Η φαρσοκωμωδία με την «Annie Alexui» πρέπει να τελειώσει

Η περίπτωση της Ιωάννας Φωτίου, γνωστής στο ευρύ κοινό των μέσων κοινωνικής δικτύωσης ως «Annie Alexui», έχει μετατραπεί σε ένα σίριαλ δίχως τέλος που εκθέτει θεσμούς και πρόσωπα.
Η τακτική της Αστυνομίας να εκδίδει το ένα ένταλμα σύλληψης μετά το άλλο, μοιάζει πλέον με επιλογή επίθεσης με άσφαιρα πυρά. Οι αρχές γνωρίζουν πολύ καλά ότι όσο η κυρία Φωτίου βρίσκεται στη Ρωσία, υπό καθεστώς πολιτικού πρόσφυγα ή συμπληρωματικής προστασίας, οι πιθανότητες έκδοσής της στην Κύπρο είναι μηδαμινές.
Αυτή η εμμονή στη δημοσιοποίηση ενταλμάτων σύλληψης, αφήνει μια διάχυτη υποψία.
Δημιουργεί την εντύπωση πως ο στόχος δεν είναι η απονομή δικαιοσύνης αλλά ο εκφοβισμός της, ώστε να σταματήσει την παραγωγή βίντεο και τις καταγγελίες που αναστατώνουν το εγχώριο σύστημα. Αν ο σκοπός είναι να μείνει μακριά, τότε η στρατηγική επιτυγχάνει. Αν όμως ο σκοπός είναι η αλήθεια, τότε αποτυγχάνει παταγωδώς.
Υπάρχει και μια διάσταση που δεν γίνεται να αγνοηθεί, όσο κι αν κάποιοι προτιμούν να τη σπρώχνουν κάτω από το χαλί. Η Ρωσία δεν είναι ουδέτερος χώρος. Δεν φιλοξενεί υποθέσεις και ανθρώπους από ευαισθησία στα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά επειδή της είναι χρήσιμες. Όταν μια ιστορία μεταφέρεται στη Μόσχα, αποκτά σαφή πολιτική διάσταση, γίνεται υλικό προπαγάνδας, τρέφει το αφήγημα ότι οι δήθεν δυτικές δημοκρατίες «διώκουν» και «φιμώνουν». Αν η Κύπρος θέλει να προστατεύσει το κύρος των θεσμών της, δεν το πετυχαίνει με επιδείξεις αυστηρότητας που δεν οδηγούν πουθενά, αλλά με διαδικασία που οδηγεί στην αλήθεια και την διαφάνεια.
Είναι καιρός να αλλάξει η προσέγγιση των κυπριακών αρχών. Αντί για κυνήγι μαγισσών μέσω Interpol, οι αρχές οφείλουν να ανακαλέσουν τα εντάλματα και να παράσχουν συγκεκριμένες διαβεβαιώσεις ασφαλείας στην κυρία Φωτίου. Μόνο με ένα καθεστώς ασφαλούς μετάβασης θα μπορέσει να έρθει στην Κύπρο και να τεκμηριώσει όσα κατά καιρούς εκτοξεύει από την οθόνη του υπολογιστή της. Πολλά από τα όσα λέει έχουν βάση και θα έπρεπε να ερευνηθούν χρόνια πριν, γιατί ήταν γνωστά στην Αστυνομία. Άλλα πάλι δίνουν την εντύπωση πως δεν έχουν καμία λογική βάση, αλλά βασίζονται σε φήμες, σε φαντασιώσεις ή σε θεωρίες συνωμοσίας.
Η ίδια ισχυρίζεται ότι κατέχει ατράνταχτα τεκμήρια και πως οι αρχές της αρνούνται το βήμα για να τα καταθέσει. Ας της δοθεί λοιπόν αυτό το βήμα. Η λύση βρίσκεται στον ορισμό ενός ανεξάρτητου ποινικού ανακριτή που θα αναλάβει την υπόθεση από το μηδέν. Χωρίς προκαταλήψεις και χωρίς τις αγκυλώσεις της επίσημης αστυνομικής οδού, που η ίδια αμφισβητεί. Η αστυνομία οφείλει να μείνει μακριά.
Αν από την έρευνα προκύψει ότι οι ισχυρισμοί της είναι προϊόν φαντασίας ή εσκεμμένα ψεύδη, τότε και μόνο τότε να υποστεί τις νόμιμες συνέπειες. Όχι όμως με διάθεση εκδικητικότητας, αλλά ως πράξη αποκατάστασης της αλήθειας. Στην αντίθετη περίπτωση, αν δηλαδή τα τεκμήρια που λέει ότι έχει είναι υπαρκτά, οι αρμόδιοι θεσμοί οφείλουν να κινηθούν αστραπιαία εναντίον οποιουδήποτε εμπλεκομένου, όσο ψηλά και αν βρίσκεται.
Αυτή η εκκρεμότητα δεν μπορεί να συνεχιστεί επ’ άπειρον. Δεκάδες άνθρωποι, βρίσκονται καθημερινά υπό την ιδιότυπη «ομηρία» των όσων θα επιλέξει να πει ή να μην πει η Ιωάννα Φωτίου στην επόμενη ανάρτησή της. Η δημόσια ζωή δεν μπορεί να άγεται και να φέρεται από βίντεο στο TikTok και στο Facebook.
Για παράδειγμα δεν χρειαζόταν να πει η Ιωάννα Φωτίου για την προβληματική κατάσταση στις Φυλακές, με τους «νονούς», τους «βαρόνους» και αυτούς στους οποίους ανατέθηκε η διεύθυνση.
Όσο όμως ευθύνη έχουν οι αρχές να ξεκαθαρίσουν το τοπίο, άλλη τόση ευθύνη έχει και η ίδια η Ιωάννα Φωτίου. Δεν μπορεί να συνεχίζει να λειτουργεί ως κατήγορος, εισαγγελέας και δικαστής από την ασφάλεια της Μόσχας. Η δημοκρατία και η δικαιοσύνη απαιτούν φυσική παρουσία, αντιπαραβολή στοιχείων και σεβασμό στις διαδικασίες.
Το ζητούμενο είναι να μπει μια τελεία σε αυτή την ιστορία. Είτε με την αποκάλυψη ενός σκανδάλου που θα ταρακουνήσει συθέμελα το κράτος, είτε με την απομυθοποίηση μιας θεωρίας συνωμοσίας που τρέφεται από την αδράνεια των αρχών. Τα ημίμετρα και τα εντάλματα «για τα μάτια του κόσμου» απλώς συντηρούν τη σήψη.