In the Labyrinth and Golgotha of Consumerism

Η κυρία Νι, προκειμένου να ικανοποιήσει τον εγγονό της, πήγε ειδική «αποστολή» σε κατάστημα μαμούθ, όπου θα έβρισκε το συγκεκριμένο παιχνίδι που ήθελε για τα γενέθλιά του. Δεν λογάριασε όμως πως μέχρι να φτάσει σ’ αυτό έπρεπε υποχρεωτικά να διασχίσει ένα μακρύ ατέλειωτο λαβύρινθο στον οποίο αιχμαλωτίστηκε και απ’ όπου δεν μπορούσε να ξεφύγει. Ο μόνος τρόπος για να φτάσει στην έξοδο ήταν να περάσει υποχρεωτικά από τούνελ με ψηλά ράφια τα οποία ήταν φίσκα με κάθε είδος προϊόντων προς πώληση: πλαστικά άνθη, σχολική και γραφική ύλη, απορρυπαντικά, κουζινικά, χαρτιά υγείας και αρωματικά κεριά που μαζί με τις χιλιάδες πλαστικών της προκάλεσαν πονοκέφαλο και αναγούλα σαν από αναθυμιάσεις. Έπρεπε να εντοπίσει αμέσως το δώρο και να φύγει μια ώρα νωρίτερα από αυτό τον τοξικό για την ίδια χώρο, ακολουθώντας τις πινακίδες που έγραφαν «Ταμεία, Έξοδος».
Μα αντί να δει φως στο τούνελ, ο κάθε διάδρομος την οδηγούσε σε άλλο τμήμα με εντελώς διαφορετικά προϊόντα. Αφού πέρασε ανάμεσα σε κουβάδες, σφουγγαρίστρες και σκουπόξυλα, όχι μόνο αληθινά αλλά και αυτά της μάγισσας, με όλα τα αξεσουάρ της, κατάλαβε πως βρέθηκε στο τμήμα με τ’ αποκριάτικα. Εντάξει λέει, «έχουν το οι μέρες», και συνέχισε τη διαδρομή της καταργώντας γεωγραφικά σύνορα με κουστούμια αστραφτερά, εντυπωσιακά, χιουμοριστικά ή άλλα φοϊτσιάρικα όπως αυτά ταινιών θρίλερ. Μάσκες αντιγραφή των βενετσιάνικων ή ηρώων κινουμένων σχεδίων, περούκες σε όλα τα στυλ και χρώματα, σερπαντίνες και κομφετί. Απ’ εδώ μπορείς να φύγεις ντυμένος λιοντάρι, μαχαραγιάς, Ινδιάνος, cow-boy, Δαλάι Λάμα ή Πάπας.
Πιο κάτω ξεκινούσαν τα είδη που είχαν να κάνουν με την Καθαρά Δευτέρα: χαρταετοί, καρεκλούδες, παγουρίνια, πιάτα, μαχαιροπήρουνα και χαρτοπετσέτες σε ατέλειωτους χρωματισμούς και σχέδια, με πεταλούδες και πασχαλίτσες, πλαστικά ή χάρτινα μιας χρήσης. Εκεί που άρχισε για τα καλά να ζαλίζεται από τις χιλιάδες αντικείμενα και τις μυρωδιές, βρέθηκε σ’ ένα κόκκινο εφιάλτη, αυτόν του τμήματος του Αγίου Βαλεντίνου: καρδούλες και καρδιές-γίγαντες, μπαλόνια, φανέλες, μπουλουκάκια, κεριά, εσώρουχα και παντού το λογότυπο I LOVE YOU, στα Αγγλικά. Μια φράση τόσο χιλιοειπωμένη από τους Αμερικανούς και τους Αγγλοσάξονες που έχει χάσει πλέον το νόημα της στη γλώσσα τους.
Άντρες που έχουν κλεισμένη στο σπίτι ολόχρονα τη γυναίκα τους και οι οποίοι γυρίζουν με τις παρέες τους ή τις φιλεναδίτσες, αυτοί οι “macho” που με την πρώτη διαφωνία ή καυγά μπορεί να της δώσουν και ένα βιζινόπατσο, αυτή τη μέρα ντύνονται με το κουστούμι του τρυφερού και ρομαντικού συζύγου, της φέρνουν λουλούδια που ακριβοπληρώνουν, ενώ κλείνουν τραπέζι σε κινέζικο ή ιταλικό εστιατόριο, καταβάλλοντας για το δείπνο διπλάσια τιμή απ’ ότι σε μια κανονική ημέρα.
Τον Μάρτη έρχεται και η παγκόσμια ημέρα της γυναίκας, όταν θα βγει η σύζυγος να ξεφαντώσει με τις φίλες της. Θα πάρει όλο το πακέτο ολοκληρωμένο, «Βαλεντίνος-Μέρα της Γυναίκας» για να μείνει στη σιωπή και στην ανοχή της τον υπόλοιπο χρόνο, χωρίς να αντιλαμβάνεται πως η γυναίκα θα είναι πραγματικά ελεύθερη και ίση με τον άντρα, όταν θα πάψει να γιορτάζει αυτή τη μέρα, αλλά όποια μέρα του χρόνου θέλει. Μεγάλωσε όμως με το «κρύψε να περάσουμε», που άκουγε συχνά τον πατέρα της να σιγομουρμουρίζει και τη μητέρα της να λέει «αν περνούν δκυο καλά, εν που τον έναν», υπονοώντας προφανώς τον εαυτό της.
Η κυρία Νι άρχισε να χάνει τις αντοχές της και να ψάχνει απεγνωσμένα κάποιο υπάλληλο για να τη βοηθήσει να βρει την έξοδο, αλλά κανείς. Ένιωθε να σμίγει με τα κοτοπουλάκια, τα κουνελάκια και τα αυγουλάκια του Πάσχα που την κύκλωναν μαζί με στεφάνια πασχαλινά, καλαθάκια, δεντράκια, πιάτα, σοκολατένια αυγά, κεριά και λαμπάδες στολισμένες με κούκλες και αυτοκινητάκια.
Την ώρα που έχασε το χρώμα της, στέγνωσε ο λαιμός της και άρχισε να βλέπει αστεράκια, καρδούλες και κουνελάκια, την πήραν αγκαλιά δύο καλόγριες, μια νεαρή και μια ηλικιωμένη την κάθισαν σε ένα πτυσσόμενο καρεκλάκι απ’ αυτά της Καθαράς Δευτέρας, της έδωσαν νερό να πιει, της δρόσισαν το μέτωπο και στη συνέχεια, στηρίζοντάς την απάνω τους, την οδήγησαν μέχρι και την έξοδο όπου άφησε το καροτσάκι της στο οποίο στηριζόταν, χωρίς να έχει αγοράσει αυτό που ήθελε.
Με το που είδε το φυσικό φως και ανέπνευσε καθαρό αέρα καθάρισαν τα πνευμόνια και το μυαλό της, ευχαρίστησε τις καλόγριες που την οδήγησαν μέχρι το αυτοκίνητο και που δεν έφευγαν μέχρι να βεβαιωθούν πως είναι εντελώς καλά. Όταν έφτασε σπίτι διηγήθηκε την ιστορία της στην οικογένειά της, δίνοντας όρκο πως δεν επρόκειτο να ξαναπάει ποτέ στη ζωή της σε κατάστημα-μεγαθήριο και συμπληρώνοντας, «Καλά ελέαν οι παλιοί πως “το λλίον εν το πολλύν”».
Υ. Γ. Καλή Σαρακοστή και Καλό Πάσχα να φτάσουμε
[email protected]