The Art of Always Blaming Journalists

Υπάρχει ένα κλασσικό κόλπο που δεν παλιώνει ποτέ. Όταν μια κουβέντα ξεφεύγει, όταν μια υπόθεση σε στριμώχνει, όταν το κοινό ζητάει απαντήσεις, τότε ανακαλύπτεις ξαφνικά πως ο ένοχος είναι το μικρόφωνο, η κάμερα και το ρεπορτάζ.
Φταίει πάντα ο δημοσιογράφος, γιατί η δουλειά του είναι να φταίει και σχεδόν πάντα εξυπηρετεί κάποια σκοτεινά κέντρα, τα οποία κανείς δεν κατονομάζει. Το να φταίει ο δημοσιογράφος είναι η βολική εξήγηση για όλα.
Δύο εντελώς διαφορετικές περιπτώσεις, δύο διαφορετικοί άνθρωποι, δείχνουν τα ίδια αντανακλαστικά.
Ο ευρωβουλευτής Φειδίας Παναγιώτου στην Κύπρο και η Μαρία Καρυστιανού στην Ελλάδα.
Ο πρώτος απάντησε με βίντεο στις πληροφορίες για καταγγελία που εξετάζεται από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και την Υπηρεσία Καταπολέμησης της Απάτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με τη φράση, «με έβγαλαν ότι είμαι ο πιο ψεύτης και απατεώνας ευρωβουλευτής» και με το επιχείρημα ότι πρέπει «να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους». Αφού στο φιλμάκι έβαλε τις εικόνες διάφορων δημοσιογράφων, παρουσίασε την ιστορία ως προσπάθεια να πληγεί η εικόνα του λόγω εκλογών και άρχισε να λέει ακατανόητες και αστείες δικαιολογίες για ενοίκια, πληρωμές κλο. Υποσχέθηκε πως από δω και πέρα θα δίνει πλήρη στοιχεία για το που δαπανά τα χρήματα που εισπράττει από το Ευρωκοινοβούλιο. Το γιατί δεν το έκανε μέχρι τώρα δεν μας το είπε.
Προφανώς και αυτά που είπε, χοροπηδώντας σε μια αίθουσα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου δεν ήταν απάντηση αλλά μετατόπιση της ευθύνης. Η κουβέντα μεταφέρθηκε από το «τι ισχύει και τι όχι» στο «ποιος τόλμησε να το γράψει». Κι όταν το παιχνίδι παίζεται έτσι, οι θεσμοί (EPPO – OLAF) γίνονται ντεκόρ, ενώ το κοινό καλείται να πάρει θέση σαν να παρακολουθεί καβγά σε ζωντανή μετάδοση καλούμενο να γράψει σχόλια κάτω από την ανάρτηση του ευρωβουλευτή. Στην πραγματικότητα, το ζήτημα είναι απλό. Υπάρχει καταγγελία που, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, εξετάζεται από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, ενώ η ίδια η υπηρεσία δεν σχολιάζει υποθέσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη και άρα ο πολιτικός που θέλει να πείσει δεν χρειάζεται να κυνηγά τους αγγελιοφόρους. Χρειάζεται να τεκμηριώνει, αυτά που τον αφορούν.
Στη δεύτερη περίπτωση, η Μαρία Καρυστιανού, σε τηλεοπτική συνέντευξη, χαρακτήρισε τις αμβλώσεις θέμα δημόσιας διαβούλευσης, μιλώντας για ένα ηθικό δίλημμα και λέγοντας πως πρέπει «να αποφασίσει η κοινωνία τι θα ήθελε να γίνει». Μετά τις αντιδράσεις, πέρασε στο γνωστό μοτίβο της δήθεν «διαστρέβλωσης», καταγγέλλοντας πως η απάντησή της παραποιήθηκε σκοπίμως, μιλώντας για «διατεταγμένη υπηρεσία» αποδόμησής της. Δεν πρόκειται για απλή διαφωνία με την ερμηνεία, αλλά για απόπειρα να θεωρηθεί ύποπτη η ίδια η καταγραφή των όσων η ίδια είπε!
Και στις δύο ιστορίες, το κοινό σημείο είναι η αξιοποίηση της παλαιοκομματικής τακτικής.
Όταν σε βολεύει, ζητάς μικρόφωνο και όταν δεν σε βολεύει, το μικρόφωνο «σε παρεξήγησε» σκόπιμα για να σε αποδομήσει. Η δημοσιότητα δεν είναι υπηρεσία κατά παραγγελία, ούτε λειτουργεί με το «πάρτε μόνο τα ωραία».
Αν κάποιοι θεωρούν τους δημοσιογράφους αναξιόπιστους, υπάρχει μια τίμια στάση. Να αρνούνται συνεντεύξεις, δηλώσεις, κάμερες, πάνελ, αναρτήσεις που απαντούν σε ρεπορτάζ.
Αν δεν το κάνουν, αν τρέφονται από την προβολή και μετά δαγκώνουν το χέρι που τους τη δίνει, τότε το μόνο που αποδεικνύουν είναι πόσο ίδιοι είναι με όσους υποτίθεται ότι καταγγέλλουν.