Δεν νομίζω να υπάρχει λογικός άνθρωπος που να μην ένιωσε άβολα παρακολουθώντας τις παρεμβάσεις στελεχών της Άμεσης Δημοκρατίας το τελευταίο διάστημα στα ΜΜΕ. Να ερωτώνται πώς θα λειτουργήσουν, τι θα πράξουν εφόσον εισέλθουν στη Βουλή και να απαντούν ότι δεν γνωρίζουν. Ή εκείνα τα προσωπικά βιντεάκια των υποψηφίων πλέον βουλευτών που έχουν κατακλύσει το διαδίκτυο. Αυτούς που μέχρι σήμερα διαγωνίζονταν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για τα clicks, να διεκδικούν ρόλο στην επόμενη μέρα της χώρας. Και από κάτω εκατοντάδες πολίτες να δηλώνουν έτοιμοι να τιμωρήσουν το σύστημα.
Το υφιστάμενο σύστημα έχει, σε μεγάλο βαθμό, απαξιωθεί. Υπάρχει μια ακραία απογοήτευση, μια κλιμακούμενη αποστροφή, μια συσσωρευμένη οργή. Αφού όσοι κλήθηκαν να υπηρετήσουν τη χώρα όλο το προηγούμενο διάστημα, με τις πράξεις και παραλήψεις τους, δημιούργησαν την πεποίθηση ότι εκπροσωπούν τον εαυτό τους ή μεμονωμένα συμφέροντα, παρά τον πολίτη. Ποτέ δεν κατάφεραν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τα προβλήματα, ενίοτε έδειξαν και απροθυμία να τα αντιμετωπίσουν. Επιπλέον, ελάχιστοι μπορούν να ισχυριστούν ότι η εικόνα της Βουλής- η σοβαρότητα, η υπευθυνότητα, η στάθμη της πολιτικής ηθικής- είναι στα επίπεδα που θα έπρεπε. Ούτε η φαιδρότητα, που κάποιοι θυμήθηκαν σήμερα, είναι μονοπώλιο του Φειδία και των υποψηφίων της Άμεσης Δημοκρατίας. Τα παραδοσιακά κόμματα, στο όνομα της πολυφωνίας, επέλεξαν- και με τη συνδρομή του κόσμου εξέλεξαν- διαχρονικά αρκετούς υποψηφίους οι οποίοι πλησιάζουν σε γραφικότητα όσους εμφανίστηκαν το τελευταίο διάστημα, για να πείσουν ότι αυτή η χώρα δεν έχει πάτο. Μπορεί όμως η απάντηση σε αυτό το ανίκανο και εν πολλοίς διεφθαρμένο σύστημα να είναι αυτή η χωρίς όρια γελοιότητα που παρακολουθούμε το τελευταίο διάστημα; Ο κόσμος να επιλέγει να μετατρέψει τη Βουλή σε τσίρκο, για να εκδικηθεί το σύστημα; Και να αδυνατεί να αντιληφθεί ότι τον πρώτο που θα τιμωρήσει είναι τον εαυτό του;
Η επόμενη Βουλή, όπως και κάθε προηγούμενη, θα κληθεί να πάρει αποφάσεις που θα καθορίσουν σε μεγάλο βαθμό την καθημερινότητα και το μέλλον των πολιτών της χώρας. Λίγοι θα ισχυριστούν ότι η υφιστάμενη Βουλή λειτούργησε καθ’ όλη τη θητεία της αποτελεσματικά ή υπεύθυνα. Το «νέο» όμως που φιλοδοξεί να πάρει τη θέση του παλιού, δεν υπόσχεται μια πιο αποτελεσματική ή πιο υπεύθυνη λειτουργία της Βουλής. Δεν μιλά για το πώς θα λύσει τα υφιστάμενα προβλήματα. Δεν διεκδικεί μια δικαιότερη κοινωνία. Απλά προτάσσει την τιμωρία του υφιστάμενου συστήματος και μια αδιευκρίνιστη αλλαγή. Πώς θα λειτουργήσει, όμως, αυτό το καινούργιο εφόσον μπει στη Βουλή; Ποια πολιτική πρόταση, ποιες κοινές θέσεις θα ενώσουν την επόμενη μέρα τα άτομα που θα εκλεγούν ως μια ομάδα, ώστε να αποτελέσουν κομμάτι της νέας τάξης πραγμάτων που υπόσχονται; Αλλά και ως μονάδες, στη βάση ποιων θέσεων τα άτομα αυτά θα λειτουργήσουν; Ποιες πολιτικές ιδέες θα υπηρετήσουν την επόμενη των εκλογών; Κυρίως όμως με ποια ικανότητα και ποια πολιτική αντίληψη θα αναλάβουν την ευθύνη της Νομοθετικής Εξουσίας; Για να υπηρετήσουν το κοινό καλό; Με ποια εχέγγυα θα διαχειριστούν πιθανές κρίσεις; Έχουν δείξει αυτοί οι άνθρωποι, είτε μέσω των παρεμβάσεων τους στα ΜΜΕ είτε μέσα από τα προσωπικά βιντεάκια τους, ότι ξέρουν τι θα κάνουν την επόμενη μέρα; Ότι μπορεί να τους εμπιστευτεί κάποιος το μέλλον της χώρας;
Το κύριο επιχείρημα που προβάλλεται από τους υποψήφιους και υποστηριχτές της Άμεσης Δημοκρατίας, είναι ότι αυτοί που είναι σήμερα στη Βουλή απέτυχαν. Άρα γιατί να μην δοκιμάσουμε κάτι διαφορετικό; Και είναι ένα επιχείρημα που ακούγεται λογικό. Μπορεί όμως η αποτυχία του υφιστάμενου συστήματος να φέρνει ως εναλλακτική μια επιλογή τέτοιου επιπέδου; Δηλαδή να προτάσσεται ως επιχείρημα ότι αφού έχουμε δει πού οδηγούν μέτριες έως κακές επιλογές, θα πρέπει πλέον να οδηγηθούμε σε επιλογές ακόμα χειρότερες; Υπάρχει κανείς που μπορεί να ισχυριστεί ότι αυτές οι στρατιές «τιμωρών» που ετοιμάζονται να πολιτευτούν, θα αλλάξουν την επόμενη μέρα τη Βουλή προς το καλύτερο;
«Αν βαρεθήκατε να σας κοροϊδεύουν, ψηφίστε Άμεση Δημοκρατία» προτρέπει τον κόσμο σ’ ένα βιντεάκι ένα υποψήφιος της. Υπάρχει όμως μεγαλύτερη κοροϊδία από μια ομάδα που διεκδικεί την ψήφο του κόσμου αλλά δεν λέει τι θα κάνει με αυτήν; Που υπόσχεται ότι θα φέρει την άμεση δημοκρατία, αλλά δεν ξεκαθαρίζει τι ποσοστό θα χρειάζεται για να περνά η άποψη του κόσμου και σε ποια θέματα; Όσο ελκυστικό κι αν φαντάζει να τιμωρήσουμε ένα σύστημα που ανακυκλώνει υποσχέσεις και αποτυχίες, όσο εύηχο κι αν ακούγεται το «να δοκιμάσουμε κάτι διαφορετικό», αυτό το διαφορετικό- όπως αυτοπροβάλλεται- δεν αποτελεί επιλογή. Η απάντηση στην πολιτική κατάπτωση που βιώνει η χώρα δεν μπορεί να είναι η Άμεση Δημοκρατία. Πολύ απλά γιατί η απάντηση στην πολιτική κατάπτωση δεν μπορεί να είναι περισσότερη πολιτική κατάπτωση.
The Answer Cannot Be Direct Democracy
The emergence of the Direct Democracy party is causing concern and disappointment, as its representatives appear to lack a clear political agenda and do not know how they would function in Parliament. The use of personal videos by candidates and the emphasis on 'clicks' on social media suggest a lack of seriousness and an attempt to exploit citizens' frustration. The political system has lost its credibility, as politicians have failed to effectively address the country's problems and often seemed to serve their own interests. Parliament has lost its prestige and political ethics have deteriorated. However, Direct Democracy is not a solution, as the lack of a program and the absence of political consistency cannot lead to positive results. Choosing absurdity as a means of expressing dissatisfaction is not the right answer to the incompetent and corrupt system. Turning Parliament into a circus will not solve the country's problems, but will punish the citizens themselves. The need for a serious and responsible political approach to problems is more urgent than ever. The next Parliament will be called upon to make important decisions that will determine the future of the country. It is essential to elect politicians with ability, political perception and a sense of responsibility, who will serve the common good and work for a fairer and more efficient society.
