Tempi Survivor: The Flames, the Smell, and the Moments That Decided Life

Τρία χρόνια μετά το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη, ο Δημήτρης Κωσταρέλλος, ένας από τους επιζώντες της τραγωδίας, μιλά για το βάρος της επιβίωσης, τη μάχη της καθημερινότητας και το αίτημα για δικαιοσύνη.
Μιλώντας στο Πρωτοσέλιδο ανέφερε ότι το συναίσθημα κορυφώνεται κάθε μήνα και ιδιαίτερα κάθε επέτειο, ωστόσο η σκέψη δεν τον εγκαταλείπει ποτέ. «Είναι κάτι που δεν επέλεξα. Το βάρος του να είσαι καλά είναι πολύ δύσκολο στην καθημερινότητα. Πρέπει να ζεις με αυτό, να το παλεύεις, να μην το βάζεις κάτω. Έχω επιλέξει να είμαι παρών. Δεν το έχω αφήσει να με καταπιεί», αναφέρει.
Αρνείται να χαρακτηρίσει την επιβίωσή του «θαύμα» ή την απώλεια των θυμάτων «κατάρα». «Ήταν μια συστημική κατάρρευση που τη διέκοψε η καθαρή τύχη», σημειώνει, υπογραμμίζοντας πως φέτος, τρία χρόνια μετά, δίνεται περισσότερος λόγος στους επιζώντες. «Είμαστε οι αυτόπτες μάρτυρες. Οι άνθρωποι που το ζούμε καθημερινά ξανά και ξανά, ενώ πρέπει παράλληλα να παλέψουμε και για τον βιοπορισμό μας».
Δείτε επίσης: Τραγωδία στα Τέμπη: Κινητοποιήσεις σε όλη την Ελλάδα-Ποιοι απεργούν
Αναφερόμενος στη στήριξη από την Πολιτεία, εξηγεί ότι σε ορισμένους επιζώντες, κυρίως όσους νοσηλεύτηκαν το μοιραίο βράδυ, παρέχεται δωρεάν ιατροφαρμακευτική κάλυψη, καθώς και ψυχολογική υποστήριξη. Ο ίδιος λαμβάνει δωρεάν την αγωγή που του έχει συνταγογραφηθεί, ενώ, μετά από προσωπικές ενέργειες επτά μήνες μετά το δυστύχημα, του εγκρίθηκε και η κάλυψη του κόστους για τον ειδικό που τον παρακολουθεί.
Ωστόσο, επισημαίνει πως υπάρχουν επιζώντες που δεν μπορούν να επωφεληθούν, επειδή το ΑΜΚΑ τους δεν έχει καταχωριστεί στο σύστημα ως «επιζώντες Τεμπών».
«Έχω κάνει σημαντικά βήματα, με ό,τι ψυχικό κόστος έχει αυτό. Υπάρχουν όμως μέρες που δυσκολεύομαι», λέει. Σήμερα είναι φοιτητής Ψυχολογίας, επιλογή που, όπως αναφέρει, επηρεάστηκε άμεσα από την εμπειρία του δυστυχήματος. «Έχω δει τα οφέλη της ψυχολογικής υποστήριξης στη ζωή μου και ήθελα να δω και εκ των έσω πώς είναι». Δεν εργάζεται αυτή την περίοδο.
Ο Δημήτρης ταξίδευε με παρέα και βρισκόταν σε βαγόνι με κουπέ. «Ήταν ήδη περιορισμένος ο χώρος. Όταν έγινε η σύγκρουση, ήμασταν τραυματισμένοι με ανεξήγητα εγκαύματα. Υπήρχε φωτιά μέσα στο βαγόνι και μια μυρωδιά που ένιωθες να σε καίει. Είχαμε λίγα λεπτά για να δούμε πώς θα βγούμε. Δεν θύμιζε τίποτα το βαγόνι με αυτό που ήταν πριν».
Καταφέρνοντας να απεγκλωβιστούν, περπάτησαν πάνω σε χαλάσματα μέχρι την παλιά εθνική οδό. Όπως περιγράφει, δεν του παρασχέθηκαν άμεσα πρώτες βοήθειες από ειδικούς. Τα ασθενοφόρα που έφτασαν από την πλευρά της Λάρισας εντόπισαν πρώτα επιβάτες από τα πίσω βαγόνια.
Θυμάται χαρακτηριστικά μια σκηνή που, όπως λέει, αποτυπώνει την ανοργανωσιά που επικράτησε: «Ένας αστυνομικός μας είπε: “Όσοι πιστεύετε ότι μπορείτε να περπατήσετε και είστε καλά, πηγαίνετε από εδώ για το λεωφορείο προς Θεσσαλονίκη. Όσοι πιστεύετε ότι χρειάζεστε βοήθεια, πηγαίνετε από εκεί για τα ασθενοφόρα”».
Τρία χρόνια μετά, αναλογίζεται: «Αν είχα εσωτερική αιμορραγία και δεν το γνώριζα, δεν θα ήμουν εδώ. Θα είχα επιζήσει της σύγκρουσης και θα είχα πεθάνει λόγω κρατικής αμέλειας».
Λίγα λεπτά μετά την έξοδο από το βαγόνι, δανείστηκε τηλέφωνο και κάλεσε τη μητέρα του, πριν ακόμη μεταδοθεί η είδηση. «Της είπα: “Είμαι καλά. Εκτροχιάστηκε το τρένο, θα αργήσουμε να φτάσουμε στη Θεσσαλονίκη, αλλά μην ανησυχείς”». Ο καθησυχαστικός του τόνος δεν της προκάλεσε ανησυχία — μέχρι που είδε τις εικόνες στα μέσα ενημέρωσης.
Στο λεωφορείο προς Θεσσαλονίκη προσπάθησαν να εξασφαλίσουν ασθενοφόρο για την άφιξή τους στον σταθμό, αντιμετωπίζοντας, όπως λέει, ερωτήματα στα οποία δεν μπορούσαν να απαντήσουν. «Όταν φτάσαμε, υπήρχαν 10-15 δημοσιογράφοι και ένα ασθενοφόρο. Αυτό ήταν περίεργο».
Στο ερώτημα αν αργεί η δικαίωση για τα θύματα και τους συγγενείς τους, απαντά καταφατικά, με μια κρίσιμη διευκρίνιση: «Η δικαιοσύνη για τον καθένα είναι κάτι διαφορετικό. Αλλά η δικαιοσύνη δεν είναι φιλανθρωπία. Είναι υποχρέωση».
«Όταν ζητάμε την αλήθεια, δεν το κάνουμε από εκδίκηση. Το κάνουμε από ανάγκη, για να νιώσουμε ξανά πολίτες ενός ευρωπαϊκού κράτους και όχι αναλώσιμα εισιτήρια».
Ο ίδιος δεν έχει ταξιδέψει ξανά με τρένο, κάτι που αποδίδει στο μετατραυματικό στρες.
Αναφερόμενος στην πρόσφατη λειτουργία της πλατφόρμας railway.gov.gr, σημειώνει ότι αποτελεί ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, ωστόσο διατηρεί επιφυλάξεις ως προς τη διαφάνεια και την καθολική εφαρμογή του συστήματος.
«Το να είσαι επιζών είναι μια ισόβια κάθειρξη σε μια ανάμνηση που δεν έχεις επιλέξει, πόσο μάλλον όταν είσαι νέος άνθρωπος», τονίζει. Και προειδοποιεί να μην συγχέεται η δύναμη με την απουσία πόνου. «Δεν σημαίνει ότι επειδή στέκομαι όρθιος δεν πονάω».
Έχει αποφασίσει πως κάθε 28 του μήνα θα βρίσκεται στο σημείο της σύγκρουσης στα Τέμπη, ενώ το βράδυ μεταβαίνει στον σιδηροδρομικό σταθμό, την ώρα που σημειώθηκε η τραγωδία, όπου πραγματοποιείται συγκέντρωση μνήμης.
«Είναι το ελάχιστο που μπορώ να κάνω», καταλήγει.