Analysis by CNN: Will Trump Push the US and the World to the Brink?

Είναι εκδικητικός, ποθεί την αδιάκοπη και αδιαμφισβήτητη εσωτερική εξουσία, αναζητά την παγκόσμια κυριαρχία, αλλά δεν επιτρέπει στην εικόνα του να φθήνει
Ηπρώτη πλήρης εβδομάδα του 2026 ήταν ενδεχομένως καθοριστική για τη δεύτερη προεδρία του Τραμπ, μετά την πρόβλεψη ότι η εξουσία του θα φθίνει υπό το βάρος των περιορισμένων θητειών προηγούμενων προέδρων.
Αλλά ο Τραμπ δεν πρόκειται ποτέ να μείνει αδρανής και να παρακολουθεί την αύρα του «ισχυρού άνδρα» να φθείρεται.
Ανέτρεψε τον δικτάτορα της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο, και σχεδιάζει να διαχειριστεί προσωπικά τα αποθέματα πετρελαίου της χώρας, καθώς επιδιώκει να κυριαρχήσει στο δυτικό ημισφαίριο. Έχει απαιτήσει την ιδιοκτησία της Γροιλανδίας σε μια πιθανή νέα ιμπεριαλιστική κατάκτηση. Και η κυβέρνηση δήλωσε την Κυριακή ότι δεν θα υποχωρήσει στην εκκαθάριση των παράτυπων μεταναστών, παρά τη δολοφονία της Renee Good στο Μιννεάπολις από πράκτορα της ICE.
Η δεύτερη εβδομάδα του έτους ξεκίνησε με άλλο ένα πολιτικό «κεραυνό» την Κυριακή, όταν ο Πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας, Τζερόμ Πάουελ, αποκάλυψε ότι οι ομοσπονδιακοί εισαγγελείς άνοιξαν έρευνα για την ανακαίνιση της έδρας της Τράπεζας. Ο Πάουελ κατηγόρησε τη διοίκηση ότι τον στοχοποιεί επειδή δεν υποκύπτει στις πιέσεις του Τραμπ για μεγάλες μειώσεις επιτοκίων.
Οι αξιωματούχοι αρνήθηκαν να δώσουν λεπτομέρειες για την υπόθεση, αλλά ο ισχυρισμός του Πάουελ ότι πέφτει θύμα όπλουποίησης του Υπουργείου Δικαιοσύνης ακολουθεί τη χρήση ομοσπονδιακής εξουσίας από τον Τραμπ για να κατηγορήσει αντιπάλους, συμπεριλαμβανομένου του πρώην διευθυντή του FBI, Τζέιμς Κόμεϊ, σε υποθέσεις που δεν έχουν πάντα αντέξει δικαστικά.
Η έρευνα για τον Πάουελ θα στείλει ένα ξεκάθαρο μήνυμα στον διάδοχό του, τον οποίο ο Τραμπ αναμένεται να διορίσει φέτος: Μην αγνοείτε τις απαιτήσεις του προέδρου ακόμα κι αν καταστρέφουν την ανεξαρτησία της κεντρικής τράπεζας, που αποτελεί βασικό θεμέλιο της ισχυρής οικονομίας των ΗΠΑ.
Ο Τραμπ διαχειρίζεται επίσης μια άλλη εξαιρετική πιθανή περιπέτεια στο εξωτερικό. Οι βοηθοί του του προσέφεραν επιλογές για στρατιωτική δράση εναντίον του Ιράν, μετά που προειδοποίησε ότι οι ΗΠΑ θα «αρχίσουν να πυροβολούν» εάν το καθεστώς καταπνίξει τις αυξανόμενες διαδηλώσεις. Παρά τις απειλές του, εκατοντάδες διαδηλωτές έχουν σκοτωθεί.
Ο πρόεδρος πέρασε επίσης το Σαββατοκύριακο απειλώντας την Κούβα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η κυβέρνηση ελπίζει ότι ο έλεγχος της Βενεζουέλας θα πιέσει το κομμουνιστικό καθεστώς που αψηφά τις ΗΠΑ εδώ και 65 χρόνια, ώστε να συνάψει συμφωνία με την Ουάσινγκτον ή να καταρρεύσει πολιτικά.
Μέχρι στιγμής, φέτος ο Τραμπ δείχνει ότι το δεύτερο έτος της επιστροφής του στον Λευκό Οίκο θα επιταχύνει μια τάση από το πρώτο: Αν δει ένα συνταγματικό φρένο, ένα διεθνές νόμο ή μια κατάσταση, το ένστικτό του είναι να το συντρίψει.
Το αποτέλεσμα είναι ότι εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο βρίσκονται πλέον άμεσα δεμένοι με τα καπρίτσια του πιο άγριου και απρόβλεπτου προέδρου των τελευταίων γενεών.
Η επόμενη μεγάλη επιλογή του Τραμπ αφορά το Ιράν
Ο Τραμπ εξετάζει αν θα εμπλακεί σε μια ακόμη πιο σημαντική κρίση, μετά που το ιρανικό καθεστώς του Αγιατολά Αλί Χαμενεΐ στράφηκε εναντίον των διαδηλωτών, παρά τις προειδοποιήσεις του προέδρου ότι αυτό θα μπορούσε να προκαλέσει αμερικανική δράση.
Οι δυνατότητες μπορεί να φαίνονται δελεαστικές για τον Λευκό Οίκο:
Μπορεί η αμερικανική δράση να επιταχύνει την πτώση της Ισλαμικής Επανάστασης του Ιράν που έχει καταπιέσει τις ελευθερίες για περισσότερα από 45 χρόνια, έχει σπείρει τρομοκρατία και έχει εμποδίσει την ανάπτυξη μιας νέας, ευημερούσας Μέσης Ανατολής που ο Τραμπ πιστεύει ότι είναι εφικτή;
Ή θα καταλήξουν ο Τραμπ και η ομάδα του ότι η άμεση αμερικανική υποστήριξη στους διαδηλωτές μπορεί να εντείνει την καταστολή του καθεστώτος, η οποία έχει ήδη προκαλέσει μεγάλο αριθμό θανάτων; Αυτό ανησυχούσε και προηγούμενες διοικήσεις. Το Ιράν έχει επίσης προειδοποιήσει για αντίποινα εναντίον βάσεων των ΗΠΑ και του Ισραήλ σε περίπτωση επίθεσης.
Η αβεβαιότητα για το τι μπορεί να ακολουθήσει στο Ιράν μπορεί επίσης να αποθαρρύνει τη διοίκηση. Η δημοκρατική μετάβαση είναι μόνο ένα πιθανό αποτέλεσμα. Ορισμένοι ειδικοί φοβούνται την εμφάνιση ενός κλασικού μεσανατολικού αυταρχικού ή την έκρηξη εμφυλίου πολέμου που θα μπορούσε να προκαλέσει περιφερειακό χάος και προσφυγικές ροές.
Υπάρχει επίσης το ερώτημα πόσο μπορεί να αντέξει ακόμα ο αμερικανικός στρατός. Το Ναυτικό είναι ήδη καταπονημένο από τη διατήρηση μιας μεγάλης αρμάδας έξω από τη Βενεζουέλα, την οποία ο Τραμπ σχεδιάζει να χρησιμοποιήσει για να κυβερνήσει την Καράκας εξ αποστάσεως. Επιθέσεις μεγάλης εμβέλειας, όπως αυτές που στόχευσαν το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα πέρυσι, μπορεί να προκαλέσουν σημαντική ζημιά. Αλλά μπορούν οι ΗΠΑ πραγματικά να επηρεάσουν τις οδομαχίες και τις τοπικές συγκρούσεις που ξεσπούν σε πόλεις του Ιράν;
Τέλος, υπάρχει και το ζήτημα της πολιτικής επιρροής του Τραμπ, καθώς ο υποτίθεται «Πρώτα η Αμερική» πρόεδρος δίνει στους ψηφοφόρους λόγους να αμφιβάλλουν αν έχει ξεχάσει τα οικονομικά τους ζητήματα. Ο Λευκός Οίκος υπέστη αρκετές απορρίψεις από το Κογκρέσο την προηγούμενη εβδομάδα για εξουσίες πολέμου στη Βενεζουέλα και τη λήξη των επιδοτήσεων του Obamacare. Η πειθαρχία των Ρεπουμπλικανών στη Βουλή διασπάται καθώς οι ανήσυχοι βουλευτές αντιμετωπίζουν δύσκολες επαναεκλογές. Παρ’ όλα αυτά, η δύναμη του Τραμπ να δημιουργεί υποψήφιους στις προκριματικές εκλογές κρατά υπό έλεγχο περαιτέρω αποστασίες.
Ανολοκλήρωτες υποθέσεις
Τα γεγονότα της ταραχώδους αρχής Ιανουαρίου συνάδουν με τον στόχο του Τραμπ να δημιουργεί μέγιστη αναστάτωση μετά που έφυγε από την εξουσία το 2021, πιστεύοντας ότι οι εδραιωμένες δυνάμεις είχαν μπλοκάρει τα καλύτερά του ένστικτα.
Ο πρόεδρος επιδιώκει να ανατρέψει δεκαετίες προοδευτικών κατακτήσεων, για παράδειγμα σε πανεπιστήμια, νομικές εταιρείες και επιχειρήσεις μέσω της κατάργησης πρωτοβουλιών ποικιλομορφίας, ισότητας και ένταξης. Και επιδιώκει να επαναπροσδιορίσει τη σχέση της Αμερικής με τους μετανάστες, όχι μόνο με την απέλαση παράτυπων μεταναστών, αλλά με σειρά μέτρων που περιορίζουν τη νόμιμη μετανάστευση και ακόμη και τα ταξίδια από πολίτες μη λευκών χωρών.
Δεν υπάρχει υποχώρηση
Η Υπουργός Εσωτερικής Ασφάλειας, Κρίστι Νόεμ, δήλωσε την Κυριακή ότι η τραγωδία στο Μιννεάπολις δεν θα αναχαιτίσει την αυστηρή εκκαθάριση μεταναστών. Διπλασίασε την αφήγησή της ότι η Good διέπραξε πράξη εσωτερικής τρομοκρατίας, παρά τα βίντεο που αμφισβητούν αυτό το σενάριο. «Τα γεγονότα είναι ότι το όχημα χρησιμοποιήθηκε ως όπλο και επιτέθηκε στον αστυνομικό. Αυτός υπερασπίστηκε τον εαυτό του και τους γύρω του», είπε η Νόεμ στον Τζέικ Τάπερ του CNN.
Ο Δήμαρχος του Μιννεάπολις, Τζέικομπ Φρέι, είπε στην ίδια εκπομπή ότι ο αστυνομικός που πυροβόλησε την Good ήταν «ομοσπονδιακός πράκτορας που χρησιμοποίησε την εξουσία του απερίσκεπτα, με αποτέλεσμα τον θάνατο κάποιου».
«Είμαι μεροληπτικός σε αυτό; Φυσικά. Είμαι μεροληπτικός επειδή έχω δύο μάτια. Ο καθένας μπορεί να δει αυτά τα βίντεο· ο καθένας μπορεί να δει ότι το θύμα δεν είναι τρομοκράτης», είπε ο Φρέι.
Αλλά ο Τραμπ, ως αναστάτης που είναι, δημιουργεί παρόμοιες εντάσεις και στο εξωτερικό.
Η νέα εθνική στρατηγική ασφαλείας του προέδρου δείχνει πώς σχεδιάζει να αναδιαμορφώσει τη Δυτική Ημισφαίρια κατά το δικό του MAGA πρότυπο και για τις ΗΠΑ να κυριαρχούν. Η υπόσχεση του Τραμπ να ελέγξει προσωπικά τις εξαγωγές πετρελαίου της Βενεζουέλας αποτελεί αξιοσημείωτη επιστροφή στον ιμπεριαλισμό, ακόμη κι αν επιμένει ότι τα κέρδη θα ωφελήσουν τον λαό. Η αποτυχία του να στηρίξει την αντιπολίτευση μετά την ανατροπή του Μαδούρο αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο να προεδρεύσει σε μια πετρο-δικτατορία για χρόνια πριν από πολιτική μετάβαση στη Βενεζουέλα.
Η κατάκτηση της Γροιλανδίας, από την άλλη, απειλεί να διασπάσει το ΝΑΤΟ, αν οι Ευρωπαίοι δεν υποκύψουν στις αποικιοκρατικές φιλοδοξίες του, καθώς κανείς δεν είχε φανταστεί επίθεση ενός μέλους σε άλλο μέλος, πολύ δε περισσότερο από τη σημαντικότερη χώρα του οργανισμού. Ο αναπληρωτής επικεφαλής προσωπικού του Λευκού Οίκου, Στίβεν Μίλερ, δημιούργησε σοκ σε συνέντευξη όταν περιέγραψε τη νέα αρχή της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής ως βασισμένη στη δύναμη και την ισχύ.
Αλλά μια λιγότερο παρατηρημένη δήλωση του Μίλερ δείχνει τις συνέπειες των ταχέων διεθνών φιλοδοξιών του Τραμπ: Θέλει να βάλει τέλος στη μεταπολεμική τάξη που ηγήθηκαν οι ΗΠΑ μετά το 1945, όσο ολοκληρωτικά όσο οι δασμοί του επιδίωξαν να διαλύσουν το παγκόσμιο ελεύθερο εμπόριο.
«Το μέλλον του ελεύθερου κόσμου, Τζέικ, εξαρτάται από το ότι η Αμερική θα μπορεί να επιβάλει τα συμφέροντά της χωρίς συγγνώμη», είπε ο Μίλερ, ζητώντας να τελειώσει «η περίοδος μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου η Δύση άρχισε να ζητάει συγγνώμη και να παρακαλάει και να συμμετέχει σε μαζικά σχέδια αποζημίωσης».
Η προεδρία Τραμπ πετυχαίνει μερικά, αλλά έχει τεράστιους κινδύνους
Με πολλούς τρόπους, η δεύτερη προεδρία του Τραμπ είναι επιτυχημένη μέχρι στιγμής, αν κριθεί με τους δικούς της όρους.
Οι βαθμολογίες έγκρισης του προέδρου μπορεί να είναι κάτω από 40%, με πολλούς Αμερικανούς να απελπίζονται για την αποτυχία του να κάνει πιο προσιτά τρόφιμα, στέγαση και ιατρική περίθαλψη. Αλλά ο Τραμπ έχει ενισχύσει τα σύνορα, εκπληρώσει τις υποσχέσεις του για την καταδίωξη παράτυπων μεταναστών και ασκεί πίεση σε δημοκρατικές δικαιοδοσίες που αντιστέκονται στον Λευκό Οίκο. Προωθεί την πολιτισμική του ιδεολογία σε ιδρύματα όπως το Kennedy Center και το Smithsonian, και έχει επιτεθεί σε ειδησεογραφικά μέσα — όλα υποστηρίζονται από τους πιστούς οπαδούς του.
Οι ολοένα αυξανόμενες προσπάθειες για παγκόσμια ισχύ θεωρούνται από ορισμένους υποστηρικτές ως απόκλιση από την «Αμερική Πρώτα» πολιτική. Αλλά ο Τραμπ έχει πρωτοπορήσει στη χρήση ισχυρής στρατιωτικής δύναμης σε επιχειρήσεις στο Ιράν και τη Βενεζουέλα χωρίς να εμπλακεί σε μεγάλους, αιματηρούς πολέμους ξηράς που απορρίπτει η βάση του.
Ωστόσο, η επιθετικότητά του εγείρει ένα όλο και πιο επείγον ερώτημα: Τραβάει τη χώρα και το παγκόσμιο σύστημα στα όριά τους;
Η επιμονή της κυβέρνησης στις επιχειρήσεις της ICE και τις αναπτύξεις στο Μιννεάπολις μετά τον θάνατο της Good φαίνεται βέβαιο ότι θα αυξήσει την πολιτική αντιπαλότητα και ενδέχεται να προκαλέσει νέους θανάτους ή τραυματισμούς, γυρνώντας τους Αμερικανούς εναντίον των Αμερικανών.
Η υπεροψία του Τραμπ μπορεί να γίνει πρόβλημα, ιδιαίτερα αν η αυξανόμενη ανοχή του στον στρατιωτικό κίνδυνο προκαλέσει τραγωδία για προσωπικό των ΗΠΑ. Και ο αποικιοκρατικός 21ου αιώνα του Τραμπ και η βιασύνη του να κυριαρχήσει σε περιοχές και φυσικούς πόρους κινδυνεύουν να δημιουργήσουν έναν κόσμο που επιβραβεύει ισχυρούς άνδρες και αυτοκρατορίες, καταπιέζοντας την αυτονομία μικρότερων χωρών. Στην ιστορία, τέτοιες συνθήκες έχουν προκαλέσει φρικτούς πολέμους, τους οποίους η ηγεσία των ΗΠΑ μετά το 1945 είχε αποτρέψει.
Η αδιάκοπη επιβολή δύναμης από τον Τραμπ στις αρχές του 2026 ίσως να έχει διαλύσει την εντύπωση της μειούμενης εξουσίας του προς το παρόν. Αλλά έρχεται με τεράστιους κινδύνους. Και η Αμερική και ο κόσμος μπορεί να φαίνονται πολύ διαφορετικοί όταν ολοκληρώσει τη δουλειά του πίσω από το Resolute Desk.
Πηγή: skai.gr