A Tomorrow That Won't Come for Olena

Δεν ξέρω αν τις τελευταίες μέρες του περασμένου χρόνου έχουν σκοτωθεί και άλλοι δημοσιογράφοι σε κάποιον από τους πολέμους που συνεχίζονται σε διάφορες χώρες, πάντως η ετήσια έκθεση της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων που δημοσιοποιήθηκε στα μέσα Δεκεμβρίου, ανεβάζει τον αριθμό τους στους 111 για το 2025.
Η Dominique Pradalié, πρόεδρος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων που εκπροσωπεί περισσότερους από 600.000 δημοσιογράφους σ’ όλο τον κόσμο, μιλώντας για τις αυξημένες το 2025 δολοφονίες και φυλακίσεις δημοσιογράφων διεθνώς, δήλωσε ότι «ήρθε η ώρα να υιοθετηθεί μια διεθνής σύμβαση για την ασφάλεια και την προστασία των δημοσιογράφων» και κάλεσε όλα τα κράτη-μέλη των Ηνωμένων Εθνών «να προχωρήσουν προς την επίτευξη αυτού του στόχου χωρίς καθυστέρηση».
Σημειώνω ότι από τους 111 οι 7 είναι γυναίκες συνάδελφοι, οι δύο από τις οποίες είναι Ουκρανές. Πρόκειται για την Olena Hramova, 43 χρόνων και την Tetyana Kulyk, 45 χρόνων, που σκοτώθηκαν από ρωσικά drones σε στοχευμένα πλήγματα εναντίον τους.
Η Olena Hramova ήταν πολεμική ανταποκρίτρια για το ουκρανικό τηλεοπτικό κανάλι «Freedom» και σκοτώθηκε μαζί με τον εικονολήπτη Yevhen Karmazin, 33 χρόνων, όταν το όχημά τους κτυπήθηκε από drone, ενώ ταξίδευαν για κάλυψη των πολεμικών επιχειρήσεων στην περιοχή Κραματόρσκ.
Η Tetyana Kulyk ήταν αρχισυντάκτρια στο εθνικό πρακτορείο ειδήσεων της Ουκρανίας Ukrinform και σκοτώθηκε μαζί με τον σύζυγό της, όταν το σπίτι τους κοντά στο Κίεβο βομβαρδίστηκε τη νύχτα της 25ης Φεβρουαρίου 2025. Ιδιαίτερα η δολοφονία της Olena Hramova καταδικάστηκε έντονα από διεθνείς οργανισμούς και την ουκρανική ηγεσία, ως μέρος μιας ρωσικής στρατηγικής για την αποσιώπηση των ανεξάρτητων δημοσιογράφων που καταγράφουν τα εγκλήματα πολέμου.
Κοντοστέκομαι στην περίπτωση της Olena Hramova, μιας γενναίας και ταλαντούχας συναδέλφου που με την εργασία της τίμησε την παγκόσμια δημοσιογραφική οικογένεια. Ήταν μια γυναίκα, θα έλεγα, φτιαγμένη από άλλη πάστα, που επέλεξε να ζήσει τα τελευταία χρόνια της ζωής της πάνω στην άκρη της αβύσσου, έτσι που ήταν δοσμένη ολόψυχα στην περιπέτεια της πληροφόρησης.
Η Olena Hramova έκανε αυτό τον πόλεμο των ανδρών και μεταξύ ανδρών, «δικό» της, επιδιώκοντας με τις ανταποκρίσεις της να τον «φέρει» στο σπίτι του καθενός σε όλη την Ευρώπη και στον κόσμο. Πέθανε, τελικά, όπως έζησε, φορώντας μέρα – νύχτα για τρία χρόνια, το κράνος και το αλεξίσφαιρο γιλέκο της, στην επιδίωξή της να συνδέσει τη δεινοπαθούσα πατρίδα της με την πολιτισμένη ανθρωπότητα. Ήθελε να δυναμώσει την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο για όλους – ένα αύριο που δεν θα έρθει τελικά για την ίδια.