Του Κωνσταντίνου Ζαχαρίου
Η εικόνα που επιχειρεί να καλλιεργήσει η κυβέρνηση περί «ισχυρής οικονομίας» και «θετικών προοπτικών» δεν αντέχει σε σοβαρή εξέταση. Τα ίδια τα επίσημα στοιχεία τη διαψεύδουν. Ένας στους έξι ανθρώπους στην Κύπρο ζει σε συνθήκες φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού. Πίσω από τους δείκτες και τις εκθέσεις που επικαλείται το Προεδρικό, κρύβεται μια κοινωνία που δυσκολεύεται να τα βγάλει πέρα.
Οι 167.000 συμπολίτες μας που βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση δεν είναι αριθμοί. Είναι εργαζόμενοι με χαμηλούς μισθούς, συνταξιούχοι που τιμωρούνται με το πέναλτι του 12%, νέοι που παλεύουν με την επισφάλεια και οικογένειες που βλέπουν το κόστος ζωής να καλπάζει.
Η κυβέρνηση επιλέγει να προβάλλει την κερδοφορία των τραπεζών και τις αναβαθμίσεις των οίκων αξιολόγησης ως τεκμήρια επιτυχίας. Όμως η οικονομία δεν είναι μόνο οι αριθμοί των ισολογισμών. Είναι και η καθημερινότητα των πολιτών. Και εκεί η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική.
Η αύξηση του κινδύνου φτώχειας είναι ένδειξη ότι οι πολιτικές που εφαρμόζονται δεν φτάνουν στους πολλούς. Ακόμη πιο ανησυχητική είναι η αύξηση της παρατεταμένης φτώχειας. Όταν όλο και περισσότεροι άνθρωποι παραμένουν εγκλωβισμένοι κάτω από το όριο της φτώχειας για χρόνια, τότε δεν μιλάμε για συγκυριακό φαινόμενο, αλλά για δομικό πρόβλημα.
Την ίδια ώρα, οι ανισότητες βαθαίνουν. Το πλουσιότερο 20% έχει εισόδημα 4,6 φορές υψηλότερο από το φτωχότερο 20%, ενώ ο συντελεστής Gini επιβεβαιώνει την όλο και πιο άνιση κατανομή του πλούτου. Με απλά λόγια, η πίτα μπορεί να μεγαλώνει, αλλά μοιράζεται όλο και πιο άδικα.
Και εδώ βρίσκεται η πολιτική ευθύνη. Διότι δεν πρόκειται για φυσικό φαινόμενο. Είναι αποτέλεσμα επιλογών.
Επιλογών που κράτησαν καθηλωμένο τον κατώτατο μισθό για χρόνια και έδωσαν τελικά μια αύξηση κατώτερη των πραγματικών αναγκών. Επιλογών που υπονομεύουν τις συλλογικές συμβάσεις αντί να τις ενισχύουν. Επιλογών που επιμένουν στο άδικο πέναλτι 12% στις συντάξεις, φορτώνοντας το βάρος στους πιο ευάλωτους. Και επιλογών που αφήνουν το κράτος πρόνοιας να υπολειτουργεί, αντί να αποτελεί πραγματικό δίχτυ προστασίας.
Το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχουν πόροι. Υπάρχουν. Το ερώτημα είναι πού κατευθύνονται.
Και όσο η απάντηση δεν αλλάζει, τόσο θα μεγαλώνει το χάσμα ανάμεσα στην επίσημη αφήγηση και την πραγματική ζωή.
The Other Side of the 'Strong Economy'
The government promotes an image of a strong economy, however official data shows that one in six Cypriots lives in poverty or social exclusion. The government focuses on bank profitability and credit rating upgrades, overlooking the difficulties faced by citizens in their daily lives. The increase in poverty and inequality indicates that government policies are ineffective and that wealth is distributed unfairly. The government has chosen to keep the minimum wage low, undermine collective bargaining agreements, and impose a 12% penalty on pensions, burdening the most vulnerable. The lack of adequate social welfare support exacerbates the situation. The government has the resources, but their allocation does not meet the real needs of citizens. The increase in persistent poverty is a structural problem, as more and more people are trapped in a vicious cycle of poverty. The income gap between the richest and poorest 20% is significant, demonstrating the unequal distribution of wealth. The government bears the political responsibility for these choices. The need for a policy change is urgent, with an emphasis on protecting workers, pensioners and families. Measures are needed to increase the minimum wage, strengthen collective bargaining agreements, abolish the pension penalty and strengthen social welfare. Only then will the gap between the official narrative and real life be bridged.
