European Regulations Are Not a Tavern Bill

Του Πατριάρχη
Το βίντεο που ανέβασε χθες ο Φειδίας Παναγιώτου, για να «απαντήσει» στις καταγγελίες που φέρεται να εξετάζει η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και η OLAF, μοιάζει με εκείνα τις μαθητικές δικαιολογίες που σκαρφιζόμασαταν όταν δεν είχαμε διαβάσει, νομίζοντας πως θα πείσουμε τον καθηγητή. Μόνο που εδώ δεν μιλάμε για τάξη Γυμνασίου, αλλά για χρήμα Ευρωπαίων φορολογουμένων και για έρευνα που, σύμφωνα με τις πληροφορίες, διεξάγεται ήδη από θεσμούς που δεν πείθονται με «βιντεούθκια» και καραγκιοζιλίκια μέσα στις αίθουσες του Ευρωκοινοβουλίου.
Η δικαιολογία πως «το ξέρει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο» παρουσιάζεται σαν η μαγική λέξη που δίνει άλλοθι σε ότι στραβοπάτημα αποδίδεται στον νεαρό Ευρωβουλευτή. Λες και ένα ηλεκτρονικό μήνυμα, που δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς γράφει, ισοδυναμεί με πλήρη έγκριση, με νομική κάλυψη, και με λευκή επιταγή. Σε έναν κόσμο TikTok, ίσως, αλλά στον κόσμο των κανονισμών, αυτό που μετρά είναι τι επιτρέπεται, τι δηλώθηκε, τι τεκμηριώνεται και τι ελέγχεται.
Ας το πάμε από την αρχή μήπως και γίνει επιτέλους κατανοητό. Οι ευρωβουλευτές λαμβάνουν αποζημίωση γενικών δαπανών για λειτουργικές ανάγκες. Δεν είναι «μπόνους δημιουργικότητας» για να χοροπηδάνε στις αίθουσες, να κάνουν αστείες γκριμάτσες και να ζητούν σχόλια στο YouTube. Στον προϋπολογισμό του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου καταγράφεται ρητά το ύψος της αποζημίωσης γενικών δαπανών ως €4.950 τον μήνα. Υπάρχει επίσης ημερήσια αποζημίωση για κοινοβουλευτική δραστηριότητα, με προϋπόθεση παρουσίας και υπογραφής στα σχετικά μητρώα. Αυτά τα κονδύλια δεν έχουν σχεδιαστεί για να λειτουργούν σαν να μοιράζουμε λογαριασμό σε ταβέρνα, όπου «βάζουμε από λίγο όλοι».
Κι όμως, στο βίντεο του Φειδία ακούσαμε ακριβώς αυτή τη «λογική». Ενοίκιο διαμερίσματος €1.200 «από δικά μας», ενοίκιο γραφείου €2.300 με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να καλύπτει τα €1.600 και τον ίδιο τα €700, επειδή ο χώρος χρησιμοποιείται και για τις παραγωγές των «βιντεουθκιών». Αν αυτό αληθεύει, το θέμα δεν είναι αν «τους το είπε», αλλά αν επιτρέπεται και πώς αποδεικνύεται ο καθαρός διαχωρισμός χρήσης, χωρίς γκρίζες ζώνες μέσα στις οποίες χάνονται τα πάντα.
Ακόμη πιο προβληματική είναι η εξήγηση για τα εμβάσματα από συνεργάτες. Το αφήγημα, «τους δανείζω γιατί αργεί να πληρώσει το Κοινοβούλιο και μετά μου τα στέλνουν πίσω» είναι πρακτική μπακάλη. Ο θεσμός δεν είναι συνεταιρισμός μικροδανείων, ούτε οι μισθοί κυκλοφορούν σαν μπούμερανγκ από λογαριασμό σε λογαριασμό για να βολευτεί ο Λαούρης να πάει στο σούπερ μάρκετ.
Μετά έχουμε την «Agora». Μας ζητάει ο Φειδίας Παναγιώτου, να πιστέψουμε ότι η εφαρμογή χωρίζεται χειρουργικά σε κομμάτια και άλλα πληρώνονται από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και άλλα από τον ίδιο, ανάλογα με το αν εξυπηρετεί κοινοβουλευτική δραστηριότητα ή κομματικό εγχείρημα! Το ίδιο το app store πάντως, φέρει την γνωστή αποποίηση ευθύνης. Η αποκλειστική ευθύνη βαρύνει το μέλος που χρηματοδοτεί τη δραστηριότητα και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν φέρει ευθύνη για τη χρήση των πληροφοριών. Με μια τέτοια διατύπωση, το «μισό μισό» δεν ακούγεται σαν ακρίβεια, ακούγεται σαν ευχή και σαν ύποπτη λαμογιά.
Όσο για την αδελφή του, το πρόβλημα δεν λύνεται επειδή είπε ότι την πληρώνει «από την τσέπη του». Όσο και αν κάνει πως δεν το καταλαβαίνει, τίθεται ζήτημα ρόλων και πρόσβασης σε υποθέσεις που αφορούν το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Και σε κάθε περίπτωση, οι κανόνες για τους συνεργάτες είναι σαφείς ως προς τις συγκρούσεις συμφερόντων, με ρητή αναφορά ότι δεν πρέπει να προσλαμβάνονται αδέλφια ως τοπικοί βοηθοί ή να χρησιμοποιούνται ως πάροχοι υπηρεσιών.
Αν ο στόχος είναι να πείσει σοβαρούς θεσμούς, η συνταγή δεν είναι να το κάνει με ένα βίντεο, με μοντάζ και με ατάκες. Εδώ απαιτούνται συμβόλαια ενοικίασης, αποδείξεις πληρωμής, σαφείς συμβάσεις ανάθεσης εργασιών, τραπεζικές διαδρομές χρημάτων και καθαρός διαχωρισμός ανάμεσα σε κοινοβουλευτική δουλειά και προσωπική ή κομματική δραστηριότητα. Ο Φειδίας Παναγιώτου πρέπει να καταλάβει πως η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Καταπολέμησης της Απάτης δεν λειτουργούν με αλγόριθμο προβολών. Λειτουργούν με αποδείξεις.