Του Κωνσταντίνου Ζαχαρίου
Όταν έρχεται η ώρα της πράξης, τα συνθήματα ξεθωριάζουν. Και κάποιοι αποδεικνύονται εξαιρετικά… συνεπείς στο κουκούλωμα.
ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ και ΕΛΑΜ ένωσαν ξανά δυνάμεις για να μπλοκάρουν το ψήφισμα του ΑΚΕΛ. Όχι για κάτι ακραίο ή παράλογο, αλλά για το αυτονόητο, τη διαφάνεια απέναντι σε φαινόμενα διαφθοράς και διαπλοκής.
Για το τρίπτυχο δεκανίκι της κυβέρνησης, όμως, η διαφάνεια φαίνεται χρήσιμη μόνο στα λόγια. Στην πράξη επιλέγεται η γνώριμη συνταγή, σκοτάδι, συγκάλυψη και σιωπή.
Τι ήταν αυτό που τους ενόχλησε τόσο; Μια υπερβολή ή μια ακραία απαίτηση; Καμία σχέση.
Το ΑΚΕΛ ζήτησε τα στοιχειώδη, να δοθούν στοιχεία στη Βουλή, να λειτουργήσει ο κοινοβουλευτικός έλεγχος, να δημοσιοποιηθούν οι δωρητές ενός φορέα στο επίκεντρο σοβαρών καταγγελιών. Δηλαδή να γίνει αυτό που σε μια κανονική δημοκρατία θεωρείται δεδομένο.
Εδώ, όμως, φαίνεται να λογίζεται ως απειλή. Έτσι, ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ και ΕΛΑΜ έστησαν ασπίδα προστασίας γύρω από την κυβέρνηση Χριστοδουλίδη. Μια κυβέρνηση που, παρά τις αποκαλύψεις, συνεχίζει να παίζει κρυφτό με την αλήθεια και να ζητά χειροκρότημα.
Το σκάνδαλο «President’s Shadow Cash Machine» δεν είναι μια «άτυχη στιγμή». Είναι μια υπόθεση που μυρίζει σύστημα.
Πώς αλλιώς εξηγείται ότι εταιρείες που εξασφαλίζουν κρατικές δουλειές ή ευνοϊκές ρυθμίσεις εμφανίζονται και ως γενναιόδωροι δωρητές;
Πώς γίνεται συνεργάτες του Προέδρου να συζητούν «εισφορές» με επενδυτές σαν να πρόκειται για μια καθημερινή διαδικασία;
Και το πιο απλό και πιο ενοχλητικό, γιατί δεν θέλουν να δοθούν απαντήσεις;
Η κυβέρνηση παρουσιάζει ως «λύση» το κλείσιμο του Φορέα. Μια κίνηση βολική, αλλά όχι αθώα, αφού παραμένει κρυμμένο το βασικό, η λίστα των δωρητών των προηγούμενων χρόνων.
Με άλλα λόγια, καθαρίζουμε το αύριο για να μη μιλήσουμε για το χθες.
Και εδώ θα έπρεπε να μπει μπροστά η Βουλή. Να απαιτήσει, να ελέγξει, να φωτίσει.
Αντί γι’ αυτό, ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ και ΕΛΑΜ επέλεξαν να κάνουν πίσω.
Όταν η Βουλή δεν ελέγχει, δεν είναι ουδέτερη. Γίνεται μέρος του προβλήματος.
Η εικόνα είναι καθαρή. Από τη μια το ΑΚΕΛ να ζητά λογοδοσία και διαφάνεια. Από την άλλη μια σταθερή σύμπλευση να λειτουργεί ως ασπίδα της εξουσίας.
Και επειδή κάποιοι επιμένουν να κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν, ας ειπωθεί απλά.
Όταν μπλοκάρεις τη διαφάνεια, δεν κάνεις λάθος. Κάνεις επιλογή.
The Collusion of Cover-Up
The article focuses on criticism directed towards the Christodoulides government and specific parties (DISY, DIKO, ELAM) for their decision to block an AKEL resolution concerning transparency in corruption and entanglement cases. The author argues that the government and these parties are choosing cover-up over transparency, thus protecting the government from scrutiny. The “President’s Shadow Cash Machine” scandal is cited as evidence of a systemic problem, where companies receiving state contracts also appear as donors. The refusal to provide answers and the attempt to “solve” the problem by closing the Fund instead of disclosing donors are strongly criticized. The author emphasizes the importance of parliamentary oversight and condemns the stance of the parties that chose not to exercise it, making them part of the problem. This collusion is seen as a shield protecting power rather than an effort towards accountability and transparency.
