Ο Μάκης Κεραυνός και το «σκιάχτρο» των Ιμίων στη ντουλάπα

Του Πατριάρχη
Φαίνεται πως στο Υπουργείο Οικονομικών, η πολιτική ασκείται πλέον με το δάκτυλο στο πλήκτρο της διαγραφής. Χθες, (φανταζόμαστε με τις ευλογίες του Μάκη Κεραυνού), ο επίσημος λογαριασμός του υπουργείου Οικονομικών, υιοθέτησε και αναδημοσίευσε στο Χ, ένα κείμενο σε ιστοσελίδα, που ουσιαστικά κήρυττε τον πόλεμο στην Αθήνα με αφορμή το καλώδιο της ηλεκτρικής διασύνδεσης.
Λίγη ώρα η ανάρτηση εξαφανίστηκε. Δεν είναι απλώς ένα επικοινωνιακό αλαλούμ, αλλά η αποτύπωση μιας βαθιάς εσωτερικής κυβερνητικής σύγχυσης και μιας επικίνδυνης εμμονής αυτοδικαίωσης του υπουργού, ο οποίος έχει αναλάβει εργολαβικά την υπονόμευση του GSI, με τις δύο μελέτες που τον καθιστού το έργο «μη βιώσιμο»… και τις οποίες δεν παρουσίασε ποτέ.
Ο στενόκαρδος λογιστικός έλεγχος επιχειρεί να υποκαταστήσει τη γεωπολιτική στρατηγική. Ο Μάκης Κεραυνός, με τον μανδύα του μοναδικού συνετού πατριώτη, φαίνεται να πιστεύει πως η μοίρα της χώρας εξαντλείται στην τήρηση των ισολογισμών, λησμονώντας πως η ενέργεια και η ασφάλεια δεν μετριούνται με όρους απλής λογιστικής.
Η επίκληση του φαντάσματος των Ιμίων για να δικαιολογηθεί η απροθυμία συμμετοχής στο έργο του GSI αποτελεί το άκρον άωτον του πολιτικού μυωπισμού. Είναι πραγματικά απορίας άξιο πώς ένας έμπειρος υπουργός επιτρέπει στο επιτελείο του να αναπαράγει θεωρίες που παρουσιάζουν την Ελλάδα ως μια δύναμη που επιχειρεί να παγιδεύσει την Κύπρο σε εθνικές περιπέτειες. Η προσπάθεια να εμφανιστεί η Λευκωσία ως το θύμα μιας υποτιθέμενης ελληνικής πίεσης στερείται σοβαρότητας και προσβάλλει τη διαχρονική σχέση των δύο χωρών. Ο Μ. Κεραυνός, στην αγωνία του να φανεί ως θεματοφύλακας του δημόσιου χρήματος, δεν διστάζει να υπονομεύσει τη μοναδική ρεαλιστική διέξοδο από την ενεργειακή απομόνωση του νησιού, χαϊδεύοντας ταυτόχρονα τα αυτιά ενός ακροατηρίου που τρέφεται με καχυποψία προς την Αθήνα.
Το μεγάλο ερώτημα βεβαίως δεν αφορά μόνο τον υπουργό Οικονομικών αλλά τον ίδιο τον ένοικο του Λόφου των Αγίων Ομολογητών.
Ποιος τελικά χαράζει τη γραμμή στην εξωτερική και την ενεργειακή πολιτική;
Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης παρακολουθεί ως απλός παρατηρητής έναν κορυφαίο υπουργό του να ανοίγει μέτωπο με την ελληνική κυβέρνηση και να απαξιώνει δημοσίως ένα έργο πνοής;
Η σιωπή του Προέδρου ή η ετεροχρονισμένη απόσυρση μιας ανάρτησης δεν αποτελεί πολιτική πράξη, αλλά ένδειξη αδυναμίας επιβολής μιας ενιαίας εθνικής στρατηγικής.
Δεν μπορεί η κυβέρνηση να μιλά για αναβάθμιση του ρόλου της Κύπρου στην ανατολική Μεσόγειο και την ίδια ώρα το Υπουργείο Οικονομικών να συμπεριφέρεται ως ένας δύστροπος λογιστάκος που βλέπει μόνο κινδύνους και καθόλου ευκαιρίες και πρόβλημα σε κάθε λύση.
Η απαξίωση της ελληνικής κυβέρνησης, η οποία επωμίζεται το βάρος της ασφάλειας και της υλοποίησης της διασύνδεσης, είναι μια κίνηση που αγγίζει σχεδόν τα όρια της ύβρεως. Είναι τουλάχιστον οξύμωρο να ζητάμε τη στήριξη της Ελλάδας σε όλα τα διεθνή φόρουμ και ταυτόχρονα να την παρουσιάζουμε ως έναν αναξιόπιστο εταίρο που μας σέρνει σε οικονομικά βάραθρα. Ο αληθινός πατριωτισμός απαιτεί θάρρος στις μεγάλες αποφάσεις και όχι οχύρωση πίσω από φοβικά σύνδρομα και ιδεοληψίες ενός υπουργού. Η ιστορία έχει αποδείξει πως οι χώρες που ευημερούν είναι εκείνες που τολμούν να σπάσουν τα δεσμά της απομόνωσης και όχι εκείνες που αναζητούν δικαιολογίες για να παραμείνουν στο σκοτάδι.
Η Κύπρος δεν έχει την πολυτέλεια να παίζει με τον πιο στενό της σύμμαχο ούτε να επιτρέπει σε κανέναν να μετατρέπει τη στρατηγική της επιβίωση σε παιχνίδι μικροπολιτικής. Ο Πρόεδρος οφείλει να αναλάβει τα ηνία και να ξεκαθαρίσει πως η πορεία της χώρας δεν καθορίζεται από τις εμμονές κανενός υπουργού, όσο σημαντικό και αν θεωρεί ο ίδιος το χαρτοφυλάκιό του. Η ενεργειακή διασύνδεση είναι το εισιτήριο μας για το μέλλον και όσοι επιχειρούν να το ακυρώσουν με φτηνά επικοινωνιακά τεχνάσματα, θα βρεθούν σύντομα αντιμέτωποι με τη σκληρή πραγματικότητα της περιθωριοποίησης.