From My Notebook: The Molds of Party Patriotism and Political Correctness

Μπήκα στη δημοσιογραφία σε μια εποχή κατά την οποία η κυπριακή Αριστερά περνούσε την πιο δύσκολη φάση της ιστορίας της και αποτελούσε το νούμερο ένα θέμα στην πολιτική και κομματική ζωή του τόπου. Ακούγοντας και διαβάζοντας πλέον από πρώτο χέρι, άρχισα να ανακαλύπτω κι εγώ, όπως και πολλοί άλλοι, κάποιες από τις πραγματικότητες της πολιτικής ζωής.
Τις πραγματικότητες μιας άλλης Αριστεράς; Ίσως…
Η δική μου αντίληψη περί Αριστεράς έφτανε μέχρι του να ξεχωρίζω ποιος ήταν ο Λένιν, ο Μαρξ και ο Έγκελς, που έβλεπα τις φωτογραφίες τους μέσα στις λαϊκές οργανώσεις του συνοικισμού της Δρομολαξιάς. Οι γνώσεις μου αποκτήθηκαν όχι μέσω κάποιας μηχανής αναζήτησης, κάνοντας search, αλλά μέσα από τη σχεδόν καθημερινή ανάγνωση της «Χαραυγής», την μόνη διαθέσιμη εκείνη την εποχή, εάν δεν πήγαινες μέχρι τη Λάρνακα να βρεις άλλες εφημερίδες.
Και μετά… μπαίνοντας στη δημοσιογραφία, άρχισα να αντιλαμβάνομαι πως η Αριστερά που είχα προσωπικά υπόψη μου δεν ήταν εκείνη που βίωνα μέχρι πρότινος με απλούς αριστερούς. Ίσως αυτό να οφείλεται στο ότι δεν ανήκα πολιτικά στο συγκεκριμένο χώρο. Μπορεί να είναι κι αυτό.
Με την πάροδο του χρόνου, όμως, έχοντας ήδη εισέλθει για τα καλά στον κόσμο της δημοσιογραφίας, άρχισα να γνωρίζω άμεσα και την πραγματική ζωή στο πολιτικό στερέωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Στο μεταξύ, τα προβλήματα στο ΑΚΕΛ είχαν κλείσει. Επικράτησε ο κομματικός πατριωτισμός και η πολιτική ορθότητα στο χώρο της κυπριακής Αριστεράς, με το κόμμα να βγαίνει στη συνέχεια πολύ πιο ενισχυμένο. Η επιτυχία του είχε να κάνει εν πολλοίς με την αφοσίωση των Κυπρίων αριστερών.
Όχι πολύ αργότερα από τα τεκταινόμενα στο ΑΚΕΛ, πήγα να καλύψω συνεδρίαση του Δημοκρατικού Συναγερμού που αποφάσιζε για το ψηφοδέλτιο των βουλευτικών του 1991. Στεκόμασταν, που λέτε, οι δημοσιογράφοι μέσα στους διαδρόμους της ΕΤΥΚ και παρακολουθούσαμε ποιος έμπαινε και ποιος έβγαινε και τι έλεγαν. Για να πω την αλήθεια, 35 χρόνια μετά, τους πλείστους εκεί μέσα ούτε που τους ήξερα…
Και έτσι, καθώς στεκόμασταν εκεί, περνά από μπροστά μας ο Γλαύκος Κληρίδης μαζί με τον Αλέκο Μαρκίδη και δύο-τρεις άλλους, και συζητούσαν έντονα το θέμα του καταρτισμού του ψηφοδελτίου και τη σειρά που θα έμπαιναν σ’ αυτό. Υπήρχε αντιπαράθεση μεταξύ νέων και παλιών, γιατί οι νεότεροι είχαν ήδη καταλάβει σε επίπεδο επαρχιών καλή θέση και δεν ήθελαν να την χάσουν από τους παλαιότερους.
Όμως η κομματική νόρμα, το πλαίσιο των αποφάσεων, καθόριζε μια συγκεκριμένη διαδικασία η οποία έπρεπε να γίνει αποδεκτή.
Ύστερα ήταν οι προστριβές στο ΔΗΚΟ περί τα τέλη της δεκαετίας του ’90. Για το ΔΗΚΟ δεν μπορεί να πει κάποιος ότι σταμάτησαν ποτέ οι προστριβές. Τουλάχιστον από τότε που βρέθηκα για πρώτη φορά σε συνέδριό του, πάντοτε είχαν κάτι να καυγαδίζουν. Ακόμα και την εποχή που ήταν κυβέρνηση, οι καυγάδες δεν τους έλειπαν. Όμως εδώ τα πράγματα ήταν κάπως διαφορετικά και ο κομματικός πατριωτισμός ή η κομματική ορθότητα τύγχανε διαφορετικής ανάγνωσης. Είχε πέραν της μιας ερμηνείας.
Έτσι, στη συνέχεια, όταν αργότερα βρέθηκα να καλύπτω το ρεπορτάζ του ΔΗΚΟ, είχα πάντοτε να αντιμετωπίσω τις διαφορετικές «σχολές σκέψης» που υπήρχαν μέσα στο κόμμα. Διαφορετικές προσεγγίσεις που ενίοτε μεταφράζονταν σε συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις.
Ανεξαρτήτως του τι μπορεί να λέγεται και να γράφεται σήμερα, τι μπορεί να υποστηρίζει κάποιος για το τότε, τα καλούπια του κομματικού πατριωτισμού και της πολιτικής ορθότητας καθόριζαν εν πολλοίς και τον τρόπο που ο καθένας πολιτευόταν, ή αναμενόταν να πολιτεύεται, από την ώρα που βρισκόταν κάτω από μια συγκεκριμένη πολιτική ομπρέλα.
Και η ομπρέλα της Αριστεράς, ακόμα και σήμερα, έχει αυστηρά καλούπια. Τώρα για πολιτική ορθότητα είναι κάτι το συζητήσιμο.
Ίσως το δούμε μια άλλη στιγμή…