Η ΤΟΥΡΚΙΑ διαχρονικά τηρεί μια στάση «ισορροπιών» και πολιτικών- διπλωματικών ακροβατισμών. Είναι η γνωστή στάση του «επιτήδειου ουδέτερου». Αυτή η τακτική αποδίδει διαχρονικά. Κι αυτό επειδή, ενδεχομένως, τα συμφέροντα των διαφόρων τρίτων με την Άγκυρα είναι τόσο μεγάλα, ώστε να ανέχονται τα τερτίπια της κατοχικής δύναμης.
Ο,ΤΙ και να ισχύει, έχουμε αυτό το δεδομένο ενώπιον μας. Η Τουρκία, δηλαδή, να λειτουργεί εκτός διεθνούς πλαισίου και νομιμότητας. Κι αυτό δεν είναι τωρινό. Είναι μια τακτική που αποτελεί διαχρονική πολιτική του τουρκικού κράτους. Ο Βρετανός Πρωθυπουργός Ουνίστολ Τσόρτσιλ , στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου είχε συναντηθεί με τον Τούρκο ομόλογό του, Ισμέτ Ινονού, στο Κάιρο, τον Δεκέμβριο του 1943. Στα απομνημονεύματά του ο Τσόρτσιλ, έγραψε τα εξής: «Όταν ζητούσαμε από τους Τούρκους να δώσουν μια ευρύτερη ερμηνεία στην ουδετερότητά τους, παραχωρώντας τις αεροπορικές τους βάσεις απαντούσαν: ‘’Α, όχι! Δεν δεχόμαστε να παίξουμε παθητικό ρόλο’’.
Όταν πάλι τους ζητούσαμε να μπουν αποφασιστικά στον πόλεμο, αναφωνούσαν: ‘’Α, όχι! Δεν είμαστε αρκετά εξοπλισμένοι΄΄». Αυτή είναι η Τουρκία. Τότε και τώρα.
ΣΤΑ πιο πρόσφατα: Στον πόλεμο της Ουκρανίας, σε μια προσπάθεια να κρατήσει ισορροπίες επιδίωξε να αναδειχθεί… μεσολαβητής. Η πρόθεση αυτή, αν και μερικώς υλοποιήθηκε καθώς φιλοξένησε συναντήσεις Ρώσων και Ουκρανών αξιωματούχων, δεν απέδωσε. Ήταν, όπως αναφέρθηκε από τουρκικής πλευράς, μια προσπάθεια να βοηθήσει στην εκτόνωση της κρίσης και τον τερματισμό του πολέμου. Η προσπάθεια της ήταν ανεπαρκέστατη και οι κινήσεις της παρέμειναν στην τροχιά του εντυπωσιασμού και μόνο.
ΠΕΤΥΧΕ, όμως, να μην υιοθετήσει και υλοποιήσει, για παράδειγμα, κυρώσεις κατά της Ρωσίας. Κατάφερε κι αυτό πιστώνεται στους χειρισμούς που έκανε, να πουλάει όπλα στην Ουκρανία για να πολεμά τους Ρώσους. Αλλά και να αγοράζει πετρέλαιο από τη Ρωσία, σε χαμηλές τιμές, σπάζοντας το εμπάργκο. Κατάφερε να έχει κέρδος και όχι κόστος.
ΑΛΛΑ και τώρα, στον πόλεμο κατά του Ιράν, δεν έχει πάρει θέση. Κρατά και τα δυο σχοινιά. Ούτε υπέρ του Ιράν, αλλά ούτε υπέρ των ΗΠΑ. Και ενώ αυτό θα ανέμενε κανείς ότι θα εξόργιζε τον Αμερικανό Πρόεδρο, Ντόναλτ Τραμπ, όπως πράττει και με τους άλλους συμμάχους του, που δεν τον βοηθούν στρατιωτικά, με την Τουρκία δεν αντέδρασε. Σιωπητήριο!
Turkey's Calculated Ambiguity: A Dangerous Game
Turkey has historically pursued a policy of balancing acts and diplomatic maneuvering, maintaining a stance of 'skillful neutrality.' This tactic, allowing Ankara to operate outside international frameworks and legality, appears to be effective due to the interests various third parties have in Turkey. Examples of this policy include Turkey's position in the Ukraine war, where it maintained trade relations with Russia while selling weapons to Ukraine, and its lack of a clear stance in the conflict against Iran. The absence of reaction from the US to these moves suggests a silent tolerance. History demonstrates that this tactic is longstanding, as evidenced by a discussion between Churchill and Inonu during World War II. The continued tolerance towards Turkey creates a dangerous situation, as it allows the country to violate international rules without consequences.
