A Thriller That Continues

Η αμερικανική επέμβαση στη Βενεζουέλα δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ούτε ως «απελευθέρωση» ούτε ως επίθεση σε δικτατορικό καθεστώς. Μπορεί να χαρακτηριστεί ως αυτό που ήταν: Μια κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου, μια παράνομη εισβολή, μια επίθεση σε μια ανεξάρτητη χώρα κι ας μη συζητήσουμε για την απαγωγή του προέδρου Μαδούρο. Όπως δεν συζητά ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης για τη «νομιμότητα» των αμερικανικών ενεργειών – δεν είναι της ώρας ανέφερε στο πρώτο του σχόλιο. Άλλοι ηγέτες εξέφρασαν ανακούφιση για την απομάκρυνση του Μαδούρο, το κυπριακό ΥΠΕΞ κάλεσε σε αποκλιμάκωση, αυτοσυγκράτηση και μια λύση που να σέβεται το διεθνές δίκαιο, δίχως να καταγγέλλει ασφαλώς την επέμβαση των ΗΠΑ.
Και όμως, καμία συνθήκη δεν επέτρεπε στις ΗΠΑ του Τραμπ να επέμβουν στη Βενεζουέλα. Καμιά συμφωνία δεν τους επέτρεπε τον βομβαρδισμό του Καράκας, τις απειλές, την απαγωγή του προέδρου (εκλελεγμένου ή μη), τη δίκη του. Εξάλλου, ακόμα και αν «προσγειωθούμε» -όπως μας καλούν διάφοροι- και δεχτούμε ότι αυτός ο κόσμος λειτουργεί με το δίκαιο του ισχυρού, δεν σημαίνει πως πρέπει να απορρίψουμε το διεθνές δίκαιο, να φτιάξουμε ποπ κορν και να βλέπουμε τις κινηματογραφικές εικόνες από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού σαν αποβλακωμένοι τηλεθεατές που μαθαίνουν το Χόλιγουντ.
Να το επαναλάβουμε: Όσοι πανηγυρίζουν για την αμερικανική επέμβαση στη Βενεζουέλα, την παραβίαση του διεθνούς δικαίου, την επαναλαμβανόμενη παρέμβαση στα εσωτερικά χωρών της Λατινικής Αμερικής, επικροτούν, δικαιολογούν και υποστηρίζουν κάθε εισβολή/ κατοχή συμβαίνει στον κόσμο. Στην Κύπρο, στην Ουκρανία, στην Παλαιστίνη, στην Αρμενία και όπου παραβιάζεται το διεθνές δίκαιο. Όσοι πανηγυρίζουν, είναι σαν να πανηγυρίζουν για κάθε «επέμβαση» και πολλαπλασιάζουν -ως κοινωνίες- το επικίνδυνο προηγούμενο που δημιουργούν οι ΗΠΑ για πολλοστή φορά.
Για πολλοστή φορά εξαπατούν και την κοινή γνώμη, όσοι κι αν ανακουφίζονται στο Καράκας και άλλες πόλεις της Βενεζουέλας για την απομάκρυνση του Μαδούρο και του καθεστώτος του. Οι ΗΠΑ δεν έχουν καλές προθέσεις. Ο Τραμπ είναι ένας κακός ειρηνιστής που σε σκοτώνει αν δεν προσαρμοστείς. Κι αν οι όπου γης φανατικοί οπαδοί του, αισθάνονται καλυμμένοι με τον εκφασισμό και τον τραμπουκισμό που κυοφορεί, θα πρέπει να ετοιμαστούν να δεχτούν να εφαρμόζεται και στις δικές τους πατρίδες.
Εν ολίγοις, η επιχείρηση των ΗΠΑ του Τραμπ εναντίον της Βενεζουέλας δημιουργεί το προηγούμενο μιας αυθαίρετης δικαιολογίας για τα πάντα. Δηλαδή, εφόσον η Ουάσινγκτον δεν αναγνωρίζει τον Μαδούρο, τότε θα πρέπει να απομακρυνθεί. Και επειδή οι αγγελιοφόροι του Τραμπ έχουν πολλαπλασιαστεί, κανείς δεν θα διερωτηθεί τι συνέβη στη Βενεζουέλα όλα τα προηγούμενα χρόνια. Για τις απόπειρες αμερικανοκίνητων πραξικοπημάτων, τον οικονομικό αποκλεισμό, τον πληροφοριακό πόλεμο, την αμφισβήτηση της νομιμότητας. Κανείς από όσους δεν διερωτούνται πόσο κακό έκανε στην Ουκρανία η ρωσική παρέμβαση και γιατί αντιστέκεται ο λαός της.
Το δίλημμα, λοιπόν, δεν πρέπει να είναι «Μαδούρο ή Τραμπ», αλλά «Διεθνές Δίκαιο ή Χάος», με το δεύτερο να φέρνει μαζί της η αμερικανική εισβολή και ο νέος κόσμος που δεν λογαριάζει σύνορα, έθνη, λαούς, δικαιώματα, παρά μόνο τα συμφέροντα των ισχυρών. Κι αν νομίζουμε, εδώ στην εσχατιά του Ελληνισμού, ότι με την προσκόλληση στα συμφέροντα των ισχυρών, θα δούμε τον Ερντογάν, έναν πολύ καλό φίλο του προέδρου των ΗΠΑ, με χειροπέδες και τον αμερικανικό στόλο στην Κερύνεια, σημαίνει πως η ιστορία δεν μας δίδαξε τίποτα. Και πως αν μετατραπούμε σε δούλους και χειροκροτητές δολοφόνων, γενοκτόνων, παγκόσμιων νταήδων και καταπιεστών, θα μας χαρίσουν την ελευθερία μας… με το ζόρι.