Daughter of Missing Person: 'We are Exhausted' - A Cross Over a £60 Check

Μια προσωπική μαρτυρία που φωτίζει τις διαχρονικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα παιδιά αγνοουμένων του 1974 κατέθεσε η Γεωργία Παύλου, φιλοξενούμενη στην εκπομπή «Μεσημέρι Και Κάτι» του Σίγμα. Η ίδια, περιέγραψε τον πολυετή αγώνα της οικογένειας της για δικαίωση, κάνοντας λόγο για αυθαιρεσίες, ασυνεννοησία υπηρεσιών και παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Στην εκπομπή επίσης ήταν καλεσμένος και ο βουλευτής ΔΗΠΑ, Γιώργος Πενηνταέξ.
«Χάσαμε και τους δύο γονείς από το 1974»
Όπως ανέφερε, η οικογένειά της σημαδεύτηκε από τα γεγονότα του 1974. «Εμείς από το 1974 χάσαμε και τους δύο γονείς», είπε χαρακτηριστικά. Τον πατέρα της, ο οποίος έφυγε για να πολεμήσει και δεν επέστρεψε ποτέ – ταυτοποιήθηκε μόλις το 2016, αλλά και τη μητέρα της, η οποία αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στην ανατροφή των τεσσάρων παιδιών της, χωρίς ουσιαστική στήριξη από την Πολιτεία.
Η μητέρα της, όπως περιέγραψε, περίμενε για χρόνια την επιστροφή του συζύγου της, αποδεχόμενη «στωικά τα πάντα», μεγαλώνοντας τα παιδιά της μέσα σε στερήσεις και δυσκολίες.
Η απόρριψη και το «μεγάλο Χ»
Το ζήτημα, ωστόσο, ήρθε εκ νέου στην επιφάνεια όταν η μητέρα της ασθένησε και η οικογένεια αποτάθηκε στην Υπηρεσία Διαχείρισης Επιδομάτων Πρόνοιας για στήριξη. Η αίτηση απορρίφθηκε με την αιτιολογία ότι δεν κατείχε το καθεστώς του παθόντα πολέμου.
«Ζητήσαμε να δούμε τον φάκελο. Δεν μας τον έδιναν για δύο χρόνια, με χίλιες δυο δικαιολογίες», ανέφερε η κ. Παύλου. Όταν τελικά, μετά από πίεση μέσω της Βουλής, τους παραδόθηκε ο φάκελος, διαπίστωσαν – όπως υποστηρίζει – κενά και αυθαιρεσίες.
Αυτό που τους συγκλόνισε περισσότερο ήταν ένα «μεγάλο Χ» πάνω σε επιταγή ύψους 60 λιρών, η οποία είχε εκδοθεί τα Χριστούγεννα του 1975, ενώ σύμφωνα με τα έγγραφα, η μητέρα της είχε εγκριθεί για επίδομα παθόντα. «Ήρθε κάποιος αυθαίρετα και έκανε ένα «Χ». Από τότε ουδέποτε πήραμε επίδομα ως τέκνα αγνοουμένων ή ως παθόντες», σημείωσε.
Όπως είπε, η σχετική απόφαση δεν φέρει υπογραφή, παρά μόνο μια μονογραφή. «Θέλουμε να μάθουμε ποιος έβαλε αυτό το «Χ», με ποια ιδιότητα και ποιος μας στέρησε το μέλλον μας», τόνισε.
Ασυνεννοησία και παραλείψεις
Η Γεωργία Παύλου αναφέρθηκε και σε σοβαρές παραλείψεις σε σχέση με τις κοινωνικές ασφαλίσεις του πατέρα της, ο οποίος ήταν αστυνομικός. Όπως είπε, μετά την εξαφάνισή του σταμάτησαν να καταβάλλονται ένσημα, κάτι που – σύμφωνα με όσα τους επιβεβαιώθηκαν πρόσφατα – ήταν παράνομο.
«Με το που χάθηκε ο πατέρας μας και δεν πήγαινε πλέον στην εργασία του, σταμάτησαν οι Κοινωνικές Ασφαλίσεις να βάζουν τα ένσημα. Η Αστυνομία δεν έβαζε στον πατέρα», ανέφερε, κάνοντας λόγο για πλήρη ασυνεννοησία μεταξύ Αστυνομίας, Κοινωνικών Ασφαλίσεων και Υπηρεσιών Πρόνοιας.
Παράλληλα, απέρριψε τη θέση ότι η μητέρα της λάμβανε επαρκή οικονομική στήριξη μέσω του μισθού ή της σύνταξης του πατέρα της, τονίζοντας ότι επρόκειτο για ιδιαίτερα χαμηλές απολαβές.
«Μας έχει κουράσει – Δεχόμαστε και ειρωνεία»
Η ίδια μίλησε για έναν ψυχοφθόρο αγώνα, κάνοντας λόγο ακόμη και για ειρωνική αντιμετώπιση από τις αρχές. Όπως είπε, όταν ζήτησαν τον πλήρη φάκελο από το 1974, τους παραδόθηκε αρχικά ένας πρόχειρα διαμορφωμένος φάκελος που περιείχε κυρίως τις δικές τους επιστολές και εκείνες του δικηγόρου τους.
«Είμαστε αισιόδοξοι, αλλά χρειάζεται αγώνας», ανέφερε, επισημαίνοντας ότι ζητούν εδώ και μήνες συνάντηση με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, χωρίς ανταπόκριση. «Μας είδε πριν δύο Σεπτέμβρηδες και είπε ότι θα μας δει σύντομα. Πέρασαν δύο χρόνια», είπε χαρακτηριστικά.
Τα παιδιά των αγνοουμένων ζητούν αναγνώριση
Η Παύλου αποκάλυψε ότι περίπου 500 παιδιά αγνοουμένων έχουν δημιουργήσει ομάδα στήριξης, με στόχο τη διεκδίκηση της ένταξής τους στην κατηγορία των παθόντων πολέμου.
«Ενώ υποφέραμε πάρα πολλά, δεν θεωρούμαστε παθόντες πολέμου. Προσπαθούμε να διεκδικήσουμε τα αυτονόητα», ανέφερε, θέτοντας ευθέως το ερώτημα: «Όταν η Πολιτεία λέει ότι τα παιδιά των αγνοουμένων είναι ήρωες, τι κάνει για αυτούς τους ήρωες;»
«Δεν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω»
Κλείνοντας, η Γεωργία Παύλου περιέγραψε τις εικόνες της παιδικής της ηλικίας: τη μητέρα της να δουλεύει ασταμάτητα στα χωράφια, με λαστιχένιες μπότες και μια τσάπα στον ώμο, τις στερήσεις, την απουσία χαράς και ξεγνοιασιάς.
«Δεν είχαμε χάρες, δεν είχαμε γλέντια στο σπίτι. Και να αποζημιώσουν τώρα, δεν μπορούμε να πάμε πίσω και να απολαύσουμε όσα στερηθήκαμε», είπε, συνοψίζοντας έναν αγώνα που, όπως όλα δείχνουν, συνεχίζεται.