Του Πατριάρχη
Η πρόσφατη δημόσια τοποθέτηση του Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, ο οποίος μετά την εξόντωση του πατέρα του ηγείται του ιρανικού θεοκρατικού καθεστώτος, δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες ή διπλωματικές αβρότητες. Η κυνική προτροπή του για πλήγματα κατά της ασφάλειας των εσωτερικών και εξωτερικών εχθρών, αποτελεί την επιτομή της κρατικής τρομοκρατίας. Δεν πρόκειται για μια απλή ρητορική έξαρση, αλλά για την επιβεβαίωση της ιδεολογικής μήτρας ενός μορφώματος που από το 1979 τρέφεται με το αίμα των πολιτών του και την εξαγωγή του τρόμου πέραν των συνόρων του.
Το καθεστώς των Μουλλάδων στην Τεχεράνη δεν υπήρξε ποτέ μια συμβατική κυβέρνηση με την έννοια της εξυπηρέτησης του δημόσιου συμφέροντος. Υπήρξε και παραμένει ένας μηχανισμός παραγωγής αστάθειας. Η ιστορία των τελευταίων δεκαετιών είναι γεμάτη από τα αποτυπώματα αυτής της σκοτεινής δύναμης. Από τις δολοφονίες αντιφρονούντων στην Ευρώπη και τις αεροπειρατείες της δεκαετίας του ‘80, μέχρι τη δημιουργία και τη συντήρηση θυγατρικών οργανώσεων όπως η Χαμάς και η Χεζμπολάχ, το Ιράν έχει μετατρέψει την τρομοκρατία σε βασικό εργαλείο άσκησης εξωτερικής πολιτικής. Αυτά τα παρακλάδια του σκοταδισμού δεν έχουν άλλο στόχο παρά τη διάλυση της κοινωνικής συνοχής και την επιβολή της ισχύος μέσω του εγκλήματος.
Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε πως η ανθρωπότητα βρίσκεται μπροστά σε ένα ιστορικό ορόσημο. Η εμμονή του Ιράν για την απόκτηση πυρηνικού οπλοστασίου δεν αποτελεί ένα αμυντικό δόγμα, αλλά μια υπαρξιακή απειλή για τον σύγχρονο πολιτισμό. Όταν ένα καθεστώς που διέπεται από θρησκευτικό φανατισμό και περιφρονεί την ανθρώπινη ζωή επιδιώκει να κατέχει τα όπλα της ολικής καταστροφής, τότε η απειλή παύει να είναι περιφερειακή και καθίσταται παγκόσμια. Η ιστορία μας διδάσκει πως η ανοχή απέναντι σε ολοκληρωτικά συστήματα που επενδύουν στον φόβο, οδηγεί μαθηματικά σε παγκόσμιες τραγωδίες.
Γι’ αυτό η αποδυνάμωση ή και η ανατροπή αυτού του καθεστώτος δεν είναι πράξη εκδίκησης ούτε ιδεολογική εμμονή της Δύσης. Είναι ζήτημα διεθνούς ασφάλειας και ιστορικής ευθύνης. Ασφαλώς, η λύση δεν είναι να πληρώσει ο ιρανικός λαός ένα ακόμη τίμημα αίματος για να ικανοποιηθούν γεωπολιτικοί σχεδιασμοί τρίτων. Η αλλαγή πρέπει να έχει ως τελικούς νικητές τους ίδιους τους Ιρανούς, που εδώ και χρόνια δείχνουν ότι θέλουν ελευθερία και όχι θεοκρατικό ζυγό. Το καθεστώς δεν μεταρρυθμίζεται με ευχές, ανακοινώσεις και διπλωματικά χαμόγελα. Όσο παραμένει όρθιο, η περιοχή θα παράγει ανασφάλεια και ο κόσμος θα ζει με έναν μόνιμο μηχανισμό αποσταθεροποίησης. Η πτώση του θα ήταν μια ανάσα για το Ιράν και μια ανακούφιση για τον πλανήτη. Οι γυναίκες του Ιράν, που με περίσσιο θάρρος υψώνουν το ανάστημά τους απέναντι στα όπλα των Φρουρών της Επανάστασης, είναι η ζωντανή απόδειξη πως το τείχος του φόβου έχει ήδη ρωγμές. Η διεθνής κοινότητα οφείλει να αντιληφθεί πως η ασφάλεια του πλανήτη περνά μέσα από τον εκδημοκρατισμό της Τεχεράνης.
Δεν χρειαζόμαστε άλλες αναλύσεις για να καταλάβουμε το προφανές. Όσο το Ιράν παραμένει δέσμιο μιας θρησκευτικής ελίτ που θεωρεί την τρομοκρατία αρετή, η ειρήνη θα παραμένει ένα ζητούμενο. Η κατάρρευση αυτής της θεοκρατίας θα αφαιρέσει το οξυγόνο από τις τρομοκρατικές οργανώσεις της περιοχής και θα στερήσει από τον πλανήτη έναν από τους μεγαλύτερους τροφοδότες της αστάθειας. Είναι η ώρα η λογική και η ελευθερία να επικρατήσουν του δογματισμού και του αίματος.
The Regime That Made Terrorism a State Doctrine
The Patriarch refers to the recent public statement by Mojtaba Khamenei, leader of the Iranian regime, which confirms state terrorism. The mullahs' regime, since 1979, has been fueled by the blood of its citizens and exports terror beyond its borders. The Iranian regime has never functioned as a conventional government, but as a mechanism for producing instability. The history of the last decades is full of acts of violence, such as assassinations, hijackings, and support for terrorist organizations like Hamas and Hezbollah. The author emphasizes that Iran's pursuit of a nuclear arsenal poses an existential threat to modern civilization, as a regime governed by religious fanaticism and disrespect for human life should not have access to weapons of mass destruction. Tolerance of such systems leads to global tragedies. Weakening or overthrowing the regime is a matter of international security and historical responsibility, with the goal of the Iranian people winning, who desire freedom and not a theocratic yoke. The fall of the regime would be a breath of fresh air for Iran and a relief for the planet, while the women of Iran, who are resisting, are proof that the wall of fear has cracks.
