A Walk Down Pindaros Street: Urban Development and Political Presence

(…να σου πω ποιος είσαι).
Από την «Μπέμπα» ως τη ΛΟΛΑ, και πιο πέρα, ως το τέλος της Στασάνδρου, άρχισε να διαφαίνεται μια πολυσχιδής αστική πύκνωση, ένα ενδιαφέρον μείγμα ήπιας εμπορικής δραστηριότητας, υγειονομικής φροντίδας και ιατρικών υπηρεσιών, γαστρονομικής κουλτούρας και γαστριμαργικής τελετουργίας, κάθε λογής κι επιπέδου, χωρίς να λείπουν από το σκηνικό και κάποια ενοχλητικά σημεία της πολιτικής αυτοπροβολής, αν είναι να λάβουμε υπόψη την κτιριακή παρουσία της «Πινδάρου» κάπου στη μέση της διαδρομής, και προπάντως το κυκλοφοριακό χάος που προκαλούν κάθε μέρα μεσημέρι οι λιμουζίνες των μυρίων «επωνύμων» μπροστά από τα πιο γκουρμέ φαγάδικα.
Μια διαδρομή που σε συνδυασμό με την νεανική κοινωνικότητα που εμπνέει ο φρεσκοαλεσμένος καφές στα πολλά νεοφυή στέκια της περιοχής, γίνεται ολοένα και πιο ελκυστική για τον κάθε περιπατητή, επισκέπτη ή περίοικο, με αμαξούδιν ή χωρίς, αν δεν ήταν πάγιο εμπόδιο τα… πεζοδρόμια, ναι, τα άθλια πεζοδρόμια που αποθαρρύνουν κάθε προσπάθεια περιδιάβασης αυτού του πολλά υποσχόμενου άξονα που συνιστά η οδός Πινδάρου σε συνδυασμό με τη φυσική συνέχειά της, την οδό Στασάνδρου, με τη βολική απόληξή της στην κομβική Πλατεία Σπυριδάκι στη Λεωφόρο Μακαρίου.
Σπυριδάκι, γιατί εκεί κοντά ήταν κάποτε η οικογενειακή κατοικία του πρώτου Υπουργού Παιδείας της Κυπριακής Δημοκρατίας, του Κωνσταντίνου Σπυριδάκι, γωνία Αγίας Ελένης και Στασάνδρου, όπως και πολλά άλλα σπίτια φίλων και συμμαθητών του «Ελενείου», αφού μιλούμε για μια περιοχή που στις δεκαετίες που πέρασαν υπήρξε οικιστική, με χαμηλά, το πολύ τριώροφα σπίτια, περιτριγυρισμένα από κάθε λογής οπωροφόρα.
Σήμερα, ακόμα κι αυτά τα 2-3 καχεκτικά ελιόδεντρα που κοσμούν με επιτηδευμένη σεμνότητα το πεζοδρόμιο μπροστά από τα γραφεία του «Συναγερμού» κινδυνεύουν από τις κακομαθημένες λιμουζίνες της οικείας νομενκλατούρας κι ας φυτεύτηκαν εκεί για να κρατούν συντροφιά στο υπερμέγεθες πορτραίτο του ιδρυτή του κόμματος, του Γλαύκου Κληρίδη. Ένα κτίριο που με την καθημερινή αναφορά που του γίνεται στα δελτία ειδήσεων έγινε η μετωνυμία του ΔΗΣΥ.
Η «Πινδάρου» λοιπόν κτίστηκε το 1999 επί Νίκου Αναστασιάδη, εκεί περίπου που κάποτε έλαμπε η λεγόμενη «τούρτα» του γιατρού Τύμβιου, ένα αλλόκοτο κτίσμα με ανάλογη γαρνιτούρα σε ροζ κρεμώδες χρώμα. Αργότερα, το 2018 επί Αβέρωφ Νεοφύτου, τα γραφεία ανακαινίστηκαν και η αεράτη γαλανόλευκη Νίκη του Παιωνίου που κοσμούσε αρχικά την πρόσοψη αντικαταστάθηκε από μια άλλη, βαρύτιμη κι ανάγλυφη, ενώ στα γραφεία δόθηκε το όνομα του ιδρυτή του κόμματος, η απαστράπτουσα προτομή του οποίου κοσμεί πια και το εσωτερικό χωλ.
Αλλαγές, που η αισθητική τους θυμίζει κάπως τους χρυσοποίκιλτους «νεωτερισμούς» που επέφερε η είσοδος του Ντόναλντ Τραμπ στο δικό του «oval office»- κι ας μου συγχωρέσουν οι φιλότεχνοι αναπληρωτές προέδροι του κόμματος το στιλιστικό κολάζ.
Παρεμπιπτόντως, στα πέριξ υπήρξε κάποτε κι ένα αριστερό ορόσημο, ο «Κυπροσοβιετικός Σύνδεσμος», αν όχι ακριβώς επί της Πινδάρου, λίγο πιο πέρα, επί της Στασάνδρου, εκεί περίπου που βρίσκεται σήμερα το άδειο μεγαθήριο του Τρουλλίδη. Κάπου εκεί βρισκόταν κι ένα κακόφημο μεν αλλά πανέμορφο διώροφο ή τριώροφο αρχοντικό, το Majestic, το original Majestic, γραφείο ταξί νομίζω, με άλλα παρεμφερή της νύχτας, αν θυμούμαι καλά, πριν η επιχείρηση μετακομίσει στο τέλος της οδού Κρήτης επί της Στασίνου, εκεί που βρίσκεται σήμερα η ομώνυμη Κρατική Πινακοθήκη. Στη μετακόμιση πήραν μαζί τους και τ’ όνομα κι έτσι μάς έμεινε το… Ματζέστικ, όπως εξάλλου μάς έμεινε η… ΣΠΕΛ, ως κατάλοιπο του φαλιρισμένου Συνεργατισμού.
Ξεφύγαμε όμως κατά πολύ από το θέμα μας, που δεν ήταν άλλο από την ασύμμετρη βάδιση, με αμαξούδιν ή χωρίς, στα προβληματικά πεζοδρόμια του αστικού άξονα που συνιστά η Πινδάρου με τη Στασάνδρου. Δεν πειράζει.
Ας συμπληρώσουμε την παραδρομή με λίγο ακόμα «name dropping», μνημονεύοντας και κάποιους ανθρώπους των γραμμάτων που έζησαν στα πέριξ, τον παιδίατρο και λογοτέχνη Κύπρο Χρυσάνθη της «Πνευματικής Κύπρου», τον Ζακύνθιο Σπύρο Μυλωνά, αξιομνημόνευτο μελετητή του Κάλβου (μαζί με τον Λεύκιο Ζαφειρίου), που στα τελευταία χρόνια της ζωής του συνήθιζε να στεγνώνει τη μπουγάδα του στον παρηκμασμένο εξώστη μιας ισόγειας μονοκατοικίας στη γωνία της Στασάνδρου με την Άννης Κομνηνής, αλλά και τον ποιητή Αχιλλέα Πυλιώτη του προαναφερθέντος «Κυπροσοβιετικού», υπεύθυνο κάποτε της «Νέας Εποχής».
Ελεύθερα, 4.1.2026