It Seemed Like You Were Missing

The article is an internal confrontation with a friend who does not share their thoughts and feelings. The narrator expresses their disappointment that the friend focuses on the lives of their children and avoids talking about themselves, their dreams, and their concerns. They suggest that the friend is hiding a deep sadness and is afraid to show their weaknesses. The narrator tries to reach out to their friend, asking about their interests, the books they read, and their feelings. However, their questions remain unanswered or answered superficially. The friend seems to have lost touch with themselves and is living through the successes of their children. The article explores the theme of authenticity and the need for honest communication. The narrator wonders if their friend is truly happy or simply trying to maintain an image of success and happiness. It highlights the importance of personal fulfillment and pursuing one's own dreams, regardless of age or social expectations. In the end, the narrator accepts their inability to penetrate the friend's inner world and leaves their questions unanswered. The article leaves a sense of melancholy and wonder about the true nature of human happiness and authentic life.

Μετά από χρόνια που είχα να σε δω, ήταν ωραία που μιλήσαμε. Δηλαδή, μίλησες περισσότερο εσύ, αφού μου είπες ότι ήταν εκεί και τα παιδιά σου. Ναι, ήταν εκεί και τα παιδιά σου, ήταν εκεί και πολλοί παιδικοί φίλοι, αλλά μου φάνηκε ότι έλειπες εσύ…
Μου φάνηκε, δηλαδή, ότι δεν μου είπες αυτά που πραγματικά σκέφτεσαι. Αυτά που πραγματικά θέλεις. Όμως, μου έδωσες μια πλήρη ενημέρωση, γι’ αυτά που σκέφτονται και θέλουν ο γιος σου και η κόρη σου, για τις σπουδές τους, για το τι έκαναν χθες, προχθές, πριν ένα μήνα, πέρσι, πριν δέκα χρόνια, πριν είκοσι χρόνια, πού πήγαν όλο αυτό τον καιρό, τι είπαν, τι άκουσαν, τι είδαν, τι προγραμματίζουν.
Ξέρεις, δεν πρόλαβα να σε ρωτήσω… εσύ τι σκέφτεσαι; Εσύ τι θέλεις; Εσύ τι έκανες όλον αυτό τον καιρό; Τι είπες; Τι άκουσες, Τι είδες; Τι προγραμματίζεις να κάνεις αύριο; Τον επόμενο μήνα; Τον επόμενο χρόνο; Ήθελα να μάθω για σένα… γιατί εδώ που τα λέμε, τα παιδιά σου είναι άλλοι άνθρωποι, έχουν άλλα, δικά τους ενδιαφέροντα, έχουν άλλες, δικές τους ζωές. Είμαι σίγουρος πως σε μια άλλη περίσταση, θα ήταν ενδιαφέρον να τους γνωρίσω και να με γνωρίσουν καλύτερα…
Αλλά όπως και να το κάνουμε, τα παιδιά σου δεν είσαι εσύ. Εσύ δεν είσαι τα παιδιά σου. Εκείνα ζουν τη ζωή τους – εσύ άραγε ζεις τη δική σου; Θέλω να πω, για τίποτε δεν είμαι σίγουρος, μπορεί να είναι η ιδέα μου, μπορεί να κάνω λάθος, μπορεί να υπερβάλλω και να παραλογίζομαι, όμως… το χαμόγελό σου, μου φάνηκε τραβηγμένο… το γέλιο σου, μου φάνηκε βιαστικό…
Μου φάνηκε ότι τα μάτια σου κοίταζαν κάπου πάνω από τον ώμο μου… σκιασμένα με ένα σύννεφο θλίψης… Δεν μου είπες τίποτε γι’ αυτό που σε πονά. Υποθέτω, ναι, το κάνεις από αυτοάμυνα, για να μην εκτεθείς έτσι δεν είναι; Το να πονάς στην κοινωνία μας, να ανησυχείς, να φοβάσαι, να διστάζεις, ν’ αγωνιάς, θεωρείται αδυναμία κι αποτυχία.
Δύναμη και επιτυχία θεωρείται να φαίνεσαι πάντα χαρούμενη και να μιλάς στους άλλους για τους υπαρκτούς ή ανύπαρκτους άθλους των …τέλειων παιδιών σου, αλλά… είσαι πραγματικά ευτυχισμένη;
Τι γίνεται με τα αισθήματα και με τα όνειρά σου; Τα πραγματοποίησες; Όχι; Είσαι μεγάλη για όλ’ αυτά; Αλλά γιατί; Σε αρκεί να τα πραγματοποιούν για σένα, τα παιδιά σου; Εντάξει, άσε, μην το συζητάς.
Αλήθεια, ποιο βιβλίο διάβασες πρόσφατα; Και ξέρεις, προτιμώ να μου πεις ότι δεν διάβασες κανένα, παρά να με πληροφορήσεις τον τίτλο του βιβλίου που διάβασε ο …γιος σου ή η κόρη σου!

You Might Also Like

Ρώτα τον Ευρωβουλευτή σου

Η ζωή με... ζώα: Πώς να κάνεις το σπίτι σου pet friendly χωρίς να χάσει το στιλ του

Επικός διάλογος Σπαλέτι με οπαδό: “Εάν δεν σου αρέσει η Γιουβέντους, κάτσε σπίτι σου”

«Ρώτα τον Ευρωβουλευτή σου» - Καλεσμένος ο Κώστας Μαυρίδης

5+1 τροφές που κάνουν κακό στην επιδερμίδα σου