Η επιλογή της Κύπρου να τοποθετηθεί στο δυτικό στρατόπεδο ή, όπως λέγεται κατ’ άλλους, «με τη σωστή πλευρά της Ιστορίας» έγινε για πολλούς λόγους αλλά βασικά για να βοηθήσει στην προώθηση του εθνικού μας προβλήματος. Ανήκουμε πια στη συμμαχία των μεγάλων και των ισχυρών που έχουν λόγο και ρόλο στις γεωπολιτικές αποφάσεις για το μέλλον της περιοχής μας. Κατά τη διάρκεια των κρίσεων γίνονται μεταβολές και παρουσιάζονται ευκαιρίες. Πώς αντιμετωπίζεται το Κυπριακό; Συνεχείς, ανούσιες και άκαρπες επαφές, επιβεβαίωση βούλησης και ετοιμότητας για έναρξη ουσιαστικών διαπραγματεύσεων αλλά ώς εδώ.
Τόσο ο Πρόεδρος όσο και οι υπόλοιποι απορριπτικοί έχουν εθιστεί και βολευτεί με τη στασιμότητα. Αποδέχονται ευχαρίστως την κατάσταση, η αντιπολίτευση δεν αντιδρά και έτσι ευνοείται η πολιτική του Προέδρου: Το κΚυπριακό να μην προχωρεί αλλά και κανένας να μην ανησυχεί.
Πέραν του πολέμου με το Ιράν προβάλλονται και άλλα θέματα από τα ΜΜΕ και προωθούνται τεχνηέντως στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος της κοινής γνώμης, όπως ο αφθώδης πυρετός, η αναμενόμενη μείωση του τουρισμού, οι δημοσκοπήσεις, που καθιστούν το Κυπριακό θέμα δευτερεύουσας σημασίας. Η επίλυση του εθνικού μας θέματος που θα έδινε λύση σε πλείστα όσα άλλα προβλήματα, όπως τον αφθώδη πυρετό, φαίνεται να μην ενδιαφέρει τον Πρόεδρο για τον οποίο ο πόλεμος είναι ευκαιρία για επικοινωνία και λαϊκή κατανάλωση. Συμπεριφέρεται δυσανάλογα με το μέγεθος της στρατιωτικής δύναμης της Κύπρου προβάλλοντας τον μικρομεγαλισμό του όχι για ουσιαστικά οφέλη για τον τόπο αλλά για προσωπική προβολή.
Ο θερμός εναγκαλισμός με τον Πρωθυπουργό Νετανιάχου άφησε στο εσωτερικό την εντύπωση ότι Κύπρος, Ισραήλ και ΗΠΑ αποτελούν εν δυνάμει αμυντική συμμαχία και ότι ο Κύπριος μπορεί να κοιμάται ήσυχος. Η άφιξη των Μητσοτάκη και Μακρόν έδωσε την ευκαιρία για πολλές βαρύγδουπες δηλώσεις, ότι η Κύπρος αποτελεί μέρος της ΕΕ και ότι κάθε απειλή εναντίον της σημαίνει ταυτόχρονα και απειλή εναντίον της ίδιας της Ένωσης. Όλα αυτά είναι καλοδεχούμενα, μόνο που δεν λέγονται σε περιστασιακές ευκαιρίες που έλαβαν χώρα για να προστατεύσουν άλλους. Για να είναι σοβαρές τέτοιες δηλώσεις πρέπει να αποτελούν μέρος ευρύτερου πολιτικού σχεδιασμού και απόφασης των θεσμικών οργάνων της ΕΕ. Διαφορετικά εκείνο που μένει είναι οι φωτογραφίες και τα βίντεο τα οποία αξιοποιούνται στο έπακρο στο εσωτερικό. Ωστόσο η εικόνα των συναντήσεων του Προέδρου που προβλήθηκαν στο εξωτερικό έδωσαν την εσφαλμένη εντύπωση ότι η Κύπρος βρίσκεται σχεδόν σε εμπόλεμη κατάσταση, γεγονός που φυσιολογικά αποτρέπει τους τουρίστες.
Σε όλες αυτές τις επαφές έγινε καμιά αναφορά στο Κυπριακό; Αποφασίστηκε διπλωματική προσέγγιση με την Τουρκία η οποία σύμφωνα με όλους κρατεί το κλειδί της λύσης ή μήπως συνεχίζουμε στην εξωτερική μας πολιτική να κρατάμε την Τουρκία εκτός των επαφών και συμμαχιών μας, τριμερών και άλλων; Πώς θα λύσουμε το Κυπριακό με αυτή την τακτική; Πώς δείχνουμε τη διάθεση και τη βούλησή μας όταν δια του υπουργού μας των Εξωτερικών δηλώνουμε ότι η Κύπρος είναι χριστιανικό (sic) κράτος;
Κύριε Πρόεδρε, οι κινήσεις σας καταδεικνύουν ότι δεν θέλετε τη λύση και κάνετε ό,τι μπορείτε για να την αποφύγετε. Η συμπάθειά σας προς το ΕΛΑΜ δεν κρύβεται και είτε το δέχεστε είτε όχι εφαρμόζετε την πολιτική του. Αυτό φαίνεται τόσο από την εθνικιστική ρητορική που χρησιμοποιείτε όσο και από την καθ’όλα στάση σας. Το μέτωπο που σας στηρίζει δεν ανέφερε ούτε λέξη, που ισοδυναμεί με απόκρυψη, για την απόρριψη της έφεσης της Χρυσής Αυγής που στέλνει τα πρωτοπαλλήκαρά της ξανά στη φυλακή. Είναι κοινό μυστικό ότι η έγνοια σας είναι μόνο οι προεδρικές εκλογές του ’28 και μην κοροϊδεύετε τον κόσμο για την ετοιμότητά σας να ξεκινήσετε ουσιαστικές διαπραγματεύσεις.
Σε όλες τις συναντήσεις σας με τους εκπροσώπους άλλων κρατών συμπεριφέρεστε ως εάν να είσαστε ο Αρχηγός ενός αμιγώς ελληνικού και χριστιανικού κράτους. Με άλλα λόγια, διαχειρίζεστε το Κυπριακό ως εάν να μην υπάρχουν οι Τ/Κ. Και όμως, είσαστε Πρόεδρος ολόκληρης της Κύπρου και όταν απευθύνεστε για βοήθεια αυτή πρέπει να περιλαμβάνει και τους Τ/Κ. Η διαρκής αντιπαράθεση δεν βοηθά.
The Cyprus Issue is Absent
The article focuses on the absence of the Cyprus issue from public dialogue and the political agenda, despite Cyprus's choice to align itself with the West. The author argues that the effort to approach major powers has not yielded results in promoting the national problem. He criticizes the government's policy, which is characterized by stagnation and a lack of initiatives to resolve the Cyprus issue. He points out that the opposition does not exercise criticism, which favors the continuation of the existing situation. The author states that other issues, such as foot-and-mouth disease and tourism, are being overly promoted by the media, diverting attention from the Cyprus issue. He believes that resolving the Cyprus issue could contribute to addressing other problems. Finally, the author expresses doubts about the effectiveness of the President's contacts with foreign leaders, as well as Cyprus's policy of keeping Turkey outside its alliances. He believes that this tactic makes it more difficult to achieve a solution to the Cyprus issue.
