Ο πόνος και η αγωνία των γονιών του 25χρονου Ανδρέα – Ξένιου, που παλεύουν καθημερινά για την αποκατάσταση του παιδιού τους, αναδεικνύουν την απίστευτη δύναμη της αγάπης. Ένα ξημέρωμα, πριν από δύο χρόνια, η μοίρα τούς ανέτρεψε τη ζωή με έναν απόλυτα αναπάντεχο και τραγικό τρόπο. Ένα τροχαίο καθήλωσε τον Ανδρέα στο κρεβάτι παλεύοντας με μια σκληρή πραγματικότητα γεμάτη πόνο, ατελείωτους αγώνες και μια ελπίδα. Από το νοσοκομείο της Λάρνακας, στη ΜΕΘ Λευκωσίας και σήμερα στο Μέλαθρο, οι γονείς του δεν έπαψαν ποτέ να είναι δίπλα του, να τον στηρίζουν και να προσπαθούν να του δώσουν πίσω τη ζωή που του αφαιρέθηκε.
Μέσω του «Φ», οι γονείς απευθύνουν έκκληση όπως εισακουστεί το αίτημά τους για τη μεταφορά του παιδιού τους σε εξειδικευμένο κέντρο αποκατάστασης στο εξωτερικό, σε μια προσπάθεια να προσφέρουν στον γιο τους όλα όσα χρειάζεται για να αναρρώσει. Όπως λένε, «όταν φύγουμε από τη ζωή, ποιος θα τον φροντίσει;». Οι ατελείωτες ώρες που αφιερώνουν στο πλευρό του, τα σημάδια προόδου που κάνει, τους δίνουν ελπίδα ότι το παιδί τους θα βρει τη δύναμη να σταθεί και πάλι στα πόδια του. Είναι η μόνη τους παρηγοριά.
Ήταν μια συνηθισμένη Παρασκευή, όταν το τηλέφωνο μου χτύπησε, πίσω από τον άγνωστο αριθμό, μια φωνή γεμάτη αγωνία: «Κυρία Ιωάννα… παρακαλώ… βοηθήστε μας». Ακολούθησε σιωπή και η συνέχεια με ακόμη πιο έντονη απελπισία: «Το παιδί μου… είναι στο Μέλαθρο Αγωνιστών. Δεν ξέρω τι να κάνω… μόνο εσείς μπορείτε να μας βοηθήσετε».
Τη Δευτέρα το μεσημέρι, συνάντησα τον κ. Κυριάκο Χαραλάμπους και τη σύζυγό του. Τζιορτζίνα, στην είσοδο του Μελάθρου. Τα μάτια τους, γεμάτα αγωνία, αποτύπωναν τη βαθιά αγάπη και την ελπίδα για τον γιο τους, τον 25χρονο Ανδρέα Ξένιο Χαραλάμπους.
Όταν άνοιξε η πόρτα του δωματίου, είδα έναν νεαρό δύο μέτρα, ξαπλωμένο στο κρεβάτι, με το βλέμμα του απλανές, σαν να κοιτά τον κόσμο αλλά να μην τον βλέπει. Η μητέρα του τον καλεί να με χαιρετίσει. Ένα «ναι» βγαίνει από τα χείλη του και αρκεί για να σου σφίξει την καρδιά. Στη συνέχεια, άρχισε να μετράει όπως ένα παιδί που μόλις μαθαίνει τους αριθμούς. Μετά, στα αγγλικά, και τότε ακούστηκε ένα «love you too» σαν ψίθυρος αγάπης που απαντούσε στην αγάπη της μητέρας του.
Οι γονείς του μου εξηγούν ότι δεν βλέπει, αλλά η πρόοδος του είναι αξιοσημείωτη. Το ζευγάρι, πριν από χρόνια αποφάσισε να υιοθετήσει τον τότε δίχρονο Ανδρέα και να του προσφέρει ένα καλύτερο μέλλον. Όλα όμως άλλαξαν εκείνο το ξημέρωμα της 30ής Νοεμβρίου 2024, όταν τραυματίστηκε σοβαρά σε τροχαίο στη Λάρνακα.
Σύμφωνα με το δελτίο της Αστυνομίας, ο νεαρός επέβαινε ως συνοδηγός σε αυτοκίνητο που οδηγούσε συνομήλικός του στη Λάρνακα. Σε κάποια στιγμή, ενώ το αυτοκίνητο ήταν σε κίνηση, άνοιξε την πόρτα με αποτέλεσμα να πέσει στο δρόμο και να τραυματιστεί σοβαρά στο κεφάλι. «Μας ξύπνησαν στις 4 τα ξημερώματα οι αστυνομικοί, χτυπώντας την πόρτα μας. Μας είπαν γρήγορα, πηγαίνετε στο νοσοκομείο, ο γιος σας κινδυνεύει», λέει η μητέρα του, συγκλονισμένη.
Ο Ανδρέας μεταφέρθηκε αρχικά στο ΤΑΕΠ στη Λάρνακα, αλλά η σοβαρότητα των τραυμάτων του απαιτούσε άμεση μεταφορά στο Νοσοκομείο Λευκωσίας. Εκεί, υποβλήθηκε σε κρανιεκτομή και διασωληνώθηκε στη ΜΕΘ. Υπέστη σοβαρή κρανιοεγκεφαλική κάκωση, και όπως λένε οι γονείς του, οι γιατροί δεν τους έδιναν ελπίδες. «Μας έλεγαν ότι δεν θα τα καταφέρει. Δεν μας έδιναν καμία ελπίδα».
Έμεινε στη ΜΕΘ από τις 30/11/2024 μέχρι τις 24 Φεβρουαρίου 2025, και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο Μέλαθρο για αποκατάσταση. Κατά τη νοσηλεία του χρειάστηκε να μεταφερθεί στο Νοσοκομείο Λευκωσίας για τοποθέτηση βαλβίδας στον εγκέφαλο. Η εγχείρηση, σύμφωνα με τη μητέρα του, κράτησε 10 ώρες ενώ η παραμονή του στη ΜΕΘ κράτησε περίπου έναν μήνα. Ακολούθως επέστρεψε στο Μέλαθρο για αποκατάσταση. Τότε ο Ανδρέας δεν μιλούσε και δεν κουνιόταν. Εκεί ξεκίνησε μια σκληρή καθημερινή μάχη για την επιστροφή του στον κόσμο. Οι γονείς του δεν σταμάτησαν ποτέ να είναι στο πλευρό του, ταξιδεύοντας καθημερινά από τη Λάρνακα στο Μέλαθρο.
Σήμερα, ο Ανδρέας είναι αιμοδυναμικά σταθερός. Κινεί τα χέρια και τα πόδια του και αρχίζει να μιλάει. Ωστόσο, δεν βλέπει και όπως υποστηρίζει η μητέρα του χρειάστηκαν μήνες για να διαπιστωθεί, με τους γονείς να φέρνουν μέχρι και ιδιώτη γιατρό από το Ισραήλ για να βεβαιωθούν. Παρά τις δυσκολίες, ο Ανδρέας εμφανίζει σημάδια βελτίωσης. Κάθεται σε καρέκλα, επαναλαμβάνει λέξεις και εμφανίζει μακροχρόνια νευρολογική βελτίωση.
Οι γονείς δεν χάνουν την ελπίδα τους. Παρά την δύσκολη κατάσταση και τις ιατρικές δυσκολίες, τα σημάδια βελτίωσης όπως λένε, είναι ορατά. Για δεύτερη φορά, έφεραν ιδιώτη γιατρό από το Ισραήλ, τον Dr. David M. Linton, ο οποίος εκτίμησε ότι, εάν ο ασθενής μεταβεί σε εξειδικευμένο κέντρο για θεραπεία από ομάδα ειδικών για τουλάχιστον τρεις μήνες, η κατάστασή του μπορεί να βελτιωθεί σημαντικά.
Σύμφωνα με την τελευταία ιατρική έκθεση, που παραδόθηκε στους γονείς στις 18/1/2026, ο Ανδρέας εξακολουθεί να παρουσιάζει τύφλωση και αριστερή ημιπληγία. Ωστόσο, έχει αρχίσει να αρθρώνει καθαρά λέξεις και να επαναλαμβάνει αυτά που του λένε, αν και δυσκολεύεται να βρει τις σωστές λέξεις. Κουνάει έντονα το σώμα του όταν αγχώνεται, υποφέρει από ανομία και διαταραχή μετατραυματικού στρες.
Απαιτείται ιατρική έκθεση και αίτημα από συμβεβλημένο γιατρό του ΓΕΣΥ
Μέχρι σήμερα, οι γονείς του Ανδρέα έχουν αποστείλει τρεις επιστολές στο Υπουργείο Υγείας, ζητώντας την έγκριση για τη μεταφορά του γιου τους σε εξειδικευμένο κέντρο αποκατάστασης στο εξωτερικό. Σύμφωνα με τους ίδιους, η διαδικασία απαιτεί την ιατρική έκθεση γιατρού, ο οποίος πρέπει να είναι είτε νευρολόγος είτε νευροχειρουργός και να είναι συμβεβλημένος με το ΓΕΣΥ. Στη συνέχεια, ο γιατρός αυτός θα πρέπει να υποβάλει αίτημα στον Οργανισμό Ασφάλισης Υγείας (ΟΑΥ).
Όπως υποστηρίζουν οι γονείς, οι ιατροί στο Μέλαθρο, που παρακολουθούν τον Ανδρέα, δεν συγκατατίθενται στη μεταφορά του στο εξωτερικό, γεγονός που τους προκαλεί μεγάλη απογοήτευση και αβεβαιότητα για το μέλλον του παιδιού τους.
Το αίτημα για παροχή οικονομικής βοήθειας για θεραπεία του υιού τους στο εξωτερικό, στο πλαίσιο του Σχεδίου Παροχής Οικονομικής Αρωγής για Υπηρεσίες Υγείας που δεν προσφέρονται στον Δημόσιο Τομέα, απορρίφθηκε. Η αιτιολογία σύμφωνα με την επιστολή ημερομηνίας 20 Νοεμβρίου 2025 από το Υπουργείο Υγείας, είναι ότι η ιατρική έκθεση από τον Γενικό Ιατρό, δρ. Κ.Ν, δεν τεκμηριώνει ότι η μετάβαση του 25χρονου στο εξωτερικό θα οδηγήσει σε ουσιαστική βελτίωση της υγείας του. Η σύσταση της Επιτροπής Ειδικών Φυσιοθεραπείας είναι ότι η θεραπεία μπορεί να πραγματοποιηθεί σε κέντρο αποκατάστασης στην Κύπρο, όπως προβλέπει το άρθρο 2 του Σχεδίου Οικονομικής Αρωγής.
Η ιστορία του Ανδρέα είναι μια υπενθύμιση ότι πίσω από κάθε ανθρώπινο δράμα, πίσω από κάθε κρεβάτι νοσηλείας κρύβεται μια οικογένεια που δεν σταματά να μάχεται για το παιδί της.
A 25-Year-Old's Battle for Recovery and His Parents' Struggle for Access to Specialized Care
Andreas Xenios, a 25-year-old, is fighting for recovery after a severe car accident two years ago. His parents, Kyriakos Charalambous and Giorgina, are struggling to secure his transfer to a specialized rehabilitation center abroad, believing it offers the best chance for his recovery. The family is facing bureaucratic obstacles and refusal from authorities, causing them deep pain and anxiety. The tragic accident occurred in November 2024 when Andreas, as a passenger, sustained serious head injuries after falling from a moving vehicle. He was initially treated in hospitals in Larnaca and Nicosia, and is now a patient at the Melathro Agoniston. Despite the difficulties, his parents remain hopeful, witnessing small but significant improvements in his condition. Andreas's story began with his adoption by the Charalambous family when he was two years old. His parents provided him with a loving and stable environment. The accident drastically changed their lives, but their love for him remains unwavering. They express their fear for the future, wondering who will care for Andreas when they are no longer able to. The meeting with Andreas's parents was deeply moving. His mother encouraged him to greet, and his faint 'yes' and attempt to count demonstrated his effort to communicate and respond. His progress, despite the loss of sight, is remarkable and gives his family hope.
