Tehran's Invisible War

Με τα χτυπήματα των Ηνωμένων Πολιτειών να συνεχίζονται και τα βλέμματα της παγκόσμιας κοινής γνώμης να είναι στραμμένα εδώ, στο Ισραήλ, αλλά και στο Ιράν — όπου όμως η ενημέρωση για το τι συμβαίνει είναι περιορισμένη και συχνά αναξιόπιστη, καθώς προέρχεται από το ίδιο το καθεστώς — υπάρχουν και κάποιες άλλες παράμετροι που πρέπει να επιμετρηθούν.
Η πρώτη είναι, βέβαια, η αντίδραση αυτού του καθεστώτος· του σκοτεινότερου και πλέον παρανοϊκού, σίγουρα, μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Αν κάποιος υποθέσει ότι η αντίδραση είναι αυτό που βλέπουμε σήμερα, τότε σίγουρα υποτιμά τα πραγματικά δεδομένα αυτού του καθεστώτος. Έχει χτίσει έναν πολεμικό μηχανισμό ο οποίος, παρά τα συντριπτικά πλήγματα που έχει υποστεί, εξακολουθεί να αποτελεί τεράστια απειλή για ολόκληρη την περιοχή.
Για τις χώρες του Κόλπου, το εναπομείναν μέρος του οπλοστασίου του αφορά σε σημαντικό βαθμό πυραύλους μικρού βεληνεκούς. Είναι το είδος που έπληξε χθες, σχεδόν αδιακρίτως, όλες — ή σχεδόν όλες — τις χώρες του Κόλπου: το Κουβέιτ, τη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, το Μπαχρέιν και τα ΗΑΕ. Συν, βεβαίως, την Ιορδανία, που δεν είναι μέρος του Κόλπου αλλά βρίσκεται επίσης εντός της εμβέλειας αυτών των πυραύλων.
Το πρόβλημα του Ιράν, βέβαια, δεν είναι τόσο οι πύραυλοι όσο οι εκτοξευτές. Αυτούς το Ισραήλ είχε καταστρέψει σε μεγάλο βαθμό, μαζί με την αεράμυνα των Ιρανών, πέρυσι. Ωστόσο, στο διάστημα που μεσολάβησε — σίγουρα όχι στον βαθμό που ισχυρίζονται οι Ιρανοί — το καθεστώς αντικατέστησε έναν αριθμό εκτοξευτών. Το ερώτημα είναι πόσους κατάφεραν συνολικά να καταστρέψουν χθες οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί. Όσοι όμως και να έχουν απομείνει, δεν είναι κάτι που έχει κανείς την πολυτέλεια να υποτιμήσει.
Αυτό, ωστόσο, που συζητιέται λιγότερο τη δεδομένη στιγμή δεν είναι ο συμμετρικός πόλεμος αλλά ο ασύμμετρος. Όσο το απόστημα του καθεστώτος στην Τεχεράνη δεν σπάει, η ασύμμετρη διάσταση παραμένει το μεγαλύτερο πρόβλημα, ιδιαίτερα αν μιλάμε για το εξωτερικό.
Μιλάμε για τα λεγόμενα external operations — ελληνιστί εξωτερικές επιχειρήσεις — του Ιράν και των εντολοδόχων του. Και είναι, κυρίως, τεσσάρων ειδών:
• Τρομοκρατικά ή άλλα βίαια χτυπήματα στη Δύση, κατά κύριο λόγο, και στις περισσότερες περιπτώσεις με άρνηση ανάληψης ευθύνης.
• Στοχοποίηση προσώπων: παρακολούθηση, απειλές, απόπειρες δολοφονίας ή απαγωγής, χωρίς απαραίτητα να αφορούν Ιρανούς.
• Κυβερνοεπιχειρήσεις: κατασκοπεία, παρεμβολές, επιθέσεις σε υποδομές και εταιρείες, καθώς και στρατολόγηση ατόμων.
• Ναυτιλιακή πίεση, με παρενοχλήσεις ή και καταλήψεις πλοίων — με drones και πυραύλους μέσω proxies ή με άλλους τρόπους.
Ιδιαίτερα όσον αφορά το Ιράν, σε παγκόσμιο επίπεδο, οι δυνατότητες αυτές έχουν αναπτυχθεί με εξαιρετική επιμέλεια εδώ και χρόνια. Η εξέλιξή τους έχει τεκμηριωθεί τόσο μέσα από έρευνες όσο και στην πράξη, μέσω τρομοκρατικών επιθέσεων. Και κάποιος, αναμφίβολα, θα κομίζει γλαύκα εις Αθήνας αν πει ότι το καθεστώς αυτό έχει πρωταρχικό ρόλο παγκοσμίως.
Αυτό που είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό — πέρα από το γεγονός ότι αυτή η δραστηριότητα αφορά κυρίως το εξωτερικό — είναι πως τα τελευταία χρόνια το Ιράν έχει αναπτύξει, κυρίως μέσω της Χεζμπολάχ, ένα ευρύ δίκτυο που εκτείνεται σε δυτικά κράτη. Σε ορισμένα, μάλιστα, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, έχει αποκτήσει προσβάσεις που τρομάζουν, απειλώντας ανοιχτά πολίτες.
Η Κύπρος — όπου, με τη βοήθεια των Ισραηλινών και άλλων μυστικών υπηρεσιών, αποτράπηκαν τρομοκρατικές ενέργειες σε τουλάχιστον τρεις περιπτώσεις στο πρόσφατο παρελθόν — έχει κάθε λόγο να βρίσκεται σε πολλαπλή επιφυλακή. Παρόλο που ο κίνδυνος έχει μειωθεί σχετικά λόγω της άρνησης του Ηνωμένου Βασιλείου να επιτρέψει τη χρήση των βάσεων στην Κύπρο για τις πολεμικές επιχειρήσεις, εντούτοις παραμένει. Το ίδιο ισχύει για την υπόλοιπη Ευρώπη, για την υπόλοιπη Δύση.
Το κυριότερο είναι ότι η απειλή αυτή κινείται σε πολλά επίπεδα. Τα πάντα θα εξαρτηθούν από το πόσο γρήγορα — ή, κατά τους απαισιόδοξους, αν — το καθεστώς πράγματι θα ανατραπεί.