάντηση με τον Τούρκο πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν στην Άγκυρα, με σκοπό την εξομάλυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, κάτι που θα βοηθήσει το εθνικό μας θέμα και εμείς, εν τη βλακεία μας, τρέξαμε «αρωγοί» στη δημιουργία καλού κλίματος καταγγέλλοντας την Τουρκία για παραβιάσεις στην Κύπρο.
Το “ατόπημα” της κυρίας Ολγκίν ήταν η δήλωσή της ότι οι βουλευτικές εκλογές του ερχόμενου Μαΐου επηρεάζουν τις εξελίξεις στο Κυπριακό. Αυτό είναι που ανάγκασε τον Πρόεδρο να χαρακτηρίσει τη θέση αυτή της απεσταλμένης των ΗΕ ως αστεία. Και εγώ διαφωνώ με την Κολομβιανή διπλωμάτη. Εκτός από τις βουλευτικές εκλογές, αυτό που επηρεάζει περισσότερο τις διεργασίες στο εθνικό θέμα, είναι οι προεδρικές εκλογές του 2028. Οι βουλευτικές εκλογές του Μαΐου επηρεάζουν τις θέσεις, τοποθετήσεις και αντιδράσεις των κομμάτων της λύσης. Ο μπαμπούλας του ΕΛΑΜ τους δένει τα χέρια και τους κλείνει το στόμα. Από την άλλη, οι προεδρικές του 2028, επηρεάζουν τις κινήσεις της επίσημης μας πλευράς, δηλαδή του ΠτΔ.
Αυτό που δεν αντιλαμβάνεται ο κύριος Πρόεδρος είναι ότι η κυρία Ολγκίν και ο νέος Τ/κ ηγέτης δεν μιλούν για συνομιλίες για να συνομιλούμε, αλλά για συνομιλίες οι οποίες θα έχουν θετική κατάληξη. Δεν κατηγόρησε κανένας τον Πρόεδρο ότι δεν είναι έτοιμος για συνομιλίες για χάριν των συνομιλιών. Έτοιμος για λύση δεν είναι. Πώς μπορεί ο Νίκος Χριστοδουλίδης, ο οποίος έχει ως ύψιστο στόχο την επανεκλογή του, να προχωρήσει σε λύση, όταν γνωρίζει ότι με αυτόν τον τρόπο θα χάσει τη στήριξη του απορριπτισμού ή οποία είναι η μόνη του ελπίδα για επανεκλογή;
Για μένα ένα είναι το ατόπημα της κυρίας Ολγκίν. Το ότι συνεχίζει ακόμα να ασχολείται μαζί μας. Μιά διεθνούς κύρους διπλωμάτης θα έπρεπε τουλάχιστον να γνωρίζει ότι η βλακεία είναι ανίκητη. Πώς είναι δυνατόν να ασχολείται με μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης όταν ο υπουργός Εξωτερικών του νότου δηλώνει, με περισσή επιπολαιότητα, ότι η Κύπρος είναι χριστιανικό κράτος; Πώς είναι δυνατόν να προχωρήσει η οποιαδήποτε πρωτοβουλία όταν ο υπουργός Εξωτερικών της Κυπριακής Δημοκρατίας, καθηγητής συνταγματικού δικαίου, δεν γνωρίζει το σύνταγμα του κράτους στο οποίο υπηρετεί ως υπουργός Εξωτερικών; Πώς είναι δυνατόν να οικοδομηθεί εμπιστοσύνη μεταξύ των δύο κοινοτήτων, όταν ο κάθε Κόμπος δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη της άλλης κοινότητας; Αυτά σημαίνει η βλακώδης δήλωση Κόμπου, ότι η Κύπρος είναι ένα χριστιανικό κράτος.
Αυτό είναι το επιεικώς αστείο, γελοίο θα έλεγα, κύριε Πρόεδρε και όχι το προφανές επιχείρημα της κυρίας Όλγκίν. Ακόμα χειρότερο είναι η μη αντίδραση του Νίκου Χριστοδουλίδη στη βλακεία Κόμπου, κάτι που αποδεικνύει ότι και ο Πρόεδρος, ο πανέτοιμος για λύση, ασπάζεται την άποψη Κόμπου, δηλαδή δεν αναγνωρίζει την άλλη κοινότητα και ούτε σέβεται το σύνταγμα του κράτους που προεδρεύει.
Ο Αντόνιο Γκουτέρες, μέσω του εκπροσώπου του, στήριξε πλήρως την απεσταλμένη του, κάτι το οποίο δείχνει την ενόχληση του ΓΓ με την πλευρά μας. Ίσως θα πρέπει ο εκάστοτε ΓΓ, με τον διορισμό απεσταλμένου ή αντιπροσώπου του να ετοιμάζει και μια δήλωση στήριξης. «Ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες έχει πλήρη εμπιστοσύνη στην προσωπική του απεσταλμένη και συμμερίζεται την άποψη ότι απαιτείται περισσότερη πρόοδος μεταξύ των ηγετών». Σε ερώτηση για το επίμαχο άρθρο γνώμης της κυρίας Ολγκίν, ο Στεφάν Ντουζαρίκ είπε, «το άρθρο αντικατοπτρίζει τις παρατηρήσεις της προσωπικής απεσταλμένης σχετικά με τις πραγματικότητες επί του εδάφους».
Νομίζω αυτό που θα έπρεπε να απασχολήσει περισσότερο τον ΠτΔ δεν είναι το άρθρο γνώμης της κυρίας Ολγκίν αλλά το γεγονός ότι η πλειοψηφία του λαού διαφωνεί με τους χειρισμούς του στο Κυπριακό. Υπάρχουν μετρήσεις που δείχνουν ότι το ποσοστό που δεν εμπιστεύεται τον Πρόεδρο στη διαχείριση του εθνικού θέματος φτάνει μέχρι το 70% του λαού. Συνεπώς ας αφήσει ήσυχη την κυρία Ολγκίν γιατί αυτή τυγχάνει της πλήρους εμπιστοσύνης του ΓΓ, ενώ ο ίδιος δεν φαίνεται να διαθέτει το λαϊκό έρεισμα.
Όλοι ανεξαιρέτως οι αντιπρόσωποι και απεσταλμένοι έτυχαν της ίδιας αντιμετώπισης από την ε/κ πλευρά. Όλοι φιλότουρκοι και μεροληπτικοί, γιατί είχαν το θάρρος να καταγράφουν αλήθειες. Αντί να τους είμαστε ευγνώμονες που κρατούν ίσες αποστάσεις, αδικώντας πολλές φορές την άλλη πλευρά, διαμαρτυρόμαστε.
Η ετοιμότητά μας για λύση δεν πείθει πλέον κανένα. Μπορεί να θεωρούμε όλους τους αντιπροσώπους των ΗΕ εχθρικούς απέναντί μας, για να ικανοποιήσουμε συμφέροντα και φιλοδοξίες, αλλά ξεχνούμε ότι ο μεγαλύτερος εχθρός αυτού του δύσμοιρου τόπου είμαστε εμείς οι ίδιοι. Για την κατάντια μας δεν φταίνε οι τσιτσιφιόγκοι, οι ατημέλητες και οι γελοίες, αλλά η δική μας εθνική ανεπάρκεια, ο μικρομεγαλισμός και η υπεροψία.