Unpopular opinion: Πού ακριβώς χάθηκαν οι αξίες μας;

Στην Κύπρο του 2026, όταν μιλάς για αξίες και αλληλεγγύη, σε κοιτάνε λες και τους είπες ότι χθες το πρωί ήπιες καφέ με ένα εξωγήινο ή ότι ο Ούτοπος θα είναι ο επόμενος Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
Γιατί συμβαίνει αυτό; Έλα μου ντε…
Καθημερινά αναρωτιέμαι αν έχουμε διαπιστώσει ότι οι συνθήκες στην Κύπρο μας έκαναν τόσο ατομικιστές που πλέον μας νοιάζει για το τομάρι μας και μόνο. Από κοινωνιολογικής άποψης μπορεί κανείς εύκολα να παρατηρήσει τους λόγους που μας οδήγησαν σε αυτή την κατάσταση, όμως από ιδεολογικής άποψης δυσκολεύομαι να το χωνέψω.
Τα σκάνδαλα, η ατιμωρησία, η θεσμική διαφθορά και οι κάκιστες συνθήκες διαβίωσης των συμπολιτών μας, σίγουρα έπαιξαν και παίζουν σημαντικό ρόλο. Όμως τι γίνεται με το μερίδιο που μας αναλογεί ως πολίτες, ως ζωντανά όντα μιας Δημοκρατίας; Έχουμε κάνει εμείς οι ίδιοι ποτέ την αυτοκριτική μας ή πάντα φταίει γενικά και αόριστα το «καταραμένο σύστημα»;
Και δεν αναφέρομαι στο σύστημα όπως το ορίζουν οι πολιτικές επιστήμες, αλλά όπως το ορίζουν οι απλοί πολίτες. Δηλαδή σαν ένα αόρατο μπαμπούλα ο οποίος ευθύνεται για όλα τα στραβά που συμβαίνουν γύρω μας και εμείς δεν έχουμε ούτε μια στάλα ευθύνης, παρά την όποια ανοχή ή συνενοχή μας. Τι θέλω να πω με όλα αυτά; Είναι απλό! Ως πολίτες έχουμε κι εμείς τη δική μας ευθύνη, είτε το παραδεχόμαστε είτε όχι. Ποια είναι η τελευταία φορά που στηρίξαμε το εμείς αντί το εγώ μας, στους χώρους εργασίας μας ή σε κάποιο κοινωνικό θέμα; Ποια είναι η τελευταία φορά που κοιτάξαμε το πρόβλημα του δίπλα μας και όχι μόνο το δικό μας; Το να φταίμε πάντα τον γείτονα αλλά να μην κάνουμε ποτέ αυτοκριτική για τα του οίκου μας και τις δικές μας ενέργειες, πράξεις ή αποφάσεις, μας καθιστά άβουλα όντα που απλά δεν θέλουμε να χαλάσουμε ούτε για λίγο τη «ζαχαρένια» μας. Μας καθιστά «Κυρ Παντελίδες», όπως λέει και το γνωστό τραγούδι, που τους νοιάζει μονάχα ο γιος τους να’ ναι καλά να αφήνει τ’ όνομα και τον παρά.
Φτάσαμε λοιπόν σε ένα σημείο όπου θέλουμε να ευτελίσουμε ακόμα και την πολιτική, γιατί εμείς οι ίδιοι αρνούμαστε να μελετήσουμε, να αξιολογήσουμε και να σχηματίσουμε μια ολοκληρωμένη άποψη για το ποιος πολιτεύεται για το δικό μας καλό, και ποιος για το προσωπικό του συμφέρον. Λες και αύριο αν τιμωρήσουμε τα παραδοσιακά κόμματα -δηλαδή τον μπαμπούλα στο δωμάτιο- και εκλέξουμε κάθε καρυδιάς σκαρίδη που ούτε νοιάστηκε ποτέ για τον δίπλα του, αυτός θα μας κάνει τη ζωή καλύτερη και δεν θα μας σερβίρει απλά βιντεάκια στο Τικ-τοκ, όπως συμβαίνει και σήμερα. Αν αυτό πιστεύεται, λυπούμε που σας το λέω αλλά «πλανάστε πλάνην ιχθυηρά». Αυτοί θα κληθούν αύριο να ψηφίσουν νόμους για εσάς και το μέλλον των παιδιών σας. Αν αυτό πραγματικά θέλετε, επιβεβαιώνετε το συλλογισμό μου και δυστυχώς θα είστε συνένοχοι γι’ αυτό που θα επακολουθήσει.
Και για να μην παρεξηγηθώ! Δεν λέω ότι δεν υπάρχει διαφθορά, υπάρχει και σε μεγάλο βαθμό μάλιστα, όμως με το να μηδενίζω οριζόντια τους πάντα και τα πάντα χωρίς να ξέρω πραγματικά το λόγο ή χωρίς να είμαι σε θέση να αιτιολογήσω γιατί κατηγορώ τους πάντες και τα πάντα γενικά και αόριστα, αυτό με καθιστά ημιμαθή και συνένοχο. Οι επιλογές υπάρχουν αλλά εμείς αρνούμαστε να τις δούμε, γιατί μας αποσπά την προσοχή μια μύτη κλόουν και ένα καλομονταρισμένο βίντεο. Αυτή είναι η θλιβερή πραγματικότητα, είτε μας αρέσει είτε όχι.
Το οξύμωρο δε είναι πως διαπιστώνω συχνά ότι οι ίδιοι πολίτες που τα βάζουν γενικά και αόριστα με το σύστημα, είναι οι ίδιοι που αύριο θα προσπαθήσουν να βάλουν μέσο για το παιδί τους. Είναι οι ίδιοι που θα σηκώσουν το τηλέφωνο και θα προσπαθήσουν να εξυπηρετηθούν από το ίδιο σύστημα που ίδιοι κατηγορούν. Είναι οι ίδιοι που θα έχουν παράνομους εργάτες από τρίτες χώρες ενώ την ίδια ώρα θα μας εμποτίζουν με ρητορική μίσους εργαλειοποιώντας το μεταναστευτικό πρόβλημα της χώρας μας. Σας έχω νέα! Στην τελική είναι όλοι αυτοί που συντηρούν το σύστημα και μάλιστα το επιβραβεύουν και από πάνω.
Και εδώ τίθεται το ερώτημα: Σε ποιο σημείο χάσαμε τις αξίες μας, που πήγε η ενσυναίσθηση και η αλληλεγγύη που μας χαρακτήριζε ως λαός; Αυτό δεν θα τολμήσω να το απαντήσω εγώ, όμως είναι μια ευκαιρία να κάνουμε και εμείς μια φορά την αυτοκριτική μας και να αναλογιστούμε για το μερίδιο ευθύνης που μας αναλογεί….
Υγ: Τροφή για σκέψη…